جور دیگر باید دید...!

گروه سياسي «خبرگزاري دانشجو»، سيد محمد مهدي موسوي؛  اگرچه هنوز هم ميان نخبگان فرهيخته جامعه ما تعريف دقيقي از «تهاجم فرهنگي» در دست ‏نيست، اما شايد بتوان گفت كه وقتي يك مجموعه سياسي، فرهنگي و اقتصادي براي مقاصد و ‏اهداف خاص و براي ضربه زدن به هويت و فرهنگ يك ملت، بنيان‌هاي جامعه هدف را مورد ‏هجوم خود قرار مي‌دهد، مفهوم مورد نظر تحقق یافته است؛ بنابراين از همين روست كه آگاهان به امور، انگيزه طراحان و مجريان تهاجم فرهنگي را ريشه كني ‏يك فرهنگ براي جايگزيني فرهنگي ديگر به جاي آن عنوان کرده اند.‏

 

شايد که نه قطعا يكي از مهم‌ترين مصاديق چنین ‏تهاجم نرمی را باید ترويج فساد، بي‌بند و باري اخلاقي در ميان نسل جوان جامعه دانست. اینکه نگارنده در این مجال به صرافت افتاده تا در هیاهوی موضوعات سیاسی و اقتصادی روز، چنین مسئله ای را مورد توجه قرار دهد و از بابت تاکید بر اهمیت مطلب است و اینکه بدانیم چنین مقولاتی باید همواره به عنوان یک دغدغه جدی در فضای جامعه مطرح باشند.

 

در اينكه دشمن از مدت ها قبل ، رو به سوي تهاجم فرهنگي آورده و طبعاً ما بايد در قبال آن واكنش نشان دهيم ‏شكي نيست، اما مسئله اساسي آنجاست كه چه بايد كرد، به تعبير بهتر راه‌هاي مقابله با هجمه ‏فرهنگي دشمنان انقلاب و نظام چيست؟!‏

 

مقام معظم رهبري چند سال پيش طي سخنان مهمی با اشاره ‏به خطرناك بودن تهاجم فرهنگي در جوامع اسلامي، خاطرنشان كردند: ‏‎»‎تنها راه مقابله با پديده ‏تهاجم فرهنگي دشمن، شناخت صحيح اسلام در تمام ابعاد آن و بازگشت به فرهنگ غني اسلام است.» ‎از ‏سويي با توجه به اينكه بر طبق بند پنجم اصل سوم قانون اساسي كشورمان، يكي از وظايف دولت ‏طرد كامل استعمار و جلوگيري از نفوذ اجانب است، از این حیث ‏دولت و به عبارتي حاكميت در دفع اثرات تهاجم فرهنگي نقش اساسي را دارد و غفلت و كوتاهي ‏در اين امر مهم به هيچ وجه بخشودني نيست.

 

جاي ترديدي باقي نمي‌ماند كه دولتمردان بايد با ‏نگاهي واقع بينانه به حوادث و وقايع روز به تعميق دين‌گرايي و باورهاي ديني و ارزش‌هاي ‏اسلامي در ميان توده‌هاي اجتماع بپردازند؛ چراكه يقيناً آينده مستقل، متعالي و سرافرازانه ‏ملت ايران محقق نخواهد شد؛ مگر در سايه پايبندي كامل به اسلام و حفظ هوشياري در برابر دشمنان ‏هوشمند جبهه ضد اسلام.‏

 

نكته مهم ديگر مربوط به نوع نگاه متوليان امر به مسائل فرهنگي است. آنچه مسلم است اينكه نگاه به فرهنگ و مسائل فرهنگی باید حایز خصیصیه کلان نگری باشد؛ البته این بدان معنا هم نیست که در عرصه برنامه ریزی بی توجه به جزییات بود. بلكه مقصود اين است كه بدانيم و باور داشته باشيم كه فرهنگ هر جامعه چيزي جدا از خود جامعه و افراد آن نيست.

 

فرهنگ امري درون جامعه‌اي است؛ شكل مي‌گيرد و تحول مي‌يابد منتهاي مراتب چگونگي تحول و سير و حركت آن مهم است. اگر چنانچه تحول فرهنگي به سمت و سويي برود كه متضاد با اهداف متعالي جامعه خصوصا مباني واصول مترقي قانون اساسي باشد قطع به يقين بدانيم كه آن هنگام در سراشيبي سقوط فرهنگي افتاده ايم!