کد خبر:۶۸۲۹۹۸
علیرضا پناهیان در جمع انجمنهای اسلامی دانشجویان:
در حوزههای علمیه به جریانات خودجوش مانند تشکلهای دانشجویی نیاز داریم
استاد حوزه و دانشگاه در جمع دانشجویان گفت: حوزههای علمیه نقاط مثبت خود را دارند، ولی تشکلهای دانشجویی مانند انجمن اسلامی تاثیرگذاری بیشتری به نسبت حوزههای علمیه در فضای اجتماعی دارند.
به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو؛ حجت الاسلام علیرضا پناهیان در جمع دانشجویان عضو اتحادیه انجمنهای اسلامی دانشجویان مستقل در دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی ضمن بیان مسائل مربوط به اخلاق تشکیلاتی به لزوم فعالیت تشکلهای دانشجویی در فضای اجتماعی اشاره کرده است.
متن صحبتهای این استاد حوزه و دانشگاه که در اردوی نخبه پروری سیاسی - آموزشی این اتحادیه دانشجویی ایراد شده را میخوانید:
ما در حوزههای علمیه به تشکلها و جنبشهای خودجوشی مانند تشکلهایدانشجویی در دانشگاه نیاز داریم، که در این فضا طلبه به بحثوگفتگو و تبادل نظرات و عقاید سیاسی و اجتماعی و سعی برای رسیدن به تفاهم فکری بپردازند و این خود خیلی رشد اجتماعی را حاصل میکند و این در حالی است که یک طلبه دو برابر یک دانشجو و شاید بیشتر هم تحصیل میکند و حجم و معلومات علمیاش بعضا بیشتر از عمده دانشجویان میباشد و البته از لحاظ سنی هم بالاتر هستند و این طلبه که این ویژگیها را دارد از لحاظ رشد اجتماعی بسیار از دانشجویان جوانی که در دوره دانشجویی خود در تشکلهای دانشجویی شرکت داشتهاند کمتر رشد کرده است و این است که قشر طلاب نمیتوانند با بدنه جامعه ارتباط موثر و مستقیم داشته باشند.
با این حال که حوزههای علمیه نقاط مثبت خود را دارند، ولی تشکلهای دانشجویی مانند انجمن اسلامی تاثیرگذاری بیشتری به نسبت حوزههای علمیه در فضای اجتماعی دارند.
حسنات و رذائل اخلاقی یک فرد در جمع است که شناخته میشود و در سن جوانی است که میتوان در صدد رفع و ارتقاء آنها بود پس شما دانشجویانی که که در سن جوانی در جمع و تشکیلات حضور دارید فضای مناسبی را برای خود مهیا کردهاید که آینده روشنی برای خود ترسیم کنید، چون در معاشرتهای تشکیلاتی و اجتماعی است که افراد میتوانند محک بخورند و خودشان را برای مسئولیتهای فردای انقلاب آماده کنند و خلاصه کلام، تشکیلات بهترین جا برای شناخت خود است و بهترین جا برای اصلاح است تا برای مسئولیتهای آینده خود را آماده کنند و این خاصیتهای تشکیلات است که افراد در داخل تشکیلات انعطاف پذیر میشوند و قابلیت رشد پیدا میکنند و البته احتمال اضمحلال هم وجود دارد در شرایطی که تشکیلات در زندگی شخصی و فردی شما تاثیر دارد و حتی در زندگی زناشویی و تربیت فرزندان شما نیز تاثیر گذار است.
بنده پیدا نمیکنم الگویی به مانند شهید دیالمه که در اوج جوانی و در سن ۲۲ سالگی پختگی کامل خود را داشته داشته باشد، زیرا که این جوان رشد کرده در فضای تشکیلات است و خروجی نمونه تشکیلات و کار تشکیلاتی میباشد و زندگی خود را در تشکیلات خلاصه میکند و آخر این شد که دیالمه را شهید کردند.
تشکیلات موجب میشود که انسان تعامل را یاد بگیرد و خودسازی کند تشکیلات باعث میشود که فرد انتقادپذیر باشد، تشکیلات باعث میشود که منیت را از خود دور کند و این تشکیلات یعنی این که جمع مرا میسازد و من در تعامل با جمعی که از جهاتی حتی با او اختلاف سلیقه دارم بتوانم تعامل کنم و برای کار جمعی حتی با این افراد رفاقت هم بکنم.
در روایتی آمده است وقتی یک فرد صاحب رفعت و مقام مسئله ایی را خوب بررسی کرد، تواضع کرده است و تواضع یک مسئول کوچک کردن و قربان صدقه رفتن ظاهری نیست بلکه رسیدگی و تصمیم گیری کارشناسی شده و بهجا میباشد.
در کار تشکیلاتی باید سعی کنیم که انتقاد پذیر باشیم و اگر هم نقد میکنیم نقدها سازنده و دقیق باشد و در کمال احترام و تواضع باشد به نوعی که در تشکیلات یک امر خیلی اهمیت دارد و آن این است ما باید دیگران را درک کنیم و حتی انتظار درک دیگران به نسبت خود را نداشته باشیم و در این مقام باید دیگران را تحسین کنیم و خوبیهای خود را به دیگران نسبت دهیم و معایب دیگران را در تشکیلات به خود نسبت بدهیم و این ویژگی یک فرد ایثارگر و موثر و البته مثبت نگر میباشد و در نهایت خلاصه کلام مثبتهای هم دیگر را ببینیم و تحسین کنیم.
در اخلاق اسلامی تشکیلاتی این نظام حاکم است که عیبهای دیگران را به خود نسبت دهید و خوبیها و نقاط مثبت خود را به دیگران که این امر باعث رشد متقابل و البته الفتوانس بین اعضا تشکیلات میشود و انسان در قالب این نظام اخلاقی رشد میکند و باعث بزرگی خود میشود.
این مسئله حائض اهمیت است که باید به دنبال موفقیتهای جمعی بود و وقتی به یک موفقیت در قالب یک جمع و تشکل میرسیم این نشانه این است که در تمامی موارد و مباحث به کمال رسیدهایم.
متن صحبتهای این استاد حوزه و دانشگاه که در اردوی نخبه پروری سیاسی - آموزشی این اتحادیه دانشجویی ایراد شده را میخوانید:
ما در حوزههای علمیه به تشکلها و جنبشهای خودجوشی مانند تشکلهایدانشجویی در دانشگاه نیاز داریم، که در این فضا طلبه به بحثوگفتگو و تبادل نظرات و عقاید سیاسی و اجتماعی و سعی برای رسیدن به تفاهم فکری بپردازند و این خود خیلی رشد اجتماعی را حاصل میکند و این در حالی است که یک طلبه دو برابر یک دانشجو و شاید بیشتر هم تحصیل میکند و حجم و معلومات علمیاش بعضا بیشتر از عمده دانشجویان میباشد و البته از لحاظ سنی هم بالاتر هستند و این طلبه که این ویژگیها را دارد از لحاظ رشد اجتماعی بسیار از دانشجویان جوانی که در دوره دانشجویی خود در تشکلهای دانشجویی شرکت داشتهاند کمتر رشد کرده است و این است که قشر طلاب نمیتوانند با بدنه جامعه ارتباط موثر و مستقیم داشته باشند.
با این حال که حوزههای علمیه نقاط مثبت خود را دارند، ولی تشکلهای دانشجویی مانند انجمن اسلامی تاثیرگذاری بیشتری به نسبت حوزههای علمیه در فضای اجتماعی دارند.
حسنات و رذائل اخلاقی یک فرد در جمع است که شناخته میشود و در سن جوانی است که میتوان در صدد رفع و ارتقاء آنها بود پس شما دانشجویانی که که در سن جوانی در جمع و تشکیلات حضور دارید فضای مناسبی را برای خود مهیا کردهاید که آینده روشنی برای خود ترسیم کنید، چون در معاشرتهای تشکیلاتی و اجتماعی است که افراد میتوانند محک بخورند و خودشان را برای مسئولیتهای فردای انقلاب آماده کنند و خلاصه کلام، تشکیلات بهترین جا برای شناخت خود است و بهترین جا برای اصلاح است تا برای مسئولیتهای آینده خود را آماده کنند و این خاصیتهای تشکیلات است که افراد در داخل تشکیلات انعطاف پذیر میشوند و قابلیت رشد پیدا میکنند و البته احتمال اضمحلال هم وجود دارد در شرایطی که تشکیلات در زندگی شخصی و فردی شما تاثیر دارد و حتی در زندگی زناشویی و تربیت فرزندان شما نیز تاثیر گذار است.
بنده پیدا نمیکنم الگویی به مانند شهید دیالمه که در اوج جوانی و در سن ۲۲ سالگی پختگی کامل خود را داشته داشته باشد، زیرا که این جوان رشد کرده در فضای تشکیلات است و خروجی نمونه تشکیلات و کار تشکیلاتی میباشد و زندگی خود را در تشکیلات خلاصه میکند و آخر این شد که دیالمه را شهید کردند.
تشکیلات موجب میشود که انسان تعامل را یاد بگیرد و خودسازی کند تشکیلات باعث میشود که فرد انتقادپذیر باشد، تشکیلات باعث میشود که منیت را از خود دور کند و این تشکیلات یعنی این که جمع مرا میسازد و من در تعامل با جمعی که از جهاتی حتی با او اختلاف سلیقه دارم بتوانم تعامل کنم و برای کار جمعی حتی با این افراد رفاقت هم بکنم.
در روایتی آمده است وقتی یک فرد صاحب رفعت و مقام مسئله ایی را خوب بررسی کرد، تواضع کرده است و تواضع یک مسئول کوچک کردن و قربان صدقه رفتن ظاهری نیست بلکه رسیدگی و تصمیم گیری کارشناسی شده و بهجا میباشد.
در کار تشکیلاتی باید سعی کنیم که انتقاد پذیر باشیم و اگر هم نقد میکنیم نقدها سازنده و دقیق باشد و در کمال احترام و تواضع باشد به نوعی که در تشکیلات یک امر خیلی اهمیت دارد و آن این است ما باید دیگران را درک کنیم و حتی انتظار درک دیگران به نسبت خود را نداشته باشیم و در این مقام باید دیگران را تحسین کنیم و خوبیهای خود را به دیگران نسبت دهیم و معایب دیگران را در تشکیلات به خود نسبت بدهیم و این ویژگی یک فرد ایثارگر و موثر و البته مثبت نگر میباشد و در نهایت خلاصه کلام مثبتهای هم دیگر را ببینیم و تحسین کنیم.
در اخلاق اسلامی تشکیلاتی این نظام حاکم است که عیبهای دیگران را به خود نسبت دهید و خوبیها و نقاط مثبت خود را به دیگران که این امر باعث رشد متقابل و البته الفتوانس بین اعضا تشکیلات میشود و انسان در قالب این نظام اخلاقی رشد میکند و باعث بزرگی خود میشود.
این مسئله حائض اهمیت است که باید به دنبال موفقیتهای جمعی بود و وقتی به یک موفقیت در قالب یک جمع و تشکل میرسیم این نشانه این است که در تمامی موارد و مباحث به کمال رسیدهایم.
لینک کپی شد
گزارش خطا
۰