«پله آخر»؛ اثري كاملا هنري و خنثي

گروه  فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ پله آخر- علی مصفا، دکتری پس از سال ها به ایران بازگشته و در کنار مادرش زندگی می کند. او با شنیدن خبر مرگ یکی از دوستانش به خانه او می رود و با حوادث تازه ای رو به رو می شود.
               
فیلم پله آخر را می توان در ردیف آثاری دانست که با رویکرد «هنر برای هنر» ساخته می شوند و در آنها گرچه نشانه و رهیافتی در مراوده  تعامل با ارزشهای انقلابی و حوزه مباحث دینی و ملی نیست اما ستیز رو در رو و هویدایی هم در این باره در میان نیست و به عبارت دیگر می توان گفت در این حیطه و از این جهت با اثری خنثی روبروییم که هم و غمش را برای یک اقتباس سینمایی از اثری ادبی به کار بسته است.
 

در این فیلم با محیطی فارغ از مباحث امروز ایران و خارج از مسایل یک جامعه با مختصات و مشخصات امروز کشور ایران روبروییم که گویی داستان و درامش با شخصیتها و قهرمانهایی در خلأ شکل می گیرد و راهی تخیلی را در گذری لامکان و لازمان پی می گیرد.

به عبارت دیگر می توان گفت این فیلم می توانست در هر جامعهو در هر زمان دیگری هم ساخته شود و ربط و نسبتی هم با هیچ چیز و هیچ کس نیابد!

گرچه نباید فراموش کرد که انتخاب چنین رویکردی در عین پز هنرمندانه و فارغ الخیال بودنش، اتفاقا یکی از دقیق ترین و جدی ترین موضع گیری های سیاسی در شمایل سینمایی خودش است.

یعنی افه بی اعتنایی و سرگرم شدن به یک کار صرفا هنری، در حالیکه جامعه ایرانی در یکی از حساس ترین و بغرنج ترین دوره های تاریخی خود طی طریق می کند و در این میانه هنرمندانی که برای خود تعهد دینی و ملی قائلند نمی توانند به آنچه در اطرافشان و در جامعه ای که در آن زندگی می کنند می گذرد، اینچنین بی اعتنا اشند.

بنابراین ساخت فیلمی همچون پله آخر، در باطن و ضمیر خود، یک پیام سیاسی روشن و هدفمند در استتار دارد.