تحریم؛ واقعیتی که با اقتصاد مقاومتی خنثی می‌شود

گروه اقتصادی «خبرگزاری دانشجو» - کریم زینی وند؛ یکی از بارزترین خصوصیات مردم و ملت ایران همصدایی و همدلی در مقابل دشمنان است و این هماهنگی و هم آوایی در طول تاریخ ایران از عهد باستان تا عهد جدید و تا عصر فعلی، همیشه ماندگار بوده است.

در طول هشت سال جنگ تحمیلی عراق و هم کیشان و هم مسلکان رژیم صدام که از غرب تا شرق جهان را فرا گرفته بود، اتحاد ملت ایران در مقابل دشمنان نمود عینی و ملموس تری پیدا کرد؛ البته مردم فهیم و بابصیرت ایران اسلامی در سایر عرصه های مبارزه و مقابله با دشمنان اعم از عرصه های داخلی همانند مبارزه با منافقین و جریانات انحرافی و اپوزیسیون متعدد هم هیچ گاه در وحدت خود علیه دشمنان شک و تردیدی به خود راه نداده اند و همیشه و همواره حول محور اسلام و ولایت و با تکیه بر داشته های خویش، هرگز در مقابل دشمنان زانو نزدند.

اما این روزها و در آغاز دهه سوم انقلاب می بینیم که دشمنانی که صد البته از قدرت سال های قبلی برخوردار نیستند، عرصه دشمنی را ناجوانمردانه تر از گذشته خود به عرصه اقتصاد کشانده اند و با افزایش دامنه تحریم ها علیه ملت بزرگ ایران در صدد گرفتن انتقام از مردمی هستند که تنها جرمشان این است که می خواهند به دنیا ثابت کنند که می توان بدون آمریکا و ایادی و اقمارش هم سربلندانه در دنیای امروز زندگی کرد.

عرصه جنگ فعلی شاید عرصه جدیدی است، اما از آنجا که ملت بزرگ ایران راه خویش را یافته و خود را برای بقای انقلاب خویش سال هاست آماده و مهیا کرده است، در این عرصه نیز قطعاً خواهد توانست با اتحاد و همبستگی مردم خود بر دشمن غالب آید؛ به این ترتیب بسیار ساده لوحانه است اگر کسی فکر کند ما در صورت کوتاه آمدن از بحث انرژی هسته ای خود به مدینه فاضله مورد انتظار غرب خواهیم رسید.

اگر امروز بر سر مسئله هسته ای خود با دشمنان کنار بیاییم فردا نسل های آینده به مثابه امروز ما که دلمان هنوز غصه دار معاهدات ننگین ترکمنچای و گلستان و امثال آن است، ما را لعن و نفرین خواهند کرد؛ مقاومت امروز ما در مقابل تحریم های اقثصادی و تهدیدات فرارو، سرافرازی نسل های بعدی را به همراه خواهد داشت.

کشور ما سرزمین پهناوری است که وجب به وحب آن به سرمایه های خدادادی و ملی تجهیز شده است؛ شاید ما امروز به مصرف محصولات غربی عادت کرده باشیم که البته این عادت سخیف نباید زیاد ادامه داشته باشد، اما می توانیم بدون غرب هم خوب و سربلند هم زندگی کنیم.

آیا کشورهایی که امروز اقتصاد دنیا را به ادعای خویش در دست دارند، از ابتدا این گونه بوده اند؟ پس ما چرا نتوانیم ایران بزرگ و غنی خویش را با داشته های الهی خویش که مهمترین آن نیروهای انسانی سلیم و فهیم است، به قله رفیع پیشرفت برسانیم.

ما امروز راه و طریق پیروزی خود را در اقتصاد مقاومتی باید جستجو کنیم؛ ما باید از همان روزهای اول انقلاب به اقتصاد مقاومتی روی می آوردیم، اما هنوز هم دیر نشده است؛ بگذار جبهه دشمنان آنچه را که ما خود نداریم بر روی ما ببندند تا مجبور شویم آنچه را که نداریم خود بسازیم و پیدا کنیم.

نسل امروز ما باید عرصه مبارزه جدید را تجربه کند؛ صد البته نسل امروز ما هیچ از نسل هشت سال دفاع مقدس کم ندارد؛ چرا که دشمنان همان دشمنان قبلی اند و زیر همان پرچم؛ همچنین نسل امروز ما هم برگرفته از همان نسل جهاد و خون و شهادت اند و زیر همان پرچم.

امروز در زیر بیرق استکبار، آمریکا و اسرائیل و انگلیس خبیث و دول سرمایه داری اروپا هستند؛ همان هایی که دیروز با دادن انواع بمب های شیمیایی و میکروبی و سلاح های مخرب، جوانان و مردان و زنان ایران اسلامی را قتل عام می کردند. آنها که دیروز نتوانستند با همه خباثت هایشان، ملت ما را به تسلیم وادار کنند، امروز به خیال خام خویش می خواهند با فشارهای متعدد اقتصادی ما را به زانو درآورند، ولی انشاالله این حیله و مکر آنان نیز که با حمایت غول رسانه ای صهیونیست برای ایجاد تشتت و تفرقه در بین مردم دلاور این دیار انجام می شود نیز به شکست آنان منتهی خواهد شد.

در این دوره از مبارزه باید مواظب جنگ روانی دشمن بود؛ همه وظیفه داریم با تمام توان و قدرت خویش در هرکاری که وارد شده ایم یا وارد می شویم به جد و به نهایت تلاش و فعالیت نماییم، بنابراین هیچ کس نباید خود را مستثنی بداند و از کار و تلاش و مجاهدت و فعالیت شانه خالی کند؛ مسئولان نظام هم شرعاً وظیفه دارند و قانوناً باید عرصه های کار و تلاش را برای ایران و ایرانی فراهم کنند، ما باید به دشمن ثابت کنیم هنوز در تشخیص شناخت مردم ایران دچار توهم و اشتباه فاحش است.

تن آسایی و تن پروری و رخوت و سستی و تنبلی چیزی است که دشمن آرزوی آن را دارد و ما ثابت خواهیم کرد رؤیای دشمن در تسلیم شدن ملت ما تعبیر نخواهد شد.

بیایید آنچه را که با خون عزیزانمان در بیش از 30 سال مبارزه با استکبار بدست آورده ایم، پاس بداریم و آنی از آنچه اندوخته ایم غافل نشویم؛ زیرا غفلت امروز ما ندامت غیر قابل جبرانی را به دنبال نخواهد داشت.