شرح این قصه پرغصه ...

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ امام راحل عظیم الشأن ملت ایران با همه آرمان ها و منویاتش چه جایگاه و پایگاهی در طول تاریخ بیش از 30 ساله سینمای پس از انقلاب ایران داراست؟ چه تعداد فیلم ارزشمند ملی و مخاطب گرا که بتواند سند تکاپو و تلاش سینماگران ما طی سه دهه گذشته در این زمینه مهم و جدی و خطیر باشد، در دست است؟ امام از سینما چه می خواست و کدام سینما را برمی گزید و چه رهیافت ها و راهکارهایی را برای سینمای ایران به یادگار گذاشت؟

پیش از هر چیز باید به عرض خوانندگان محترم برسانم که موضوع نوشتار نگارنده، در عین ظاهر تکراری و آشنایش، از باطنی مغفول و مظلوم و غریب برخوردار، و بلکه بدان مبتلاست که با گذشت بیش از سه دهه از پیروزی انقلاب اسلامی شکوهمند ملت ایران به رهبری امام عظیم الشأن، هنوز پاسخی درخور و جوابی روشن و مبین وضعیت، آن طور که باید و شاید دریافت نکرده است. اینکه چرا؟ شاید به هزار و یک دلیل؛ از بی کفایتی مدیریتی و ضعف در تدبیر امور فرهنگی و هنری خاصه در عرصه سینما گرفته تا ناقص و بی محل بودن قوانین و بی ربط بودنشان با مقوله ای همچون هنر و نیز ضعف بینش و عدم سواد لازم و البته «دغدغه» مورد نیاز در هنرمندان و ... و چیزهای دیگری از این دست.

اما موضوع این نوشتار این سوال جدی و تأمل برانگیز است که شاید تا به حال بارها و بارها تکرار شده باشد:

آرمان ها و منویات امام راحل در سینمای ایران طی 30 سال گذشته چه جایگاه و پایگاهی داشته است؟ و چه ظهور و بروزی؟

البته که سوال مهمی است و پاسخ به آن تا حدودی سخت و دردآلود؛ سخت بدان دلیل که اصل سینما به لحاظ ذات و ماهیت، پیچیده و مبهم و پر از تردید و تردد است و دردآلود به آن خاطر که کارنامه سینمای ایران – به هر دلیل- در عرصه به ظهور و بروز رساندن اندیشه ها و آرمان های امام راحل، کارنامه قابل دفاع و آبرومندی نیست.

و این همه در حالی اتفاق می افتد که حضرت امام از همان اولین سخنرانی شان پس از ورود به کشور، به سینما، رسمیتی انقلابی و اصلاحگرانه و مفید فایده بخشیدند و با آن عبارت معروفشان در سخنرانی بهشت زهرا (س)، حساب سینما را از فساد و فحشا جدا کردند و بر اهل نظر و خبر پوشیده نیست که این موضع گیری حضرت امام تا چه حد مهم و تأثیرگذار و برای سینما فایده مند بود.

خاصه آن که در نظر بگیریم این نکته را که سینما برای امام و در اندیشه ایشان تا چه حد مهم و قابل توجه و اهتمام بوده است که در اولین اعلام موضع رسمی و تاریخی شان پس از سال ها دوری و هجرت از کشور، به آن اشاره ای جدی و کارساز داشتند.