در دانشگاه جبهه‌، همه دانشجويان عاشقند!

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو» - سمیرا حمیدی؛ علي‌اكبر اكراد چگيني روز اول مهر ماه سال 1343 در بوئين‌زهرا، يكي از شهرستان هاي استان قزوين به دنيا آمد. دوران تحصيلي ابتدايي تا پايان متوسطه را در شهر خود - بوئين‌زهرا -  سپري كرد و سپس با شركت در آزمون سراسري، دانشجوي دانشكده تربيت معلم شد.

 

او ضمن گذراندن دوره كارداني دانشكده، به شغل معلمي روي آورد و به تربيت نسل آينده انقلاب پرداخت.

 

علي‌اكبر كه هنگام جنگ تحميلي و اعزام به جبهه‌هاي حق عليه باطل پدر بزرگوارش را از دست داده بود، با احساس تكليفي كه بر دوش داشت به نداي هل من ناصر ينصرني امام بزرگوار لبيك گفت و روز سي‌ام مهرماه سال 1365 همراه با نيروهاي بسيج مستضعفين عازم جبهه‌ها شد.

 

سرانجام در چهارمين روز دي ماه سال 1365 و در عمليات ظفرمند كربلاي 4 در منطقه ام‌الرصاص، بدن مطهرش آماج كين دشمنان اسلام قرار گرفت و به شهادت رسيد. 

وصيتنامه شهيد علي‌اكبر اكرادچگيني

 

حمد و سپاس خداي را كه قادر متعال است و حي و عليم و حكيم، در آفرينندگي، مانندي و در بخشندگي، همتايي ندارد. حيات همه موجودات عالم از بزرگترين تا كوچكترين آنها وابسته به اوست و نيستي آنها نيز در قدرت لايزال او. خدايا تويي مولاي من، تويي سرور و سالار من، تويي نيرو دهنده و گيرنده در تواناييم.

 

خدايا هر آنچه در هستي هست، تويي و چيزي جز وجود مقدس تو در جهان هستي وجود ندارد، هر چه هست تويي.

 

اي معبود من! تو از هر عيب و نقصي پاك و منزهي و از هر اشتباه و لغزشي مبرايي، پس بار خدايا مرا به درگاهت بپذير؛ چرا كه من هم جلوه‌اي از تو هستم اگر چه معصيت كارم و روسياه.

 

خدايا! اگر چه هشدارم دادي كه مبادا پيرو هوا و هوس هاي شيطاني باشم، ولي پيروي كردم و شيطان فريبم داد و روح پاك و منزهم در زير گناه ها و معصيت ها همچون دوده‌اي كه بر روي سفيدي بنشيند و سفيدي آن را بپوشاند، پوشيده ماند و همچون زنداني در قفس خواهش هاي مادي و نفساني زنداني شد.

 

خدايا! حال به درگاهت استغفار مي كنم؛ «استغفرالله ربي و اتوب اليه». از كارهاي زشتي كه در گذشته كردم و ستمي كه به نفس خود نمودم، پشيمانم؛ «معتذراً، نادماً، منكسراً مستغيلاً»

 

خدايا! علي(ع) با آن شكوه و عظمت و پاكي، زاهد شب بود و همچون شير در روز مي‌خروشيد و به درگاهت استغفار و طلب عفو و بخشش مي‌كرد، چه رسد به من كه بنده گناهكار و معصيت كار توام، من كه روسيه و شرمنده‌ام، خدايا ببخش مرا، مي‌دانم تو رحمان و رحيمي.

 

پروردگارا! من جز تو كسي را ندارم، اي غياث المستغيثين، تو را به حق فاطمه زهرا، تو را به حق سيدالشهدا قسمت مي‌دهم كه گناهانم را بيامرز.

 

و اما چند كلمه‌اي هم به مادر عزيز و مهربانم؛

 

مادر مهربانم، مي‌دانم كه من جگر گوشه تو بودم، بلكه بالاتر، پاره قلبت بودم و تنها فرزند ذكورت، ولي از تو جدا گرديدم و راهي دانشگاه عشق شدم، دانشگاهي كه تمام دانشجويانش عاشق و تحصيلشان تقوا و ايمان و كلاس هايشان بيابان ها و كوه ها و سنگرهاست؛ قلمشان علم و كاغذشان تربت زمين هاي غرب و جنوب و مدرك تحصيلي آنها هم شهادت في سبيل الله؛ اميد دارم كه اين مدرك نصيب اين بنده عاصي نيز بشود.

 

مادر عزيز، در فراق من ناراحت و نگران نباش، صبوري و شكيبايي پيشه كن و اگر ناراحت و غمناك شدي از حال زينب (س) ياد كن كه چه جورها و شكنجه‌ها و ناراحتي ها كشيد.

 

مادر عزيزم! نمي‌گويم گريه نكن، ولي از ياد نبر كه امام حسين(ع) را با لب تشنه سر از تن جدا كردند، به دختر نازدانه‌اش سيلي زدند، خيمه‌هايش را به آتش كشيدند، خانواده‌اش را به اسارت بردند و چه جنايت ها كه يزيديان در حق اهل بيت رسول خدا نكردند.

 

اگر خواستي در فراق من گريه كني، براي مظلوميت امام حسين(ع) و ائمه اطهار گريه كن؛ چرا كه همه آنها مظلومانه و غريبانه به شهادت رسيدند.

 

مادر مهربانم! نسبت به انقلاب و اسلام و امام ثابت قدم باش و هميشه مشغول عبادت خداوند بخشنده و مهربان، مبادا در دلت ذره‌اي لغزش و خطا باشد؛ چرا كه من اين راه را آگاهانه انتخاب كردم.

 

خواهر مهربانم! تو نيز همچون ديگر خواهران محجوب در حفظ حجاب كوشا باش، تقوا پيشه كن و صبور و مقاوم باش.

 

اما در آخر نكته‌اي هم به دانش آموزان عزيز، اين اميدان آينده انقلاب اسلامي متذكر مي‌شوم.

 

عزيزان اگر چه حقير نتوانستم در حضور شما باشم؛ چرا كه مسئله جنگ و جهاد مهمتر بود، لذا از شما مي‌خواهم در سنگر مدارس و كلاس مشغول تحصيل علم همراه با ايمان باشيد و سعي كنيد از راه علم به يقين برسيد و گوش بر گفته‌هاي معلمان و دبيران دلسوز و علاقه مند بدهيد؛ چرا كه آنها مشفق و دلسوز شما هستند.

 

اميدوارم كه معلمان و دبيران گرامي و عزيز سنگردار و خدمتگزار بچه‌هاي ملت مظلوم و مسلمان باشند.

 

در آخر از همه كساني كه حقي بر گردن من دارند طلب حلاليت و بخشش مي‌كنم.