مسابقه ابتذال

واقعيت اين است كه برخلاف مراسم عزاداري و سوگواري كه به خوبي و زيبايي و در اشكال و انواع مختلف به انجام مي رسد و مردم و رسانه ها به خوبي خود را در اين موقعيت ها مي يابند، شادي و سرور هنوز آنچنان كه بايد و شايد ميان مردم، نخبگان و رسانه ها، موقعيت درست فاخر و اصيل خود را نيافته و اين امر باعث مي شود خيلي از اوقات از شادي، برداشت هايي شود كه خروجي اش لودگي و ابتذال و لهو و لعب است.

فرمود: «شيعتنا خلقوا من فاضل طینتنا يفرحون لفرحنا و يحزنون لحزننا» چرا بايد در كمال تاثر در روزهاي عيد و فرخنده، شاهد برنامه هايي از سيماي جمهوري اسلامي باشيم كه جز لودگي و سخره پيشگي و لهو و لعب نيست؟! واقعاً بسياري از اين برنامه ها مصداق تام و تمام لهو و لعب است و به فرموده قرآن «يعرضون عن اللهو» دليلي مي شود براي مومنان تا از آنها اعراض كنند و پي كار خود گيرند، آيا چنين روندي شيوه شايسته رسانه ملي است كه به فرموده امام (ره) قرار بود دانشگاه باشد براي همگان؟!

لودگي به تمام معنا! عده اي دور هم جمع مي شوند و حرف هايي مي زنند و كارهايي مي كنند كه نه به درد دين مردم مي خورد و نه دنيايشان، خواننده پاپ عجب واژه مستهجن و كريهي شده است اين كلمه بيچاره از نتيجه تلاش هاي دوستان صدا و سيما و ارشاد اسلامي لب مي زند و از كناره هاي من دود بالا مي دهند و ..... تمام!

اين بود دانشگاهي كه قرار بود ملت را به سمت معنويت و اصالت هاي انساني و اسلامي رهنمون شود؟ آيا واقعاً اسلام و فرهنگ اسلامي- ايراني ما همين را در چنته دارد و آيا برنامه سازان طنز و سرگرمي و شادي در رسانه ملي، پس از  نمود و انديشه و تتبع در مفاهيم و فرهنگ ها و رسوم و آيين هاي ديني ملي، همين ها را يافته اند و براي تكميل شادي مردم تحويل خلق الله داده اند؟! يعني بايد باور كنيم دستمان در اين عرصه اينقدر خالي است؟!

اين همه متون فاخر و معتبر و تكان دهنده و غني حكايات و امثال و حكم، اين همه آيين هاي زيبا و با معني اين همه طنازي ها و بذله گويي هاي بزرگان دين و آيين و گذشتگان و نياكان، اين همه رندي ها و صفاي دل كه در ادبيات و شعر و هنر و فرهنگ گذشته ماست و خاك مي خورد، آيا رواست كه چنين به دست فراموشي و غفلت سپرده شود و حجم بالاي برنامه هاي مفرح و سرگرمي تلويزيون كشور، به دست چنين افرادي با چنين حاتم بخشي هاي انديشگي و رفتاري داده شود؟ فاين تذهبون؟!/انتهاي پيام/