لياقت بندگي

گاهي مي‌توان در كشاكش فرازناي روزهاي سخت اسارت و در هرم نفس گير تنهايي و غربت، آزادي و آزادگي را آزمود و محك زد.

عيار هويت نفس انسان، تدارك رهايي او از خود است و تبيين اين سلوك جز در موقف و موضع عمل بدست نمي آيد.

«اسارت» تن يا گرفتاري روح؟ كداميك را مي توان در رهيافت هاي انديشگي و فراز و فرودهاي رفتاري بشر - بشر همه دوران ها - فاصله اين زمان و زمانه، به تكاپوي سنجش واگذار كرد؟

آيا در اين روزگار اساسا كسي را ياراي اين تلاطم هست؟

از كدام اسارت مي گويي؟ از زنداني شدن در انفرادي يا بازداشتگاه هاي جمعي.

از جنگ و تبعاتش مي گويي يا تب و تاب زمانه اي كه زندگي كردن در آن در هر حال و هر صورت، جنگ است، جنگ.

«اسارت» تداعي منش دروني انسان است و آزادي تكاپوي خلق انساني بشر.

مگر مي شود تصور كرد كسي را كه با گير افتادن در منجلات ابتذال و فرض، خود را از قيد اخلاق و شرف رهايي مي بيند، آزاد ناميد و مگر در برابر، مي توان كسي را كه سال هاي سال، در  كنج عزلت سلول هاي انفرادي ارتش بعث عراق، به مدد دل دريايي و روح اهورايي اش، نجوا با خدا و راز و نياز با خالق بي نياز را انتخاب كرده و بدان صورت و سيرت بخشيده، اسير دانست؟

حاشا و كلا! 

***

امروز سالگرد بازگشت آزادگان سرافراز به ميهن اسلامي است؛ كساني كه براستي و درستي، اسطوره هاي صبر و شكيبايي اند.

برادر!

فاصله بسيار است ميان شعار و عمل و فرق فراوان، ميان گفتن و ديدن!

آزادگان، جلوه هاي صبر و ايمانند و آينه هاي عزت و اعتقاد؛ كساني كه در كوران جنگ، به بند دشمن دون گرفتار آمدند، اما چون پيش از آن، از بند نفس رها شده بودند، به آزادگي رسيدند و «ما ادراك ما الحرية ؟!»

سالروز بازگشت آزادگان سرافراز تلنگريست به دل ها و جان هاي غبار گرفته ما؛ يادآوري اين نكته است كه در راه ايمان و اعتقاد، با عزمي جزم، بايد به امتحان و ابتلا انديشيد و دل و جان و تن را محك زد.

به فرموده خداوند آيا آنها گمان مي كنند، همين كه گفتند ايمان آورديم، كفايت مي كند و هيچ امتحان نمي شوند؟!

***

اين روز بزرگ بر تصويرگران تابلوي خوش نقش و خاطرانگيز و درس آموز صبر و رشادت و ايمان مبارك باد!