روزی که دانشجو نان در خون بزند و بخورد!

من الدانشجوی الغریب الی المسئول متعهد شریف

 

و اما بعد

 

بگذارید در این گرما گرم درس و این غوظه وری در انبوهی از مشکلاتی نظیر شرایط سخت درسی، زندگی در محروم‌ترین نقاط کشور، تنها جوش دلمان دوری بسیار از خانه، ضعف در تدریس استاد و کاستی در جای جای دانشگاه باشد. بگذارید این نان خشکیده که گلویمان را خون می کند و به مثابه استخوان در حلقوم است را در همین آب کثیف آلوده به زنگار خوابگاه فرو کنیم و بخوریم، نشود روزی که دانشجو نان در خون بزند و بخورد، نه من دانشجوی دانشگاه تهرانم نه مسئولانم به قواره آن لباس مدیریت به تن دارند، ما‌ها همه در یک سطحیم.

 

این چه ظلمی است که در حق من دانشجوی مهجور روا می دارید، این همه بیداد ولله اگر به معاندان اسلام روا داشته می شد، اسراف عداوت بود. بگذارید سنوات بماند برای کسانی که به باقی قوانین پای بند بوده اند، بگذارید پرداختش بر ضمه کسی باشد که درس را تحت نظر استادی مناسب در مکانی به قاعده گذرانده، ولی به علت اهمال و کمکاری آن را پاس نکرده.

 

بدانید دیگر دانشجویان برای پا در میانی من و امثال من که بیشتر خاک دانشگاه خورده ایم دو پول سیاه هم ارزش قایل نیستند تا کی من به آن‌ها وعده آمدن فردایی (سنوات از ترم ۱۰‌به بعد) بدهم که خود به آمدنش امید ندارم، بدانید روزی که این سیل به راه بیافتد با توجه وضع جاریه به نفع هیچ کس نخواهد بود؛ نه به نفع مسئول نه به نفع دانشجوی معترض نه منِ تحلیل گر!