اجابت سوزي

رسول آب و آينه فرمود: آن كه در ماه رمضان آمرزيده نشود، پس در كدام ماه آمرزيده مي شود.

و اين تذكاريست براي فصل مهم امتحان، رويش و ريزش. رمضان از تبادر معنايي سوختن، هاله عصمتي است گرد فطرت صافي و زلال و اصيل آدمي كه تنبه او را در كشاكش روزمرگي ها و گناه هاي مهلك و مستهلك به همراه دارد.

و اين رو فصل امتحان است كه نيازمند بر ساختن فضاي انتفاضه روحي و جسمي آدمي است در برابر شيطان كه در اين ماه به بند كشيده مي شود.

پس اگر در امتحان الهي كه به زيبايي و درستي به ميهماني بزرگ خدا ناميده شده است، تاب نياورد و سربلند بيرون نيايد، در كدامين فراز به فرود ديگر، از بطن و متن اين هاله نوراني و مقدس، به چنين ميدان با عظمتي از مصاف و جدال با نفس شيطان پرست نايل خواهد آمد؟

اما پشتوانه اين رهيافت، خرد است و هوش و خود آگاهي و خرد آگاهي آنچنان كه در دعاي روز سوم ماه رمضان آمده است: اللهم ارزقني فيه الذهن و التنبيهو با عدني فيه من السفاهته و التمويه و اصل لي نصيبا من كل خير تنزل فيه بجودك يا اجود الاجودين.

خدايا روزي كن مرا در اين روز هوش و خود آگاهي را و دور بدار در آن روز از ناداني و گمراهي و قرار بده مرا بهره و فايده از هر چيزي كه فرود آوري در آن به بخشش خودت اي بخشنده ترين بخشندگان.

و براستي و درستي كه ناداني و گمراهي، بزرگترين بلا و ابتلاي تمام دوران هاست. آنچه حتي دست بيضاي موسوي هم قادر به تلنگر و توجهي در آن نيست و اين درحالي است كه اين ابتلا در عصر آخر نماد و نمودهايي مدون و پر رنگ و لعاب مي يابد.

حجاب در حجاب و رنگي از پس رنگ ديگر و گاه حتي در نشانه گذاري هاي فريبنده و مشتبه و توهم آلود و خيال انگيزي چون عبادت. آري عبادت!

هم آنچنان كه علامه حسن زاده آملي در راز و نياز الهي نامه اش اشارت به آن حجاب هاي نفساني دارد كه گاه در قامت عبادت و گاه در هيئت صواب و ثواب، بر گرده نسيان و عصيان آدمي مي خرامد و او را به دركات دوري از حضرت حق مي كشاند.

اللهم ... باعدني فيه من السفاهه و التمويه!

محمدرضا محقق