مژدگانی که گربه تائب شد

سرویس فرهنگی«خبرگزاری دانشجو»؛ در قسمت اول داستان «موش و گربه» اثر عبید زاکانی خواندید که گربه پس از کشتن و خوردن یک موش به سوی مسجد رفت و توبه کرد. موشی دیگر که در مسجد حضور داشت این خبر راش شنید و خوشحال و سرخوش، این خبر را به موش‌های دیگر رساند و موش‌ها در تدارک واکنش به این توبه قرار گرفتند.

 

اینک این شما و ادامه داشتان موش و گربه:

 

 مژدگانی که گربه تائب شد/ زاهد و عابد و مسلمانا

  بود در مسجد آن ستوده خصال/ در نماز و نیاز و افغانا

 

 این خبر چون رسید بر موشان/ همه گشتند شاد و خندانا

  هفت موش گزیده برجستند/ هر یکی کدخدا و دهقانا

  

برگرفتند بهر گربه ز مهر/ هر یکی تحفه‌های الوانا

  آن یکی شیشه شراب به کف/ وان دگر بره‌های بریانا

  

آن یکی طشتکی پر از کشمش/ وان دگر یک طبق ز خرمانا

  آن یکی ظرفی از پنیر به دست/ وان دگر ماست با کره نانا

  

آن یکی خوانچه پلو بر سر/ افشره آب لیمو عمانا

 نزد گربه شدند آن موشان/ با سلام و درود و احسانا

 

 عرض کردند با هزار ادب/ کای فدای رهت همه جانا

 لایق خدمت تو پیشکشی/ کرده‌ایم ما قبول فرمانا

 

 گربه چون موشکان بدید بخواند/ رزقکم فی السماء حقانا

 من گرسنه بسی بسر بردم/ رزقم امروز شد فراوانا

  

روزه بودم به روزهای دگر/ از برای رضای رحمانا

 هرکه کار خدا کند بیقین/ روزیش میشود فراوانا

 

بعد از آن گفت پیش فرمائید/ قدمی چند ای رفیقانا

 

 موشکان جمله پیش میرفتند/ تنشان همچو بید لرزانا

 ناگهان گربه جست بر موشان/ چون مبارز به روز میدانا

  

پنج موش گزیده را بگرفت/ هر یکی کدخدا و ایلخانا

 دو بدین چنگ و دو بدان چنگال/ یک به دندان چو شیر غرانا

  

آندو موش دگر که جان بردند/ زود بردند خبر به موشانا

 که چه بنشسته‌اید ای موشان/ خاکتان بر سر ای جوانانا

  

پنج موش رئیس را بدرید/ گربه با چنگها و دندانا

 موشکان را از این مصیبت و غم/ شد لباس همه سیاهانا

  

خاک بر سر کنان همی گفتند/ ای دریغا رئیس موشانا

 بعد از آن متفق شدند که ما/ می‌رویم پای تخت سلطانا

 

 

تا بشه عرض حال خویش کنیم/ از ستم‌های خیل گربانا

  شاه موشان نشسته بود به تخت/ دید از دور خیل موشانا

  

همه یکباره کردنش تعظیم/ کای تو شاهنشهی بدورانا

 گربه کرده است ظلم بر ماها/ ای شهنشه اولم به قربانا

 

 سالی یکدانه میگرفت از ما/ حال حرصش شده فراوانا

  این زمان پنج پنج میگیرد/ چون شده تائب و مسلمانا

  

درد دل چون به شاه خود گفتند/ شاه فرمود کای عزیزانا

  من تلافی به گربه خواهم کرد/ که شود داستان به دورانا

 

 بعد یکهفته لشگری آراست/ سیصد و سی هزار موشانا

 همه با نیزه‌ها و تیر و کمان/ همه با سیف‌های برانا

 

 فوج‌های پیاده از یکسو/ تیغ‌ها در میانه جولانا

 چون که جمع آوری لشگر شد/ از خراسان و رشت و گیلانا

 

 یکه موشی وزیر لشگر بود/ هوشمند و دلیر و فطانا

 گفت باید یکی ز ما برود/ نزد گربه به شهر کرمانا

  

یا بیا پای تخت در خدمت/ یا که آماده باش جنگانا

موشکی بود ایلچی ز قدیم/ شد روانه به شهر کرمانا

 

 نرم نرمک به گربه حالی کرد/ که منم ایلچی ز شاهانا

 خبر آورده‌ام برای شما/ عزم جنگ کرده شاه موشانا

  

یا برو پای تخت در خدمت/ یا که آماده باش جنگانا

 گربه گفتا که موش گه خورده/ من نیایم برون ز کرمانا

  

لیکن اندر خفا تدارک کرد/ لشگر معظمی ز گربانا

 گربه‌های براق شیر شکار/ از صفاهان و یزد و کرمانا

  

لشگر گربه چون مهیا شد/ داد فرمان به سوی میدانا

 لشگر موشها ز راه کویر/ لشگر گربه از کهستانا

 

 در بیابان فارس هر دو سپاه/ رزم دادند چون دلیرانا

 جنگ مغلوبه شد در آن وادی/ هر طرف رستمانه جنگانا

 

 آنقدر موش و گربه کشته شدند/ که نیاید حساب آسانا

 حمله سخت کرد گربه چو شیر/ بعد از آن زد به قلب موشانا

 

 موشکی اسب گربه را پی کرد/ گربه شد سرنگون ز زینانا

 الله الله فتاد در موشان/ که بگیرید پهلوانانا

  

موشکان طبل شادیانه زدند/ بهر فتح و ظفر فراوانا

 شاه موشان بشد به فیل سوار/ لشگر از پیش و پس خروشانا

  

گربه را هر دو دست بسته بهم/ با کلاف و طناب و ریسمانا

 شاه گفتا بدار آویزند/ این سگ روسیاه نادانا

 

گربه چون دید شاه موشان را/ غیرتش شد چو دیگ جوشانا

 همچو شیری نشست بر زانو/ کند آن ریسمان به دندانا

  

موشکان را گرفت و زد بزمین/ که شدندی به خاک یکسانا

 لشگر از یکطرف فراری شد/ شاه از یک جهت گریزانا

  

از میان رفت فیل و فیل سوار/ مخزن تاج و تخت و ایوانا

 هست این قصه عجیب و غریب/ یادگار عبید زاکانا

  

جان من پند گیر از این قصه/ که شوی در زمانه شادانا

 غرض از موش و گربه برخواندن/ مدعا فهم کن پسر جانا...!