تمسک به گنجینه غنی ادب و هنر ملی و دینی

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ اینکه سینمای ایران با بحران های مختلفی دست به گریبان است، نکته نهفته و نگفته ای نیست؛ همه می دانند که سینمای ما هم بحران ریزش مخاطب دارد و هم بحران افت شدید کیفی محصولات.

اما سوال مهم این است که به راستی در چنین وضعیتی چه باید کرد؟ چه راهکارهایی برای برون رفت از این وضعیت وجود دارد؟

تصمیم داریم در سلسله نوشتارهایی به این موضوع ایجابی مهم بپردازیم و راه های برون رفت از بحران های چندگانه و چند وجهی سینمای ایران را مورد تحلیل و بررسی قرار داده و ارائه دهنده رهیافت هایی موثر و مفید و قابل دستیابی به سینماگران کشورمان و نیز البته مدیران سینمایی و اهالی فرهنگ و هنر باشیم.

یکی از جدی ترين مشکلات ساختاری و ریشه ای سینمای ایران به اذعان همگان، بحث فیلمنامه و قصه است؛ مشکلی که باعث شده سینمای ایران با وجود ویژگی های خوب و استانداردهای قابل قبول فنی و عملیاتی، از ضعف درام و فیلمنامه رنج ببرد.

یکی از دلایل عمده ضعف در فیلمنامه ها این است که نویسندگان سینمای ایران نسبت به داشته های غنی و اصیل گنجینه های متون کهن و تمدنی خویش کم توجه یا اساساً بی توجه هستند.

همین غفلت هم باعث شده است که آنها در عین اینکه دارای یک عقبه عظیم فکری و تمدنی در حوزه جغرافیای فکری- سرزمینی خود هستند، از این نقص و خلا متضرر شوند.

سوال اینجاست که چه تعداد از نویسندگان و کارگردانان و عوامل محتوایی سینمای ایران تا به حال شاهنامه را تورق کرده اند یا منطق الطیر را خوانده اند؟

کدامیک از آنها آثار ارزشمند نظامی گنجوی را مرور کرده اند یا سفرنامه ناصرخسرو قبادیانی را مطالعه نموده اند؟

کدامیک به قصد پژوهش یا حتی سرک کشیدن، تا به حال به سراغ گلستان و بوستان و شرفنامه و تذکرة الاولیا رفته اند و از سرچشمه این معارف الهی و حکمت های انسانی، جرعه ای نوشیده اند و از سر خرمن این فیض ربانی و حکمی، خوشه ای برچیده اند؟

واقعیت آن است که فیلمنامه نویسان و کارگردان های ما اگر به مطالعه رو بیاورند و سعی کنند به اندوخته های معرفتی خویش غنا بخشند و متون ارزشمند و فاخر ادب فارسی را که در تلاقی و تداوم معرفت اسلامی است، به خوبی بخوانند و از آنها بهره های تصویرگرانه و سینماورزانه ببرند، قطعاً تأثیر خوبی بر اصلاح وضعیت امروز سینمای ما و غنای بیشتر آن و نیز روی آوردن مخاطبان به این هنر جذاب و گفتمان مسلط قرن خواهد گذاشت.

و الا چه توقعی می توان داشت از نویسنده ای که بسان پیمانه ای است که مدت هاست خالی شده و چیزی به خود اضافه نکرده که بخواهد از مایه آن هم خود بهره مند شود و هم دیگران را سود رساند.

نویسنده درست مثل همین پیمانه می ماند و در حکم ظرفی است که مستمر و مداوم باید از آبشخور فکر و فرهنگ و معرفت بنوشد و در خود ذخیره نماید تا بتواند از محل این داشته ها و انباشته های مفید و ارزشمند، به تولید اثر هنری و فراخواندن عموم مخاطبانش به اندیشه و فرهنگ و هنر مبادرت ورزد.

و گرنه ظرفی تهی و پیمانه ای خالی خواهد بود که چیزی برای عرضه به دیگران ندارد و فقط خود را تکرار می کند و به پایان می رسد؛ هر چند در تلاشی بی فرجام سعی کند اوضاع جور دیگری بنمایاند، اما بالاخره روزی تشت از روی بام برخواهد افتاد و حقیقت برملا خواهد شد.

پس آن گاه است که ... .