چرا «هفت» نتوانست تریبون هنرمندان ارزشی باشد؟

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ قطعا یکی از دلایلي كه شمایل برنامه هفت یک شمایل رسمی و بر اساس گفتمان رسمی کشور و حکومت نبود و نیز نماد و نمود حضور و ظهور و بروز نیروهای ارزشی در آن کمرنگ و مفقود بود به نوع مدیریت و برنامه ریزی سازندگان این برنامه و خاصه شخص فریدون جیرانی برمی گردد.

تردیدی وجود ندارد و ناگفته هویداست که جیرانی نه در تفکر و نه در سابقه فیلمسازی اش و نه در طول اجرا و برنامه سازی هفت، از خود یک کاراکتر انقلابی و ارزشی و اصولگرا به معنای امروزی و عرفی جامعه امروز نشان نداد و بیشتر تلاش می کرد یک چهره لیبرالی و آزاداندیش به خود بگیرد و آنطور که ادعا می کرد فضایی را پدید آورد که همه سلایق و طیف های فکری در سینما کم و بیش بتوانند حرفشان را در هفت بزنند و از نظر خود دفاع کنند و در مقابل حریف فکری خویش به دیالوگ روی آورند.

 

اين البته شیوه به اجرا درآمده و شایعی در تلویزیون و کلا صدا و سینما و بسیاری از رسانه های دیگر ماست و گرچه نمی تواند و نباید باعث نادیده گرفته شدن نقش تربیتی و دانشگاهی رسانه تلویزیون باشد و باید در مبنا و اصل در خدمت منویات و آرمان های دینی و ملی قرار گیرد و تریبون نظام و سیاست ها و اندیشه های مترقی و والای آن باشد، اما با این حال معتقدیم اگر به همین معیار و ملاک هم توجه گردد و مناط و معیار کار همین پایگاه اجتماعی افراد و طیف فکری شان باشد بازهم نتیجه قابل قبول و درخوری حاصل می آید که برآیندش قابل اتکا و دفاع است؛ چراکه جامعه ما یک جامعه دینی و انقلابی است و اکثریت قریب به اتفاق این مردم مسلمان و انقلابی اند و اگر تنها ملاک تریبون دادن به آدم ها و اندیشه ها، پایگاه اجتماعی شان باشد، باز هم نتیجه کار، اگر صادقانه و آزادانه صورت بگیرد، در خدمت و به نفع اندیشه انقلابی خواهد بود.

اما شاید یکی از دلایل عمده ای که هفت نتوانست چنین نقشی را در حوزه سینما و تلویزیون بازی کند علاوه بر افق فکری و ویژگی های شخص جیرانی به عنوان عنصر تأثیرگذار در هفت، عدم ورود نیروهای ارزشی پرمایه و دارای اندیشه و کلام در حوزه رسانه است.

متأسفانه در خیلی از اوقات کسانی به عنوان نماینده طیف ارزشی جامعه در برنامه های رسانه ای و سخنرانی ها حضور می یابند که نه مایه فکری و سواد و بینش درخوری دارند و نه اساسا قابلیت مطرح شدن به عنوان نماینده این طرز تفکر ارزشی را دارا هستند.

کسانی که نه آنچنان که باید و شاید به تحصیل علم به صورت تخصصی و به میزانی که جامعه امروز نیاز دارد پرداخته اند و نه اساسا از بهره هوشی و استعداد متناسب و درست و جامع و مانعی در حوزه ای که قرار است در آن به تریبون دست یابند یا از تریبون های در اختیار، استفاده کنند برخوردارند.

همین امر هم باعث چند ضربه و ضایعه شدید می شود:

اول آنکه این افراد چهره ضعیف و بی مایه و بیسوادی از نیروهای ارزشی و اصول مند جامعه عرضه می کنند و باعث خراب شدن این وجهه و عنوان در سطح جامعه می گردند.

و دوم و مهمتر آنکه این افراد و حضور مضرشان باعث می شود که نمایندگان حقیقی و واقعی و ارزشمند طیف نیروهای ارزشی و دینمدار دیگر حاضر نشوند به سادگی در رسانه ها حضور یابند و به عبارت دیگر باعث ایجاد نوعی عزلت و انزوا در افراد دانشمند و بزرگ می شود؛ چرا که جایگاه آنها توسط افراد کوچک و بی مایه دچار آسیب شده است و طبیعی است که این بزرگواران حاضر نشوند شأن و شخصیت فکری و علمی خود را مصروف ترمیم لطماتی کنند که دیگران بر تابلو و عنوان «ارزشی» و «اصولگرا» وارد کرده اند.

درست مثل جایگاه ها و مناصبی که توسط افرادی اشغال شده که کمترین تخصص و تجربه و آگاهی در آن باره ندارند و این جایگاه ها را به تبع نازل بودن فکر و ابتذال اندیشگی و رفتاری خود، نازل کرده اند و برای ترمیم آن، اول از همه نیاز به یک خانه تکانی جدی وجود دارد تا هر کسی به اندازه سواد و بینش و تخصص و تجربه اش به کار گماشته شود و نه بر مبنای دیگری.

این مسئله، عنصر مهمی در روند شکل گیری نوع تریبون سازی در برنامه هفت بود- مثل خیلی از برنامه های دیگر رسانه ای- که بایستی برای اصلاح آن فکر اساسی کرد و تدبیر و چاره ای جدی و درخور اندیشید.