مشهد یک ابر شهر فرهنگی شود نه صرفا تفرجگاه

به گزارش خبرنگار «خبرگزاری دانشجو» از مشهد، عقیل ملکی فر ظهر امروز در نشست علمی «ضرورت بازنگری در برنامه ریزی اوقات فراغت» که در محل اداره کل ورزش و جوانان خراسان رضوی برگزار شد، با بیان اینکه اوقات فراغتی که امروز از آن در ایران نام می بریم، در دنیا تبدیل به یک صنعت شده است، تصریح کرد: در دنیا قطب صنعتی اوقات فراغت، منجر به نشر فرهنگی می شود؛ محصولات این صنعت در قالب آموزش و تفریح، آنچه را که می خواهد، آموزش می دهد.

 

وی با اشاره به مفهوم صنایع فرهنگی و اینکه بسیاری از شهرهای جهان امروز قطب صنایع فرهنگی هستند، ادامه داد: اوقات فراغت یکی از صنایع فرهنگی است، شهر فرهنگی لزوما شهر با فرهنگ نیست، بلکه نوع خاصی از شهرهاست.

 

 

رئیس اندیشکده آصف افزود: امروزه شهرها در حال گرفتن برندهای خاص اند، مثل شهر های سیاسی، تجاری ، صنعتی که یکی از این برندها که در حال رشد و بالندگی است، شهر فرهنگی است که بر مدار صنایع فرهنگی توسعه می یابد.

 

ملکی فر با اشاره به 17 شاخه صنایع فرهنگی که در ایران تعیین شده است، گفت: نشر، سینما، گردشگری، لباس، تبلیغات، ورزش و صنایع دستی از جمله صنایع فرهنگی هستند.

 

وی در خصوص وضعیت مشهد در رسیدن به یک شهر فرهنگی بیان داشت: قبل از پاسخ به این سوال باید گفت که با توجه به 20 میلیون زائری که به مشهد می آیند، این شهر خود به خود یک شهر فرهنگی است، همانند قم، شیراز و اصفهان.

 

این کارشناس آینده پژوهی با بیان اینکه مشهد می تواند در آینده یک ابرشهر فرهنگی شود و نباید صرفا از منظر گردشگری در آن سرمایه گذاری کرد، تصریح کرد: آنچه برای اوقات فراغت نیاز داریم، نیروی انسانی است و مشهد به لحاظ چگالی نیروی نخبه دانشگاهی در وضعیت خوبی است.

 

 

ملکی فر با بیان اینکه باید کالایی را فراهم کنیم که بار معنوی، آموزشی و ذهن پروری داشته باشد، گفت: تاکید من بر قطب صنعت اوقات فراغت است، نه اینکه مشهد را یک تفرجگاه بکنیم؛ کالا یا خدماتی را که در راستای اوقات فراغت در مشهد تولید می شود باید اوقات فراغت مردم را در سایر نقاط کشور وجهان پر کند.

 

وی با اشاره به گفته اخیر یکی از آینده پژوهان جهان مبنی بر اینکه قرن جدید بر خلاف قرن بیستم که قرن بدن سازی بود، قرن ذهن پروری شده است، بیان داشت: تولید این گونه محصولات ذهنی با مذهبی بودن، تضادی ندارد و اتفاقا مشهد با عنوان شهر فرهنگی معنوی بیشتر تجانس دارد تا عنوانی مثل شهر فرهنگی صنعتی؛ به علاوه اینکه می تواند با بازارهای کشورهای آسیای میانه مرتبط باشد.

 

 

نویسنده کتاب «الفبای آینده پژوهی» در خصوص وضعیت صنعت اوقات فراغت در جهان گفت: اوقات فراغت امروز، دو تریلیون دلار در آمد در جهان دارد و باید از خود سوال کرد که ملت ایران با جمعیت 70 میلیونی چه سهمی از این صنعت دارد.

 

ملکی فر با بیان اینکه صنایع فرهنگی دو برابر سایر حوزه ها شغل تولید می کند، خاطر نشان کرد: صنایع فرهنگی همچون اوقات فراغت، چهار برابر سایر صنایع ثروت تولید می کند و رشد سال گذشته آن 68 درصد بوده است.

  

وی در خصوص تاثر این صنعت بر وضعیت اشتغال بیان داشت: صنایع فرهنگی، همه نوع تخصص ها به ویژه متخصصان علوم انسانی که در آن مشکل شغل داریم، می توانند در این صنعت فعالیت کنند.

 

رئیس اندیشکده آصف ادامه داد: این صنعت با توجه به ظرافتی که دارد، برای بانوان هم مناسب است و با توجه به جمعیت جوان کشور، بازار بسیار مناسبی دارد.

 

ملکی فر افزود: اگر بخواهید یک شغل در صنعت فرهنگی ایجاد کنیم، 50 میلیون نیاز داریم و در درون شهرها و فضاهای مسکونی بدون آلودگی زیست محیطی می توانند حضور داشته باشند.

 

 

وی در خصوص لزوم داشتن نگاه درست به اوقات فراغت گفت: اوقات فراغت به این معنی که امروز متداول است، یک ره آورد خارجی است چرا که مومن در فرهنگ دینی و اسلامی، وقت خالی ندارد و همیشه بر اساس برنامه زندگی می کند.

 

کارشناس آینده پژوهی تاکید کرد: هرچه مسلمانی تر و ایمانی تر زندگی کنیم، به این نوع اوقات فراغت نیازی نداریم؛ اوقات فراغت باید بار آموزشی و معنوی داشته باشد و ذهن را بسازد، البته در کنار آن به سلامت بدن هم توصیه شده است.

 

ملکی فر در پاسخ به این پرسش که ورود بخش خصوصی به موضوع اوقات فراغت موجب آسیب می شود یا خیر، تصریح کرد: در دو عرصه کشور و شهر مشهد باید این مسئله را بررسی کرد، در وهله اول نیاز داریم ارزش هایمان را برای بخش خصوصی تبیین کنیم و بعد یک سیستم مشترک از بخش خصوصی یا مردم و دولت برای نظارت تشکیل بدهیم.

 

وی ادامه داد: در مورد خود شهر مشهد باید به این نکته توجه کنیم که مشهد یک شهر عادی نیست، پایتخت معنوی ایران است و باید به طور صریح مشخص شود که چه صنعتی توسعه پیدا کند و چه صنعتی نکند.

 

رئیس اندیشکده آصف با انتقاد از وضعیت مشهد گفت: متاسفانه جنبه های مدرن بودن را در شهر مشهد توسعه داده ایم که متناسب با یک شهر فرهنگی نمی باشد.

 

ملکی فر با اشاره سند چشم انداز بیست ساله شهر تهران که پیش بینی می کند، در سال 1404 تهران یک جهان شهر فرهنگی شود، یادآور شد: اگر مشهد می خواهد شهر فرهنگی شود باید این خواسته را در چشم انداز خود وارد کند وگرنه در تحقق آن دچار مشکلات فراوانی می شود.