آینه در غبار؛ جاده چه بی‌سوار ...

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ انقلاب اسلامی یک انقلاب فرهنگی بود؛ این حقیقت از شعارهای مردم و رهبران انقلاب کاملا هویداست.

 

بازخوانی سخنان و بیانیه های امام خمینی در طول نهضت و سال های اوج انقلاب و پیش و پس از پیروزی، نمایانگر همین حقیقت است؛ ما در تمامی این سخنان و خواسته ها با یک رهیافت و رویکرد فرهنگی و سیاسی روبروییم.
 

این واقعیت غیر قابل انکار است، اما آنچه مهمتر از اصل پیروزی انقلاب مي باشد، حفظ و استمرار آن و رسیدن و یا گام برداشتن در راه شعارها و آرمان هاست.
 

واقعیت آن است که آلام و آمال مردم ایران در آینه حرکت و گفتار و رفتار امام خمینی بازتاب و نمودی حقیقی و جامع و مانع یافت و همین دلیل پشتیبانی مردم از حرکت ایشان بود که منجر به بزرگترین انقلاب قرن و عظیم ترین حرکت تاریخی ملت ایران در دوران حیات سیاسی اش شد.
 

امام خمینی (ره) پس از بازگشت به ایران در بهمن سال1357 در بهشت زهرا(س) در جملاتی مهم و تاریخی به یکی از مهمترین موضوعات جامعه و مسائل معتنابه آن اشاره کردند.
 

موضوعی که آن قدر اهمیت داشت که امام خميني(ره) در اولین سخنرانی خود که کانون تمام توجهات می شود و برای همیشه تاریخ در اذهان می ماند، به آن اشاره، و موضع خود را درباره آن اعلام کردند.
 

امام امت با همین دو جمله کوتاه پاسخ دو گروه را دادند؛ گروه اول کسانی که اصل سینما را نفی و مخالف اسلام و دیانت می پنداشتند و خواستار هدم مطلق آن بودند و گروه دوم که سینما و اساسا هنر را ابزاری برای اشاعه فساد و فحشا می خواستند.
 

منطق امام امت منطق اسلام ناب بود و در گزاره اسلام ناب نه جایی برای افراط هست و نه محلی برای تفریط.
 

امام اما با اصالت سینما موافقند و رذالت را در آن نمی پسندند؛ همان طور که در هر چیز دیگری.

 

اما آنچه باعث می شود امام در این نطق تاریخی به سینما اشاره مستقیم کنند، حاکی از آگاهی و درک ایشان از جایگاه تاثیرگذار سینما در جامعه است.
 

با این زمینه، باید دید سینمای پس از انقلاب چه جایگاهی در حفظ و استمرار اهداف و حرکت در مسیر نیل به آرمان های انقلاب مردم دارد.
 

سینمایی که اگر قرار بود بر اساس این آرمان ها حرکت کند باید محلی برای تجلی روح عدالت و معنویت و خودباوری و استقلال و آزادی و دیگر شعارهای جمهوری اسلامی می شد./انتهاي پيام/