ناگفته های سخنرانی رئیس جمهور در دانشگاه کلمبیا / چرا احمدی نژاد هر سال به نیویورک می رود؟

گروه سیاسی «خبرگزاری دانشجو»؛ سال 1386 شصت و دومین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نیویورک برگزار شد و محمود احمدی نژاد در راس یک هیئت بلند پایه دیپلماتیک عازم مقرر دائمی سازمان ملل شد.

 

این سفر رئیس جمهور اگرچه همچون دو سفر قبلی وی به نیویورک انعکاس رسانه ای بسیاری داشت اما در مقایسه با سفرهای قبلی وی می توان گفت که به دلیل حضور رئیس جمهور در دانشگاه کلمبیا و سخنرانی در مهمترین و بزرگترین مرکز آکادمیک نیویورک آن را شاخص تر از قبل کرد.

 

فواد ايزدي کارشناس مسائل آمریکا و استاد دانشگاه مطالعات جهان یکی از ایرانیانی بود که رئیس جمهور را در سفر نیویورک همراهی می کرد.

 

وی در بخشی از خاطرات این سفر به ماجرای دانشگاه کلمبیا و حواشی پس از سخنرانی رئیس جمهور و برخی دیگر از ابعاد سفرهای احمدی نژاد به نیویورک پرداخت.

 

در ادامه گفت و گوی «خبرگزاری دانشجو» با این کارشناس مسائل سیاسی از نظرتان می گذرد.

 

ایزدی درباره سفر رئيس جمهور به نيويورك و بازخواني سفر سال 1386 احمدي‌نژاد به آمريكا براي شركت در شصت و دومين نشست مجمع عمومي سازمان ملل گفت: جلساتي كه احمدي نژاد در نيويورك دارند، چند نوع جلسه است؛ برخي جلسات، جلسات رسمي ديپلماتيك است كه شبيه محيط‌هاي ديگر ديپلماتيك است، برخي جلسات هم با صاحبان رسانه‌ها برگزار مي‌شود كه نمونه‌هاي آن را در صدا و سيماي خودمان ديده‌ايم، اما نوع ديگر اين ديدارها، ديدارهاي مردمي است كه در حقيقت با نخبگان حوزه‌هاي مختلف از جمله نهادهاي دانشجويي، اساتيد، مسلمانان آمريكايي و ... انجام مي‌شود.

 

وي ادامه داد: آنچه براي مخاطب آمريكايي در سفري كه بنده رئيس جمهور را در نيويورك همراهي مي كردم جذابيت داشت، برخورد احمدي نژاد با حضار در اين جلسات بود كه در دو حوزه عمده با عملكرد روساي جمهور آمريكا متفاوت است.

اين كارشناس مسائل بين‌الملل ادامه داد: مسئله اول اين بود كه آقاي احمدي نژاد اجازه مي‌داد هر كس هر حرفي دارد بزند و هيچ محدوديت زماني براي او ايجاد نمي‌كرد و دوم اينكه به تك تك سئوالات پاسخ مي‌داد و سعي مي كرد نظرات خود را به طور كامل به طرف مقابل منتقل كند كه البته آمريكايي‌ها به اين روال عادت ندارند و نمي‌توانند به اين راحتي با رئيس‌جمهورشان صحبت كرده و البته رئيس جمهور هم براي آنها وقت بگذارد تا به يك يك سئوالات آنها پاسخ دهد.

ايزدي گفت: در اين جلسات حتي منتقدان ايران هم تحت تاثير مثبت نحوه برخورد احمدي نژاد قرار مي‌گرفتند.

 

وي ادامه داد: رئيس جمهور در اين جلسات در حوزه‌هاي مختلف، منطق ايران را ارائه مي‌داد و اين نيز براي مخاطبان آمريكايي جالب بود، البته گاهي ممكن بود مخاطب آمريكايي منطق جمهوري اسلامي را نپذيرد، ولي اينكه مي‌ديد در پس همه صحبت‌ها و مواضع يك منطقي وجود دارد را نمي‌توانست كتمان كند و همين مسئله روي او تاثير مي‌گذاشت.

اين كارشناس مسائل آمريكا به ماجراي سخنراني رئيس جمهور در دانشگاه كلمبيا كه مهمترين و معروفترين مركز آكادميك آمريكا است، اشاره كرد و گفت: سخنراني رئيس جمهور در دانشگاه كلمبيا در سفري كه سال 1386 به آمريكا داشت، چالشي‌ترين جلسه احمدي نژاد بود.

ايزدي ادامه داد: برخورد رئيس جمهور درس‌هايي را براي طرف آمريكايي به دنبال داشت؛ زيرا آنها هميشه دوست دارند تصويري از ايران نمايش دهند كه نشان دهند جماعت ايراني خشن و تندخو هستند، اما آنچه در اين جلسه اتفاق افتاد اين بود كه بي‌ادبي و تندي از جانب رئيس دانشگاه كلمبيا بود، ولي احمدي نژاد بدون اينكه عصباني شود، شروع به صحبت و ارائه استدلال‌هاي كه در حوزه‌هاي مختلف داشت، كرد.

 

 

وي تصريح كرد: همانطور كه در ايران اين سنت وجود دارد كه وقتي كسي را به عنوان ميهمان دعوت مي‌كنيم نبايد به وي بي‌احترامي كنيم، در آمريكا نيز اين سنت رايج است، اما شكستن اين سنت از جانب رئيس دانشگاه كلمبيا باعث شد كه در نهايت مشخص شود كه طرف آمريكايي در تقابل با احمدي نژاد طوري عمل كرده كه هر فرد منصفي مي‌تواند قضاوت كند كه شكست خورده و نتوانسته بر ادعاهاي كه  داشته در عمل پايبند باشد.

اين كارشناس مسائل بين الملل به مسئله آزادي بيان اشاره كرد و گفت: در حالي مسئله آزادي بيان در آمريكا مطرح مي‌شود كه رئيس جمهور حرف‌هايي را كه در فضاي علمي مطرح كرد، اما چون آنها نتوانستند قبول كنند شروع به توهين كردند كه اين دوگانگي رفتار مقامات آمريكايي را نشان مي‌دهد.

 

ايزدي ادامه داد: بعد از پايان سخنراني احمدي نژاد در دانشگاه كلمبيا آنچه كه بيرون از دانشگاه اتفاق افتاد چيزي بود كه شايد خيلي از مردم جهان شاهد آن نبودند، وقتي ما از سالن سخنراني خارج شديم مشاهده كرديم كه در زمين چمن دانشگاه كلمبيا يك مانيتور بزرگ نصب كردند تا مردم بتوانند سخنراني را از بيرون ببينند، برنامه تمام شده بود و مردم كم‌كم پراكنده مي‌شدند، اما روي چمن دو گروه تجمع كرده بودند.

 

وي افزود: يك گروه نسبتاً كوچك‌تري از صهيونيست‌ها بودند كه همه يك‌دست صهيونيست بودند و يك گروه ديگر كه طرفداران ايران بودند و تقريباً از همه نژاد و ديني از جمله مسلمان شيعي و سني، فلسطيني، كشورهاي عربي، آمريكايي‌هاي بومي و چهره‌هاي ضد جنگ در بين آنها ديده مي‌شدند.

 

اين استاد دانشگاه در ادامه عنوان كرد: جالب‌تر از همه نسل دومي‌هاي ايران بودند كه وقتي به ظاهرشان نگاه مي‌كردي، مشخص بود كه از خانواده‌هاي مذهبي نيستند، ولي پرچم ايران و تصاويري از آقاي احمدي نژاد در دست داشتند كه براي حمايت از رئيس جمهور آمده بودند.

ايزدي گفت: ظرفيت كار در حوزه ديپلماسي عمومي در آمريكا بسيار بالاست؛ به طوري كه تلاش مي‌كنند حتي يك قشر خاص را در گوشه‌اي مخصوص خودشان جمع كنند، اما در دانشگاه كلمبيا كه در مقابل آنها جمعي به عنوان حامي ايران در گوشه‌اي از دانشگاه تجمع كردند و اين بايد هنر ايران باشد كه براي اين افراد و جذب آنها برنامه داشته باشند.

 

وي درباره رفتار برخي كشورها در زمان سخنراني رئيس جمهور كشورمان در مجمع عمومي تصريح كرد: در جريان اين سخنراني‌ها هميشه عده‌اي از كشورهاي خاص كه يا آمريكايي و يا صهيونيستي هستند و يا با فشار اين دو كشور مجبور هستند، جلسه را ترك مي كنند، اما در همان جلسه مشخص مي‌شود كه اينها اقليت هستند.

اين استاد دانشگاه افزود: اكثريت قريب به اتفاق حاضرين در جلسه باقي مي‌مانند و وقتي سخنراني تمام مي‌شود، شروع به تشويق مي‌كنند.

ايزدي عنوان كرد: آنچه هميشه ايران به آن تاكيد دارد، اين است كه جامعه جهاني فقط آمريكا و اسرائيل نيست و البته آنها با اين رفتار خود در مجمع عمومي نشان مي‌دهند اين مسئله درست است و خودشان را مُفتضح مي‌كنند. 

 

وي افزود: آنها در حوزه آزادي بيان مطالب بسياري را نوشتند، اما در عمل كوچكترين تاملي ندارند كه نظر مخالف خود را بشنوند به همين خاطر جلسه را ترك مي‌كنند.

كارشناس مسائل آمريكا با اشاره به حجم گسترده برنامه‌هاي رئيس جمهور در سفر به نيويورك ادامه داد: همانطور كه مي‌دانيد اين سفر رئيس جمهور بسيار طولاني است، ولي معمولاً بلافاصله پس از رسيدن به نيويورك آقاي احمدي نژاد برنامه ديدار با ايرانيان مقيم آمريكا را انجام مي‌دهد.

وي گفت: رسم آنجا اينگونه است كساني كه بخواهند بعد از پايان برنامه با رئيس جمهور صحبت كرده و عكس يادگاري بياندازند و يا ارتباط برقرار كنند گوشه‌اي تجمع مي‌كنند و رئيس جمهور هم معمولاً در اين جلسات آخرين نفر منتظر مي‌ماند و با همه آنها صحبت مي‌كند.

ايزدي با اشاره به اينكه پركاري رئيس جمهور در سفر نيويورك بين روساي جمهور ديگر نمونه ندارد، يادآور شد: برنامه آقاي احمدي نژاد بسيار فشرده است و اگر آن را با روساي جمهور ديگر مقايسه كنيم كه به صورت تفنني به نيويورك عزيمت مي‌كنند، خواهيم ديد كه آقاي احمدي نژاد شايد به سختي 5 دقيقه وقت خالي بين برنامه‌هاي خود داشته باشد و اين همان ديپلماسي عمومي است.

 

 

اين كارشناس بين‌الملل با اشاره به دليل سفر هر ساله رئيس جمهور به نيويورك و نشست مجمع عمومي گفت: چند سال قبل از آقاي احمدي نژاد سئوال كردند كه چرا هر سال به نيويورك سفر مي‌كنيد؟ كه وي پاسخ داد من به خاطر ديپلماسي عمومي به آمريكا سفر مي‌كنم، ديپلماسي عمومي فعاليتي است كه يك كشور انجام مي‌دهد تا بر روي افكار عمومي آن كشور تاثير بگذارد.

وي عنوان كرد: آقاي احمدي نژاد نه تنها متوجه اين مسئله شد، بلكه در عمل هم به آن توجه مي‌كند و مي‌توان آن را در سخنراني‌ها و ملاقات‌هاي وي مشاهده كرد.

 

بدنه نهادهای مسئول داخلی در حد و اندازه رئیس جمهور نیستند!

استاد دانشگاه مطالعات جهان تاكيد كرد: بدنه نهادهايي كه داخل كشور بايد در اين حوزه‌ها كار كرد و در طول سال در داخل كشور به اين مسئله بپردازند، در حد رئيس جمهور نبوده‌اند و نوع كار آنها با نوع كاركرد فردي كه در راس قوه مجريه قرار دارد، كاملاً متفاوت است.