صعب روزي، بوالعجب كاري، پريشان حالتي

گروه ادب و هنر؛ برگزاري نمايشگاه مطبوعات، ميدان حضور جدي و موثر اهالي رسانه، در معرفي بيشتر و بهتر آثارشان و البته مواجهه رو در رو با مخاطبان است.

نمايشگاه امسال عليرغم برخي تبليغات خاص و جانبدارانه و اغلب سياسي، در بعد مخاطب يابي و استقبال عموم مردم، فعال و پر جنب و جوش بود، آنچنان كه بحث هاي داغ و تخاطب هاي جدي و گرم، كه به نظر مي رسد مهمترين و اصلي ترين كاركرد نمايشگاه باشد، در اين دوره بسيار چشمگير و داغ بود. به ويژه برخي غرفه هاي مطبوعاتي و‌ از آن جمله غرفه روزنامه كيهان و جوان و... در اين عرصه بسيار فعالتر و جدي تر حضور يافتند و البته از سوي مخاطبين، موافقین و مخالفين، هم مورد توجه قرار گرفتند.

اما آنچه مقصود نظر نگارنده و هدف نگارش اين نوشتار است، نوع و جلوه حضور غرفه نشريات حوزه ادب و هنر است كه به نظر مي رسد در نمايشگاه امسال، آنچنان كه بايد و شايد ظهور و بروزي نداشت، خاصه آنكه جاي خالي برخي نشريات حرفه اي و مهم در حوزه هنر و سينما، به شدت احساس شد و علاقه مندان را با سرخوردگي و رخوت روبرو كرد.

رشد و تعالي مستمر مطبوعات، زاييده اين تعامل است و نتيجه اين محافل گرم و سرشار. بايد ديد چه عوامل و موانعي باعث اين فقدان شده و جرگه مطبوعات مهم حوزه ادب و هنر را اين چنين با بي رونقي روبرو كرده است.

اگر نشريات مهم و جاندار و بي سابقه و ارزشمند نباشد، اگر بحث هاي داغ و مفيد سرگرم كننده و درس آموز نباشد، ‌اگر بزرگان و ارشدهاي مطبوعاتي نباشند، اين همه غرفه سازي و دكور زني پر خرج و غرفه داران بزك كرده ويتريني به چه درد مي خورند؟ يا به درد چه و كه مي خورند؟! فتامل!/انتهاي پيام/