«تبعيد»، نمايشي با خلاقيت فراوان در ايده و اجرا

به گزارش خبرنگار فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، نگاهي به نمايش تبعيد (خشم سرخ) از كشور ايتاليا به نويسندگي ريكاردو فازي و كارگرداني كلوديا سوراسه در پانزدهمين جشنواره بين المللي تئاتر دانشگاهي.

خانه‌ام را ديگر نمي‌بينم، نام اين سرزمين هم پاك خواهد شد، به هر حال همه چيز به طريقي به پايان خواهد رسيد.

نمايش تبعيد (خشم سرخ) نگاهي اكسپرسيونيستي به انسان و جامعه مدرن دارد، گروه ماتو سال گذشته در جشنواره فجر حضور داشتند موضوع اثر پيشين نيز در مورد جنگ و ويراني و توهم و تنهايي انسان مدرن بود.

شايد درك نمايش‌هاي اكسپرسيونيستي با عدم اطلاع از اين سبك كمي سخت باشد، چهاربازيگر زن در خطوطي كه توسط نورهاي پروژه‌كتور پديد آمدن در حال راه‌رفتن، دويدن و زمين خوردن هستند.

نيم سايه‌هاي بازيگران و شمايلي كه آنها در صحنه از انسان مدرن ارائه مي‌دهند به همراه اشعاري كه در هر اپيزود و هر قسمت شنيده مي‌شود ما را با انسان‌هاي محصور شده‌اي روبرو مي‌كند كه به دنبال آزادي و راهي براي فرار از اين زندگي مي‌باشد.

نمايش «تبعيض» از پنج بخش شكل گرفته است، دچار، خاطره، آرزو، آرمان و تصميم، قسمت‌هاي مختلف نمايش مي‌باشن، جامعه مدرن معاصر ما به سوي سردرگمي، وحشت و عدم قطعيت پيش مي‌رود و آنچه كه در گذشته مايه نشاط انسان بود امروز ويراني او را تكامل مي‌بخشد.

 

آينده آرزويي است دست نيافتني و مبهم، نگاه هنرمندان اكسپرسيونيستي در تئاتر شكستن قراردادهاي جامعه كه نگاه ماشيني به خود گرفته‌اند مي‌باشد آنها انسان را در فضاي ذهني خود و درك هنرمند از اين فضا نشان مي‌دهند.

در واقع اعتراض هنرمندان اين سبك به شرايط كنوني جامعه انساني مي‌باشد كه در دهه سوم قرن بيستم در آلمان متولد شد پيسكاتور و برشت از سردمداران اين سبك مي‌باشند.

كارگردان جوان ايتاليايي (كلوديا سوراسه) در پنج قسمت نمايش توانست اين وحشت و دلهره و تنهايي انسان معاصر را در صحنه نشان دهد هر چند به اعتقاد خود كارگردان «ما به دنبال بروز و آشكار كردن درونيات خود در تئاتر هستيم و رويكرد سياسي را دنبال نمي‌كنيم» نور پردازي نمايش و ديگر عوامل نشان‌دهنده همين تفكر مي‌باشد.

موسيقي بلند و آزار دهنده خلاء موجود در معنويات انسان مدرن را و گمراهي او براي پيدا كردن حقيقت و همچنين ميزانسن‌هاي شكسته و بازي خشك و مجسمه وار بازيگران در سالن اصلي مولوي براي مخاطبان تئاتر در عين جذابيت نامتعارف نيز بود.

اين كه مخاطب در پايان بايد دريافتي داشته باشد يا پيامي را بگيرد براي گروه ايتاليايي كه اين سبك را دنبال مي‌كردند مدنظر نبود، نكته ديگر اينكه تفاوت كارهاي دانشجويان اروپايي با دانشجويان ما در ارائه سبك‌ها اين است كه آنها با اين شيوه و شرايط موجود براي شكل گيري سبك‌ها زندگي كرده‌اند و دانشجويان ايران تنها مطالعه نموده‌اند.

مورد ديگر اينكه خلاقيت نهايي و شكوفا شدن آن از مواردي است كه در آثار دانشجويان ايراني به اوج خود نمي‌رسد در واقع خلاقيت موجود در آثار بارور نمي‌شود اما در آثار دانشجويان اروپايي اين خلاقيت در شكل‌گيري ايده به نحو احسن تكامل پيدا مي كند.

حاشيه اي كه امسال بر جشنواره سايه افكنده اين است كه با توجه به جدول گسترده برنامه ها اما دانشجويان كمي براي ديدن كارها آمده اند.