جهاد اقتصادی از حرف تا عمل!

گروه سیاسی «خبرگزاری دانشجو»، بهاره مقدم؛ با توجه به آنکه در اواخر سال 89 جنبش های اسلامخواهانه و استکبار ستیزانه در خاورمیانه و شمال افریقا آغاز گشته بود شاید اکثریت صاحب نظران تصور می کردند که معظم له سال نود رابا توجه به این رویدادها نام گذاری نمایند.

 

اکنون که واپسین روزهای سال 90 را پشت سر می گذاریم و بحران اقتصادی را در سراسر دنیا شاهد بودیم و آنچه بر سر اکثر کشور های سرمایه دار و مقروض آمده از قیام های مردمی تا نوسان ارزش طلا و تحولات بنیادین درروند صادرات و واردات کشورهای مهم از لحاظ منابع و تزلزل قیمت نفت و ... حکمت و انتخاب مدبرانه رهبری در تشخیص خلاء موجود و تاکید بر جهاد در عرصه ای که دنیا در آن دچار بحران شد را بیش از پیش هویدا می سازد. جهاد اقتصادی لزوم مبارزه اقتصادی را تداعی می کند.

 

همان مبارزه ای که می بایست به عزت امت اسلامی و اعتلای کلمه اسلام منجر شود و این همان چیزی است که بی ارتباط با تحولات دنیا و خاورمیانه نبود. هر ملتی برای پیشبرد اهداف خود نیازمند ابزار های اقتصادی نیرومنداست و ایران به عنوان پرچمدار حکومت اسلامی در دنیا تنها در صورتی قادر خواهد بود تحولات را به سود اسلام هدایت نماید که از لحاظ اقتصادی تجهیز و وابسته به استکبار نباشد.

 

هرگاه سخن از جهاد به میان می آید علاوه بر آنکه هشداری ظریف به مخاطب می دهد از حضور همه جانبه آحاد مردم در صحنه حکایت دارد.

 

نظیر آنچه در روند ملی شدن فناوری هسته ای مان اتفاق افتاد که قطعا ان هم از ثمرات حرکاتی جهاد گونه بود.البته در سال 90 اقداماتی مثبت در عرصه جهاد اقتصادی نیز اتفاق افتاد اما نکته ی قابل ذکر آنکه دستگاه های اجرایی می توانستند بسیار موفق تر عمل کنند اما عملا چنین نشد.افزایش تولید فرآورده های نفتی، تکمیل پروژه های مسکن مهر، افزایش آمار گردشگری، موفقیت های بازار بورس کشور، همپا سازی تولید و کیفیت، نشر برخی کتب ارزشمند و حاوی محتوا و جلوگیری از نشر آثار بی ارزش و اجرای طرح هدفمندسازی یارانه ها از جمله مواردی است که می توان آن را در زمره فعالیت های جهاد گونه در عرصه اقتصادی به شمار اورد اما در کنار این موارد محدود چالش های بسیاری بر سر راه تحقق همه جانبه جهاد اقتصادی وجود داشت که حتی تا اکنون که تنها چند روزبیشتر تا پایان سال نودباقی نمانده مرتفع نشده است!!

 

فضای تند سیاسی کشور در سال نود و حاشیه های گاه وبیگاه برخی مسوولین طراز اول کشور، کانون توجهات واقع شدو همگان را از توجه همه جانبه به عمق پیام معظم له باز داشت.مطرح سازی سناریوی قدیمی بحران فرهنگی نیز ازجمله مواردی است که کشور را تا چندین ماه درگیر طرح های ضربتی و غیر ضربتی نمود و عملا فرصت پرداخت به هر موضوع دیگری را زدود.

 

جالب تر آنکه در عرصه فرهنگی نیز در سال نود هیچ اتفاق روبه رشد قابل ذکری رخ نداد!! جریان سرمایه داری داخل کشور که هرگز سیاست های دولت را مطابق خواست و اراده خویش نمیدید به کارشکنی پرداخت، بهره وری در تولید ارتقانیافت، تحریم ها بار اضافی بر اقتصاد کشور وارد ساخت، در ارتقای سطح فرهنگ کار و تلاش مضاعف به ویژه در میان جوانان تلاش قابل ذکری رخ نداد، پرونده مفاسد اقتصادی هم چنان در هاله ای از ابهام باقی ماند، کسی به لزوم جهاد فکری و علمی به عنوان پیش نیاز جهاد اقتصادی نیندیشید و تمامی این موارد نشان می دهد آن چنان که باید و شاید این مهم یعنی لزوم جهاد در عرصه اقتصادی محقق نشدو هرگز نتوانستیم به ژرفای مفهوم جهاد آنگونه که مد نظر مقام رهبری بود دست یابیم!!!

 

کاش یادداشت روزهای آخر اسفند سال نود و یک را که می نویسیم چونان امسال شرمنده عدم تحقق خواسته مقام رهبری در سالی که گذشته نباشیم!