وقتی تل آویو برای حمایت از مظلوم جهان فراخوان می دهد!

گروه سياسي «خبرگزاري دانشجو»؛ وقتي قرار است نشود و همه چيز دست به دست هم داده كه نشود بازعده اي تلاش مي كنند تا وانمود كنند كه خواسته هايشان شدني و شدني است.

 

2 سال از ماجراي انتخابات 88 گذشته و پس از آن مردم بارها و به شكل هاي مختلف در موقعيت هاي متفاوت نشان دادند كه خواسته غرب زدگان داعيه دار آزادي و حقوق بشر در اين كشور شدني نيست اما اين جماعت هزار رنگ هنوز اصرار دارد كه بر طبل بي صداي خود كه فقط هواري مبهم از آن به گوش مي رسد، بكوبد.

 

9 دي يك حماسه تاريخي شد تا برگي از برگ هاي تاريخ اين انقلاب را به خود اختصاص دهد و شرح و بسط آن بماند براي بازماندگان اين انقلاب تا بدانند اين ملت چگونه راه را از بيراهه تميز كرده و هويت اثبات شده يك ملت را براي خود فروختگاني كه دنيايشان جارچي گري و سياه نمايي است گوشزد كند.

 

9 دي اما پايان راه نبود؛ چرا كه جارچي گران آزادي باز هم بر تحقق خواسته خود در اين مملكت پافشاري كردند و هر روز بازي تازه اي كه حتي حركت گام به گام مهره هاي آن از نگاه بصير ملت در خفا نبود را ترتيب دادند.

 

 

سال گذشته سه شنبه هاي اعتراض هر هفته تير ديگري بود كه از چله جارچيان غرب زده پرتاب شد و هدفي جز سياه نمايي در كشور نداشت؛ گفته مي شد هدف اغتشاش در كشور و اتصال آن به چهارشنبه آخر سال است بيانيه پشت بيانيه، غم نامه پشت غم نامه و دعوت نامه پشت دعوت نامه صادر مي شد تا ملت را فراخوان كنند كه ايها الناس حرف ما از اين پس تقلب در انتخابات نيست ما نيتي شوم تر از آن داريم ما ابزاري شديم تا خوابي كه سران انگليس و آمريكا و اسرائيل ديده اند را تعبير كنيم.

 

اينها تلاش عده اي در انزوا فرو رفته بود و تريبون هم در دست سايت هايي چون بالاترين، كلمه و راه سبز بود اما حاصل آن باز هم هيچ نشد.

 

داستان هاي پي در پي ادامه داشت و جماعت جارچي همچون گرگ زخم خورده منتظر فرصتي بودند تا زهر خود را بر حلق ملت بچكانند. از سوي ديگر اربابان غربي آنها با طراحي برنامه هاي شوم چون ترور، تحريم، قطعنامه، تهديد و هزاران راهكار ديگر در صدد تعبير خواب آشفته اي بودند كه براي اين ملت ديده بود اما باز هم نشد.

 

22 بهمن سال 90 نزديك شد گفته بودند كساني كه ما و آزادي از جنس ما را دوست دارند حتي براي خريد نان از خانه هايشان بيرون نيايند تا مبادا حسابشان به پاي راهپيمايي كنندگان نوشته شود.

 

 

ماجرا فقط اين نبود گفتند سكه قيمتش به يك ميليون تومان رسيده و دلار قيمتش به مرز دو هزار تومان رسيد پس اي ملت ايران نياييد و اينگونه اعتراض خود را علني كنيد.

 

اين خوابي بود كه ديده بودند تا از اين رهگذر، سناريوهاي بعد از راهپيمايي 22 بهمن را اجرايي كنند اما بدا به حالشان كه باز هم نشد.

 

راهپيمايي 22 بهمن برگزار شد باز هم همه آمدند؛ آمدند اما نه براي نان خريدن كه حسابش به پاي راهپيمايي كنندگان نوشته شود، آمدند وقتي سكه به مرز يك ميليون تومان و دلار به مرز دو هزار تومان رسيد، مردم آمدند تا حسابشان به پاي نان خريدن نوشته نشود.

 

ملت آمدند تا بگويند ما همه احمدي روشن هستيم پس همانطور كه امام خميني گفته بود بكشيد ما را، ملت ما بيدار تر مي شود. اين ها اما باز هم آخر ماجرا نيست؛ چرا كه زمزمه هاي تازه جارچيان چند روزي است كه از روزنه بالاترين به گوش مي رسد.

 

دعوت نامه هاي پي در پي براي حضور در تجمع اعتراضي 25 بهمن فرستاده مي شود و اينگونه وانمود مي كند كه اين بار حرف ما به كرسي خواهد نشست اما ملت در 22 بهمن 90 و سي و سومين سالروز پيروزي انقلاب بي پروا اعلام كرد كه ديدار بعدي ما 12 اسفند و حضور حماسي بعدي ما انتخابات مجلس شوراي اسلامي خواهد بود.

 

از تل آويو دستور آمده كه اين بار در حمايت از معترضان سوري تجمع اعتراضي برگزار كنيد و فرياد بزنيد كه اي ملت هاي آزاده، همه ملت هاي مظلوم زير بار فشار حكومت هاي ديكتاتور در حال نابودي هستند!

 

گويي سردمداران صهيونيست فراموش كردند كه 25 بهمن مصادف است با 14 فوريه و يك سال پيش از اين در چنين روزي بود كه شيعيان بحرين به دست ديكتاتورهاي سعودي و بحريني قتل عام شدند اما كجا بودند مدعيان حقوق بشر تا فرياد بزنند كه آزاديخواهان جهان، ‌ملت بحرين زير بار فشار ديكتاتورها در حال نابودي هستند.

 

بازي گردانان داخلي اذعان داشتند كه محتمل است كه فراخوان دوستدارانشان در داخل كشور با استقبال چنداني مواجه نشود اما به ظاهر هدف اين است كه با اين سياه نمايي ها، از كمترين حركتي در راستاي ايجاد جو امنيتي فروگذار نكنند.