به انتظار توام دوباره تا جمعه بعد...

صباغ نو در اين مجموعه 2 تجربه مختلف را ارائه كرده است، تجربه اول جرياني است كه مي خواهد با نزديك كردن زبان محاوره و روزمره از يك سو و قالب كلاسيك غزل از سوي ديگر، ساختارشكني كرده و به تبع آن رخدادهاي خاص اجتماعي را با عينك ديگري بنگرد، عينكي كه پس از همه داعيه نوآوري دارد و در پي آن است كه همه چيز را از اين زاويه به تصوير بكشد.

خطري كه در اين جريان شاعر را تهديد مي كند ناشي از مظاهري است كه دانسته يا ندانسته قلمرو معنوي شعر را مورد دستبرد قرارداده و به بهانه هاي مختلف و بارزتر از همه، توسعه و تجدد هر چيزي در شعر مباح مي داند.

اين هجمه قبل از هر چيزي در لباس فاخر واژه هاي نو و امروزي جلوه مي كند و سپس مضامين را در خدمت مطامع خود در مي آورد.

اصرار بيش از حد صباغ نو بر ساختار شكني در اين جريان باعث شده تا انديشه‌اش از پشت واژه هايش مخفي بماند و نايي برايش باقي نماند تا حامل پيام تازه اي در شعر باشد، اين نوع جريان شعري با توجه به ماهيت روزمرگي كه دارد باب طبع مخاطباني است كه زحمت توقف طولاني را در ايستگاه شعر به خود نمي دهند، ايستگاه هايي كه دم دست اند؛ مخاطب با يك بار ديدنشان راضي مي شود و هيچ گاه هوس باز گشت به آن ها به سرش نمي زند او در همين راستا و در شعر «تو بي خيال من از طول هفته مي گذري»، چنين سروده است:

كجاي پارك اوستا، دوباره جمعه بعد
بدون تو چه كنم تا دوباره جمعه بعد؟
اگر چه موج تو دارد مچاله مي كندم!
نشسته ام لب دريا دوباره جمعه بعد
تو مثل صاعقه اي مي زني و مي گذري
به انتظار توام تا دوباره جمعه بعد؟

به هر حال شاعر تا رسيدن به زباني مستقل ناچار است كوچه هاي پرپيچ و خمي را طي كند و در اين ميان به سعي و خطا دست مي زند.

در آخر اين كه تلاش«صباغ نو»، پس از انتشار اين مجموعه بيش از همه بايد در راستاي تكامل بخشي به آن وجهي از شاعرانگي باشد كه سلامت زباني مي نامندش و اين ميسر نيست، مگر با رياضت بيشتر و وسواسي افزون تر كه يك شاعر به معني واقعي كلمه بايد داشته باشد./انتهاي پيام/