دوستي هاي پيش از ازدواج عامل اصلي طلاق جوانان است

به گزارش گروه اجتماعي «شبكه خبر دانشجو»، بر اساس يافته هاي پژوهشي مركز مطالعات سازمان ملي جوانان، حدود 45 درصد از طلاق ها به نحوي با آشنايي پيش از ازدواج از طريق دوستي يا آشنايي در محل كار و يا تحصيل جوانان مرتبط است و اين آمار طلاق ها به نحوي مربوط به زوج هايي مي شود كه آشنايي آنها براي ازدواج به دو روش دوستي يا آشنايي و ارتباط در محل كار و تحصيل واقع شده است.

 

همچنين اين گزارش ها مي افزايد: يكي ديگر از مسائلي كه در نظرسنجي موردي طلاق بررسي شده بحث موافقت خانواده ها با ازدواج زوج­هاي در آستانه طلاق بوده كه بر اساس آن اغلب ازدواج هايي كه منجر به طلاق شده از ابتدا با مخالفت خانواده روبرو بوده است.

 

گزارش حاضر در خصوص عوامل پايداري ازدواج نيز مشخص كرده است كه هرچه طول مدت نامزدي طولاني تر شود طلاق كاهش مي يابد.

 

مركز مطالعات راهبردي سازمان ملي جوانان بر اساس مطالعات انجام شده در خصوص وضعيت ازدواج و طلاق در استان­هاي مختلف طي سال­هاي 83 تا 88 ، اعلام كرد: برخي استان ها رشد منفي ازدواج داشته اند، اما در مجموع در چند سال گذشته نرخ رشد ازدواج در كشور در حال افزايش بوده كه البته ميزان رشد آن كم است و مقايسه آمار 6 ماهه اول سال گذشته با سال جاري نشان مي­دهد كه ازدواج 3.2 درصد رشد داشته است.

 

بر پايه اين گزارش، مولفه­هاي مختلفي در خصوص دلايل تاخير ازدواج قابل اشاره است و بر اساس نظر سنجي انجام شده در بين جوانان برخلاف تصوري كه عوامل اقتصادي را عامل تاخير ازدواج مي دانند، اولين و مهمترين عامل تاخير ازدواج عوامل فرهنگي است.

 

در تحقيقات ميداني صورت گرفته مشخص شده است، كه 20.1 درصد پاسخگويان علت تاخير در ازدواج را كمي سن مي دانند يعني معتقدند كه سن آنها براي ازدواج كم است و 16.5درصد ادامه تحصيل را عامل ازدواج نكردن دانسته اند و در اين بين مشكلات اقتصادي در رتبه سوم تاخير در ازدواج است؛ بنابراين مي توان نتيجه گرفت مشكل اول تاخير در ازدواج مسايل فرهنگي است.

 

همچنين بر اساس نظر سنجي انجام شده در شهر تهران مشخص شد كه 72 درصد اولين خواستگاري ها از دختران بين سن 16 تا 20 سالگي و 11 درصد نيز قبل از سن 16 سالگي رخ داده است، به اين ترتيب 83 درصد اولين خواستگاري ها قبل از سن 20 سالگي رخ داده است. از اين رو اغلب خانواده ها يا دختران معتقدند كه سن شان براي ازدواج مناسب نيس به همين دليل به خواستگاران جواب منفي مي دهند.

 

اين عدم پذيرش ازدواج، يك عامل فرهنگي در بين خانواده ها محسوب مي شود به اين معني كه در ذهن خانواده ها و دختران، ازدواج به غلط عاملي مقابل تحصيل جوان است و فرد تصور مي كند كه با وجود تحصيل، امكان ازدواج براي شخص ميسر نيست كه در نهايت اين نوع طرز تفكر منشا فرهنگي داشته و البته نيازمند تحليل و بررسي بيشتر است.

 

بر اساس اين تحقيقات، مي توان به اين نتيجه رسيد كه بيشترين عوامل در تاخير ازدواج و افزايش طلاق در كشور ريشه فرهنگي دارد از اين رو مي توان با تقويت عوامل مثبت فرهنگي در ازدواج و خذف موانع منفي، ازدواج به هنگام و پايدار را در خانواده ها و جامعه نهادينه كرد./انتهاي پيام/