25 فروردين؛ روز بزرگداشت عطار نيشابوري

شيخ فريدالدين محمد عطار نيشابوري از بزرگان مشايخ تصوف ايران در قرن ششم و اوايل قرن هفتم هجري قمري است.

وي در سال 537 هجري قمري در قريه کدکن نيشابور به دنيا آمد و چون در آن شهر به دارو فروشي عطاري اشتغال داشت، به اين لقب مشهور شد.

عطار در دکان دارو فروشي به درمان بيماران مي پرداخت و به کسب علوم و درک صحبت مشايخ و بزرگان اهل تصوف مانند «شيخ نجم الدين کبري» روزگار مي‌گذراند.

او در اين راه آنقدر پيش رفت که خود از پيشوايان اين طريقت شد و مقامش به جايي رسيد که مولانا جلال الدين محمد بلخي (مولوي) درباره او گفت: هفت شهر عشق را عطار گشت، ما هنوز اندر خم يک کوچه ايم، عطار در سال 627 هجري قمري در فتنه مغولان در نيشابور به قتل رسيد و مدفن او هم اکنون در حوالي نيشابور قرار دارد.

عطار در داستان سرايي به مراتب چيره دست تر از سنايي است، در آثار عطار مي‌توان يک نوع سير تکاملي دروني را به وضوح مشاهده کرد که در مورد شاعران ديگر نادر است.

تاليف‌ها و تصنيف‌هاي عطار را در نظم و نثر به عدد سوره‌هاي قرآن 114 دانسته اند و معروفترين آنها عبارت است از؛ ديوان قصيده‌ها و غزل‌هاي او که در حدود 10 هزار بيت است، ديگر الهي‌نامه، پندارنامه، اسرار نامه، مصيبت نامه و از مثنوي هاي بسيار مشهور او منطق الطير است که نزديک به 7 هزار بيت دارد و مراتب سير و سلوک و رسيدن به حق و توحيد را از زبان مرغان که در طلب سيمرغ حرکت مي‌کنند، بيان مي دارد و 7 منزل طلب، عشق، معرفت، استغنا، توحيد، حيرت و فنا را در آن شرح مي دهد.

از تاليف هاي مهم شيخ عطار به نثر فارسي «تذکره الاوليا» است که آن را در سال 617 هجري تاليف کرد و در آن شرح حال و اقوال و کرامت هاي 96 تن از پيشوايان طريقت و عارفان بزرگ را به نثري شيوا و ساده نوشته است./انتهاي پ‍يام/