حجت‌الاسلام‌صديقي: گذر از ظاهر و رسيدن به باطن نياز به استقامت دارد

به گزارش خبرنگار فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، حجت الاسلام صديقي شب گذشته در مراسم ايام فاطميه دانشگاه امام صادق (ع) در خصوص سه عالم دنيا و آخرت و برزخ سخنراني كرد، كه متن كامل صحبت هاي اشان در ذيل آمده است:

 

آنچه كه داراي حجاب است عالم ماده نام دارد كه عالم كثيفي است و الطافت، ظرافت و نورايت را كه بايد داشته باشد ندارد لذا اين عالم عالمي است پراكنده كه ايجاد وحدت را بهانه مي‌خواهد تا موجودات را گرد هم جمع‌آوري كند تا اين موجودات دم از صخره‌ها نزنند.

جمع‌آوري كردن موجودات در دنيا بهانه‌اي به اسم وحدت را مي‌خواهد و اگر آن را رها كنيم دم از تفرقه مي‌زند و ديگر عالم ماده وجود ندارد.

‌اگر اين عالم وجود نداشته باشد اجزاي همديگر را از بين مي‌برند مانند بدن انسان كه وقتي روح به‌عنوان رمزي است براي نگه‌داشتن اعضاي بدن تا وقتي خارجي مي‌شود واين رمز نباشد اعضاي بدن ديگر در كنار يكديگر نمي‌مانند و وقتي كه به حيات مرگ مي‌رسد اجزا از يكديگر متلاشي مي‌شوند و نمي‌توانند همديگر را نگه‌دارند بنابراين تبديل به آفتي شده و عفونت‌هاي را در زمين ايجاد مي‌كنند.

اما همين بدن انسان كه آن را گوشتي به حساب مي‌آورند وقتي حرفي مي‌زند حرف خدا و پيامبر و حضرت زهرا و عشق را مي‌زند و فقط بستر آن بستر ماده است.

گوش و زبان و چشم فقط در بدن انسان ابزار هستند اما آنچه كه ما مي‌بينيم مي‌شنويم و حقيقتي كه ما به دنبال  آن هستيم مي‌توانيم به وسيله همين ابزار به دست آوريم.

خداوند اين عالم را دنيا معرفي كرده است و عالمي است كه ما مي‌توانيم به آن چنگ بزنيم آن را لمس كنيم اما با مراحل بعدي آن فاصله زيادي داريم.

خوديابي، پيدا كردن خود به اين سادگي نيست، تلاش مراقبه و استاد و انواع رياضت‌ها را مي‌خواهد كه انسان از آن بگذرد تا او را از عالم دنيا به عالم ديگري متصل كند.

دنيا براي پست ناميده مي‌شود چون در حد استفاده حيوانات است و خدا نيز بعد حيواني ما را در اين عالم قرار داده كه حيوانات هم به آن دسترسي دارند و اين هنر نيست كه به آن دست پيدا كنيم بلكه درك وحدانيت خدا كه مرحله وحدت است و ما را به بزرگان متصل مي‌كند دست يافتن به اين مرحله هنر است.

كوري خيلي بد است انسان بايد چشمي را باز كند و حقايق فوق حيواني را ببيند و آن را بيابد بنابراين رسيدن، يافتن زبان نمي‌خواهد بلكه حقيقت هميشه با انسان است اما وقتي ما آن را نمي‌بينيم دائم جدال مي‌كنيم مانند كوري وهابيون كه زيارت معصومين (ع) را واقعا به اين حقيقت اعتقاد ندارند و كور باطن هستند و آن عالمي كه يك موهب امام رضا (ع) عاشق امام حسين (ع) و شيعه‌اي كه به دنبال گمشده خود در مدينه منوره مي‌گردد براي آنها افسانه به شمار مي‌آيد.

اگر كسي بصيرتي پيدا كند و با چشم باطن حقايق را ببيند خودش سود برده و اگر كسي كور شد خودش ضرر مي‌كند واز آفتاب فرار كرده و جولانگاه او در تاريكي و ظلمات مي‌شود.
 

نابينايي چشم نابينايي نيست بلكه كوري دل نابينايي واقعي است و اگر كسي در زندگي خدا را از ياد ببرد  و چشم و زبانش ملاحظه خدا را نكند و حب و بغضش بدون توجه به خدا باشد خدا كيفرهاي را برايش در نظر مي‌گيرد.

‌انسان از خودش نمي‌تواند خلاص شودمانند انسان جهنمي كه هر چه دست و پا مي‌زند بالا بيايد باز به خودش برمي‌گردد و مي‌گويد وقتي وجود من چاه جهنم شده است و  حقيقت جهنم را در وجود خود پديد آورده‌ام نمي‌توانم از خودم خلاص شوم.

‌انسان بي بصيرت در دنيا آرامش و آزادي ندارد و در درون خود بسته است و در روز قيامت كور محشور مي‌شود.

در روز قيامت ديگر اين حجاب مادي نيست چهره‌هاي طراوات و شادابي دارد چهره‌هاي هستند كه به وجه‌الله نظر داشته و پاداشي كه خدا به شهيد مي‌دهد را به اين افراد خواهد داد.

ائمه ما همه وجه الله هستند وانسان نيز مي‌تواند با پيروي از آنها به اين مقام دست پيدا كند و پاداش شهدا را از آن خود كند.

وجود انسان وجود فيزيكي نيست بلكه وجود گسترده‌اي است كه اگر بتواند با اختيار خودش از آن خارج شود قبل از اينكه اعزائيل به سراغش بيايد و خودش را تحويل خدا بدهد اين موت اختياري است و از اراده و اختيار خود به درستي استفاده كرده و انسان در اين حالت در حيات خويش شهيد محسوب مي‌شود.

گذر از ظاهر و رسيدن به باطن استقامت مي‌خواهد و براي اين استقامت بايد مقاومت، سماجت براي رسيدن به اهداف متعالي داشته باشيم.