حكايت اين قلاده‌هاي طلا و اين بيداري مخوف

به گزارش خبرنگار فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»، بامداد امروز فيلم «قلاده‌هاي طلا» به كارگرداني ابوالقاسم طالبي در سالن رسانه‌ها و منتقدان اكران شد، البته فيلم، آن چيزي نبود كه پيش‌بيني مي‌شد و بيشتر حول محور وقايع رخداده در وزارت اطلاعات در ايام پس از انتخابات مي‌گذشت، اما نمايش فيلم تقريباً بدون مشكل خاصي صورت گرفت و گرچه منحصر به فردترين تجربه سالن اهالي رسانه به لحاظ جمعيت حاضر در سينما بود و از شدت انفجار جمعيت، سينما حالتي ملتهب پيدا كرده بود اما با اين همه، فيلم اكران شد و با فضایی نسبتاً آرام و بدون حاشيه خاصي به پايان رسيد.

فيلم فارغ از ويژگي‌هاي متني و محتوايي و فارغ از مضموني كه در بستر داستاني‌اش روايت شده بود و چندان نمي‌توان درباره آن به اظهارنظر پرداخت، اتفاق خاصي در سينماي ايران به شمار نمي‌رود.

در واقع مي‌توان گفت در فيلم «قلاده‌هاي طلا»، ما با يك فيلم متوسط به لحاظ ساختاري و منحصر به فرد به لحاظ مضموني، روبرو هستيم كه شايد براي اولين و آخرين بار باشد كه چنين اتفاقي در قالب يك فيلم سينمايي رخ مي‌دهد.

اما نكته ديگري را كه بايد در اينجا متذكر شد اين است كه «قلاده‌هاي طلا» اگر به عنوان حركتي پيش‌رو و كاتاليزُري با عنوان مُقوم جريان توليد فيلم‌هاي سياسي محسوب شود و بتواند ايفاگر چنين نقشي باشد، حتماً فيلم مهمي خواهد بود و اتفاقي قابل توجه كه بايد تقويت گردد، اما نكته اينجاست كه آيا به راستي فيلمي با ويژگي‌هاي «قلاده‌هاي طلا» مي‌تواند از حد چنين نقشي برآيد و مي‌تواند در تقويت فضاي سينمايي سياسي ايران و اين ژانر مهم هنري نقش قابل توجهي ايفا كند؟

 

اين سوال مهمي است كه بايد منتظر بود و ديد كه با گذشت زمان و به تناوب وقايع آينده چه فضايي منتظر اين فيلم است و چه موقعيتي براي آن تدارك ديده خواهد شد و اينكه آيا «قلاده‌هاي طلا» در مَحاق توقيف باقي خواهد ماند و آيا اصلاً رنگ پرده را خواهد ديد؟

 اينها همه مسائلي است كه صرفاً با گذشت زمان و با تصميم مديران و مسئولان سينما به پاسخي روشن‌تر منتهي خواهد شد، بايد منتظر ماند و ديد.