مدارس کارنامه حجاب مي‌گيرند!

 

ظاهر قضیه، خبر از توجه نهادهای آموزشی آن هم از نوع دولتی به مسئله عفاف و حجاب دارد، اما واقعیت مشهود در پوسته جامعه چیزی است که کمتر با این شعارها می خواند؛ واقعیتی که گرچه تاسفبار است، اما ذکر هشدارگونه آن در هر بار باید تلنگری باشد برای تک تک ما، خاصه آن که این «ما» از نوع مسئولان و متولیان باشد.

 

روزهای پایانی فصل بهار که می رسد، با گرم شدن هوا، بر گرمای خبرهای عموماً شعارگونه در مقابله با بدحجابی افزوده می شود و در این بازار پرخبری، البته کمتر خروجی مشهودی را می توان یافت که محقق کننده اهداف مدنظر باشد.

 

برای کسانی که شاید چندان اهل روزنامه خواندن نباشد، خالی از لطف نیست اگر توضیحاتی بیشتر درباره خبر فوق بدانند.

 

مقام مسئول یاد شده با اشاره به طراحی لباس فرم دانش آموزی گفته است: «در حوزه دانش آموزی، با در نظر گرفتن مسائلی که در حوزه عفاف و حجاب وجود دارد، برنامه های متناسبی را در نظر گرفته ایم که می توان از جمله آن به برنامه «حساس زایی» اولیا، به موضوع حجاب دانش آموزانی که نیاز است به حجاب توجه بیشتری داشته باشند، اشاره کرد.»

 

در اصل خوب بودن این برنامه ها به شرط اجرایی شدن درست و بموقع آنها شکی نیست، اما دغدغه ای که وجود دارد، این است که دانش آموزان به عنوان گروه هدف در این گونه طرح ها، دچار نوعی دوگانگی ارزشی شوند؛ به این معنا که در محیط های رسمی، نوعی رفتار و هنجار را ببینند، ولی در خارج از محیط مدرسه و در پارک ها و سینماها و رفت و آمدهای خانوادگی و عروسی ها و غیره و غیره، هنجارهای دیگری که به هیچ وجه سنخیتی با هنجارهای محیط های اولی ندارد.

 

در این شرایط  باید بپذیریم که ارزش وجوبی حفظ حجاب و عفاف برای دانش آموزان و نسل جوان به خوبی نهادینه نشده، بنابراين طبیعی است که چندان هم نباید به طرح ها و برنامه های صرفاً وزیر و وکیل و مدیر خوشحال کن آن هم بیشتر با در نظر گرفتن «پُز بیلان کاری» دلخوش بود و انتظار معجزه داشت؛ و گرنه کیست که نداند، بویژه در طول سال های پس از جنگ، چقدر سخن از اجرای چنین طرح های مشابهی به میان آمده و حاصل کار البته آنی نشده که انتظارش می رفته است.

 

نگارنده چند روزی برای تفرج و از باب «سیروا فی الارض» عازم دیار نصف جهان شده بود. گذشته از زیبایی های این شهر تاریخی، نکته تاسفبار، بسان دیگر شهرهای توریست پذیر کشور، وضعیت نامناسب حجاب بانوان بود که البته این تاسف را باید حتی بعضاً در شهرهای زیارتی نیز خورد!

 

واقعیت امر آن است که برخلاف همه ادعاهای رسانه ای و غیر رسانه ای، وضعیت فرهنگی جامعه ما، بویژه در عرصه حجاب و عفاف که به نوعی یکی از نمادهای دین و آیین ما هم محسوب می شود، نگران کننده است؛ آن سان که برای بعضی این ذهنیت پدید آمده که نمی توان بوی بهبود از این اوضاع شنید و امیدوار بود.

 

به هیچ وجه قصد سیاه نمایی در کار نیست، اما حقیقت را هم نمی توان منکر شد که ترویج فرهنگ عفاف و حجاب جزو دغدغه های اصلی برخی از مسئولان نیست؛ چه آن که اگر این طور بود، بايد پدیده بدحجابی در جامعه ما بیش از پیش، در رسانه ها، در مجامع و دیگر نهادها تقبیح می شد، نه این که غیر مستقیم حتی در جهت قباحت زدایی از آن گام برداشته شود!

 

نکته تاسف آور این خواهد بود که خدای ناکرده بتدریج، حساسیت قشر متدین جامعه نسبت به بدحجابی ها کمتر و کمتر شود که اگر این طور شد باید گفت که این نگرانی دیگر به بحرانی در نظام اسلامی به معنای حقیقی خود تبدیل شده است.