گرسنگی محرومان و افطاری آنچنانی مسئولان!

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ ماء‌الشعیر ایستک، زولبیا و بامیه اعلا، سوپ جو، سالاد فصل به همراه سس اضافه، آب معدنی به تعداد کافی و البته بیش از نیاز! چای، خرما، پنیر و گردوی مرغوب، ماست موسیر، برنج درجه یک، کباب برگ اعلاي آغشته به زعفران ناب، موز، شلیل، گلابی و... .

 

موارد فوق مشاهدات نگارنده از بازار خرید محصولات غذایی و تره بار یا غذاهای یک رستوران درجه یک شهری نیست؛ بلکه این ها، بضاعت میزبانیِ یکی از نهادهایی است که پذیرای چند تن از مدیران استانی بوده و البته این نهاد تمام و کمال از جیب بیت المال ارتزاق می کند!

 

در اینکه ماه مبارک رمضان، ماه اطعام است و بر سنت حسنه اطعام و اکرام روزه داران در آیات و روایات وارد شده بر ما تاکید شده، شکی نیست؛ اما به هر حال پذیرایی های خارج از محدوده عرف و شرع آن هم از کیسه مردمی که در یکی از سخت ترین شرایط اقتصادی و معیشتی قرار دارند، بسیار بعید است که موافق با آموزه های اسلامی باشد!

 

آنچه ما به یاد داریم و آموخته ایم این است که اهل بیت (ع) و بویژه امام علی (ع) و فرزند کریمشان امام مجتبی (ع) که این ماه عزیز یادآور این دو بزرگ تاریخ بشریت است، بیش از همه در راستای اطعام نیازمندان و محرومان گام برداشته اند و نه مدیران و متمولانی که خود باید بانی این امور خیر شوند نه آنکه...!

 

به نظر می رسد، گویا شعار ساده زیستی و مردمی بودن مسئولان، تنها به درد حک شدن بر روی بنرهای گران قیمت و شیک می خورد یا خوراک ژست های آنچنانی در پشت تریبون های سخنرانی مي شود و گرنه چه کسی است که نداند در حاشیه شهرهایمان از جمله همین شهر مقدس قم، هستند کسانی که حقیقتا و حقیقتا محتاج نان شب اند؛ مردان متاهلی که اگر هم کاری داشته باشند با این گرانی ها نمی توانند آن طور که باید و شاید از عهده مخارج زندگی برآیند چه رسد به اینکه تازه برخی از آنها نیز مدت های نسبتا طولانی بیکار هستند.

 

در همین شهر هستند یتیمانی که چشم امیدشان بعد از خدا به مادری است که به سخت ترین مشاغل روی آورده تا شکم فرزندان را سیر کند.

 

هستند پیرمردان و پیرزنانی که آرزویشان شرف یابی به پابوس علی بن موسی الرضا (ع) است و چه سود که آهی در بساط ندارند!

 

و این هستندها کماکان ادامه دارد؛ چه آنکه درگذشته نیز این گونه بوده و در آینده نیز به همین منوال خواهد بود!

 

و اینجا ماییم و وجدان های خفته برخی مسئولان و متولیان که به تعبیر زیبای حاج حسین شریعتمداری به مرز نامردمی رسیده اند.

 

گاهی وقت ها با خودم می اندیشم، منِ بچه مسلمان، منی که اوضاعم به لطف خدا بد نیست، منی که شاید در مقام مسئولیتی هم باشم، اگر و اگر در رسیدگی به اوضاع محرومان و یتیمان کوتاهی کنم، در آن سوی این جهان مادی و ظلمت زده، در محضر خدای متعال و رو در رو با اسوه عدالت، امیرمومنان علی (ع) چه برای گفتن دارم؟

 

شکی وجود ندارد که کاخ نشینان - و البته مسئولانی که متاسفانه به تدریج روحیه کاخ نشینی در  آنها رسوخ کرده - هیچ گاه نمی توانند به داد کوخ نشینانی برسند که امام امت، ما را به دستگیری از آنان امر فرمود چه آن که کاخ نشین، اساسا درد و رنج کوخ نشین را نمی فهمد تا اینکه انگیزه ای برایش در این وادی وجود داشته باشد؛ بلکه حرکتی، قدمی یا دست کم دلسوزی ای!

 

خدایت بیامرزد آقا سید روح الله که گفتی «یک موی سر این کوخ نشینان و شهید دادها به همه کاخ ها و کاخ نشینان جهان شرف و برتری دارد.»