زلالم آرزوست!

واقعيت آن است كه در اين عرصه فرو بستگي و در اين ساحت حشرات، ماه مبارك رمضان، فرصت دو چنداني براي تعارفات جماعت هزار چهره فراهم آورده است. اين هم از عجايب روزگار آخر است كه بهترين غنيمت ترين اوقات، زمينه جلوه گري معركه گيران هزار رو شود و شايد تنها همين موقف باشد كه دست شيطان و هم راستايان آن از آستين تزوير و زور و زر بيرون آمده و پشت لعاب و نقاب «رمضان» به زنجموره تكراري و پر كردن جيب رياكاري مشغول مي شوند، مشغول شدني!

عصر فروبستگي در روزگار آخر، نماد و نمودار حجاب است. آنگاه كه همه چيز، لايه در لايه و ورق به ورق، اضافه شدن به حجم سترون و كبود اين آهنگ ناكوك را پي مي آورد و در ظلمات گماشته در اين حجاب جسماني و روحاني، آنچه البته به جايي نرسد زياد است و ... و هر چيز ديگر كه رنگي از تعلق به ماسوي الله به خود نگيرد و زمين گير نشود.

در اين زمان و زمانه كه روزگار بر مدار سفلگان مي چرخد و معركه، به صورت يكپارچه اي به همج الرعاع و اهالي دنيا واگذار و در اختيار شده است، كه صداي صالح و نفس حقي، كه از وراي اين ابراندودي بدسگال و نفرت مثال كه پاي افزار عشق و مستي و شجاعت را بر كشد و قدم در راه بي بازگشت گذارد؟

رمضان فرصت دريدن پرده پندار است، آنچنان كه مردان خدا، بي روي و ريا، چنين كردند و مي كنند. آنان كه لبخند فروزانه اين و آن از قماش اين جهان پا به كار انداختند تا با تشر و ترش رويي اين جماعت ميدان را خالي كنند و حاشا كه بسيجي ميدان را خالي كند!

واقعيت آن است كه اسباب بازي ها تفاوت كرده، چيز ديگري عوض نشده است. در خردسالي با ماشين هاي كوچك به بازي مشغول بودند و در بزرگي با ماشين هاي بزرگتر!

جماعت در دايره بسته فروبستگي، از يك چيز به سمت خود همان فرار مي كنند مثلاً‌ از تكنولوژي به سمت تكنولوژي و از مدرنيته به سمت مدرنيته، از ظاهر مكتب به سمت مكتب ظاهر و از روي به ريا و از دروغ به نفاق و از تهمت به غيبت و از مال مردم خوردن به غش در معامله و از دزدي به جنايت و .... قس عليهذا!

در اين زمانه سترون بي سترگي، در اين روزگار كوچك كه مال آدم هاي كوچك و روزهاي كوچك و آرزوهاي كوچك و ... همه چيزهاي كوچكتر از اين است براي بزدلي و ترس و سستي و شكم بارگي و امثالش، مترادف هاي مطنطق و مقرنسي مثل متانت و اخلاق و ادب و خوش زباني و ... مي تراشند و رنگ مي زنند و ... نهضت ادامه دارد...