روايتي متفاوت از دفاع خرمشهر در برابر صدام

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ صدام اعلام کرده بود سه روزه خوزستان را می گیریم، یک هفته ای تهران را. نیروی محدودی که مأموریت داشت چند ساعته خرمشهر را اشغال کند، به نیرویی چند برابر بیشتر و مکانیزه تر تبدیل شد، آن چندساعت هم 45 روز طول کشید. صدام حساب مقاومت مردم را نکرده بود.

خرمشهر از ده روز مانده به شروع رسمی جنگ، درگیر جنگ بود؛ در مرز شلمچه. البته آن موقع کسی نمی گفت جنگ. می گفتند زد و خورد.

 

تا ظهر سی و یکم شهریور که باران توپ و خمپاره غرب خرمشهر را خرابه کرد. سراسر دشت غربی خرمشهر از تانک ها و نفربرهای عراقی پر شد.

خیلی از مردم بار اول شان بود اسلحه می گرفتند دست شان، و چند ساعت بیشتر وقت نداشتند یاد بگیرند چطور باید با این تفنگ ها جلوی تانک و خمپاره و توپ مقاومت کرد.

محمد جهان آرای 25ساله که فرمانده سپاه خرمشهر بود، از التماس کردن پشت بی سیم برای نیرو و پشتیبانی ناامید شد، شروع کرد به سروسامان دادن به بچه های سپاه خرمشهر. جوان هایی چهارده تا بیست ساله که عزمشان را جزم کرده بودند از شهر دفاع کنند.

نیروهای مردمی هم بودند. نیروهای ژاندارمری شهرهای دیگر، شیخ شریف قنوتی که از بروجرد آمده بود، پیرمرد سبزواری که با تفنگش آمده بود کمک بچه ها. امام جمعه خرمشهر هم بود. بهنام محمدی سیزده ساله و بهروز مرادی که با شاگردهایش از شهر دفاع می کرد.

 

زن ها هم بودند، جوان و پیر. برای مداوای مجروح ها و تدارکات، در مسجد و بیمارستان ها و قبرستان، که حالا شلوغ ترین جای شهر بود.

مانده بودند با شهری که آب وبرق آن قطع شده و یک دشت تانک و نیرو که از بالا و روبرو دارند دورشان می زنند. همین مردم تمام نقشه های ارتش عراق را برای اشغال خوزستان ریختند به هم.

مسجد جامع قلب تپنده مقاومت خرمشهر بود. مقرّ سید محمد جهان آرا و نیروهایش. هرکس سلاح و مهمات می خواست، آب و غذا می خواست، یا نیرو می خواست می رفت مسجد جامع.

خرمشهر که اشغال شد، روی دیوارهای شهر نوشتند «جئنا لنبقی» یعنی آمده ایم که بمانیم! نوزده ماه اسم خرمشهر را محمره گذاشتند. همه جا ویران شد، حتی چند محله را کاملاً با خاک یکسان کردند. ارتش عراق با کمک مستشارهای غربی یک طرح دفاعی بیست ساله در خرمشهر پیاده کرده بود.

عملیات بیت المقدس 10 اردیبهشت 61 شروع شد. سوم خرداد با پایان عملیات، تمام دیوارهای دفاعی عراق فرو ریخت و خرمشهر آزاد شد.

کاش محمد بود، و می دید که شهر آزاد گشته و خون یارانش پرثمر...