تراكم نمادها در فيلم ناآرام

به گزارش خبرنگار فرهنگي«خبرگزاري دانشجو»، يكي از فيلم هاي به نمايش در آمده در جشنواره بين المللي فيلم فجر كه به صورت نمادين به موضوع وقايع و اتفاقات پس از انتخابات سال گذشته پرداخته بود، فيلم «خيابان هاي آرام»، ساخته كمال تبريزي بود.

 

لوكيشن فيلم در كشور ارمنستان بود و اين وجهي نمادين به فيلم داده بود.

 

اساسا فيلم «خيابان هاي آرام» محل اجتماع نمادها، اشاره ها و كنايه ها بود، آنچه در اين فيلم محور اصلي داستان را تشكيل مي داد و مفاهيم و مضمون هاي فيلم در آن بار شده بود، حضور يك خبرنگار در درگيري هاي خياباني و تهيه گزارش در حين درگيري خانوادگي وي و نيز مشكلاتي كه در متن و حواشي كاري وي پيش مي آيد، روند روايت فيلم را تشكيل داد.

نكته اي كه درباره اين فيلم مهم است، ريتم بد و ابهام و الكن بودن زبان فيلم است به نحوي كه مجموعه اين عناصر منفي مخاطب را به شدت دچار خستگي و دافعه نسبت به فيلم مي كند؛ چرا كه بخش قابل توجهي از انرژي مخاطب بايستي صرف تحليل و دريافت نشان گذاري ها و كنايات و اشارات فيلم شود و همين امر باعث مي شود مخاطب نسبت به اصل فيلم دچار دافعه گردد.

فيلم پيامي را نسبت به وقايع سال گذشته ايران و اتفاقات پس از انتخابات به مخاطب منتقل مي كند، اين پيام اشاره به اشتباه نهادهاي حكومتي همچون پليس و نيروهاي امنيتي در رويكردشان نسبت به مردم دارد؛ رويكردي كه باعث مي شود نيروهاي امنيتي و پليس نتوانند روش و منش درست و مدبرانه اي را در مقابل اعتراضات مردمي انتخاب كنند.

 

اما مشكل فيلم «خيابان هاي آرام» علاوه بر قابل سنجش نبودن محتوايش داراي ايراد فني است كه بر كليت كار سايه افكنده و آن اين است كه اين فيلم نمي تواند مضمون و محتواي خود را در قالب و صورتي كه انتخاب كرده بيان كند و اين به مخاطب اجازه نمي دهد كه قصه و شخصيت هاي فيلم را باور كند، چه برسد به اينكه بخواهد تحت تاثير داستان و محتواي و پيام آن قرار بگيرد.

 

فيلم كمال تبريزي به جهت ساختار و بويژه وجوه نمادينش از ضعيف ترين و نازل ترين كارهاي كارنامه اين كارگردان به حساب مي آيد؛ فيلمي كه در جشنواره فيلم فجر هم با برخورد سرد و بي تفاوت منتقدان و مخاطبان روبه رو شد./انتهاي پيام/