خاطراتتان را دوباره زندگی کنید؛ این دوربین فیلم‌ها را سه‌بعدی می‌کند

به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو؛ تصور کنید چند دقیقه از خانه، یک سفر، نمایشگاه یا حتی یک خیابان فیلم گرفته‌اید؛ اما وقتی چند ماه بعد دوباره سراغ آن ویدئو می‌روید، دیگر مجبور نباشید فقط همان تصاویر ضبط‌شده را تماشا کنید. بتوانید داخل همان صحنه حرکت کنید، از زاویه‌ای متفاوت به یک شیء نگاه کنید و دوباره فضای آن مکان را از زوایای مختلف ببینید. این ایده حالا با قابلیت جدیدی به نام Spatial Capture در دوربین‌های ۳۶۰ درجه Insta۳۶۰ به واقعیت نزدیک شده است. این فناوری می‌تواند ویدئوی ۳۶۰ درجه ضبط‌شده را به یک صحنه سه‌بعدی تبدیل کند؛ صحنه‌ای که کاربر بعداً می‌تواند در آن جابه‌جا شود و محیط را از زاویه‌های مختلف بررسی کند.

فیلم معمولی دیگر فقط برای تماشا نیست

در حالت معمول، وقتی با دوربین فیلم می‌گیریم، نتیجه یک فایل ویدئویی است که تصاویر آن در یک ترتیب مشخص ثبت شده‌اند. اگر دوربین هنگام فیلم‌برداری رو به یک سمت باشد، بعداً نمی‌توانیم به پشت سر آن برگردیم. اما دوربین ۳۶۰ درجه از ابتدا داستان متفاوتی دارد. این دوربین محیط اطراف خود را در جهات مختلف ثبت می‌کند و همین اطلاعات، ماده اولیه‌ای برای ساخت یک مدل فضایی از محیط در اختیار نرم‌افزار قرار می‌دهد. Insta۳۶۰ حالا از این قابلیت استفاده کرده تا فیلم ۳۶۰ درجه را به چیزی فراتر از یک ویدئو تبدیل کند: یک محیط سه‌بعدی که می‌توان در آن جست‌و‌جو کرد.

راز این فناوری چیست؟

پشت این قابلیت، فناوری ۳D Gaussian Splatting یا ۳DGS قرار دارد؛ روشی که می‌تواند با استفاده از مجموعه‌ای از تصاویر یا فریم‌های ویدئویی، یک بازنمایی سه‌بعدی از محیط ایجاد کند. در روش‌های سنتی بازسازی سه‌بعدی، معمولاً لازم است از یک محیط از زاویه‌های متعدد تصویربرداری شود و سپس اطلاعات به وسیله نرم‌افزار‌های تخصصی پردازش شود. اما دوربین ۳۶۰ درجه بخش مهمی از این کار را ساده‌تر می‌کند. کاربر می‌تواند دوربین را همراه خود حرکت دهد و محیط را ضبط کند؛ سپس بخش پردازش‌شده تصویر به کمک نرم‌افزار به یک فضای سه‌بعدی تبدیل می‌شود. در واقع، دوربین به جای اینکه فقط بگوید «در این لحظه چه چیزی دیده‌ام»، اطلاعات بیشتری درباره فضایی که در آن قرار داشته‌ام ثبت می‌کند.

چطور یک فیلم را به فضای قابل گشت‌وگذار تبدیل کنیم؟

فرایند استفاده از Spatial Capture نسبتاً ساده طراحی شده است. کاربر ابتدا یک ویدئوی ۳۶۰ درجه از محیط ضبط می‌کند. طبق توضیحات منتشرشده، برای تولید این صحنه سه‌بعدی، هر ویدئو می‌تواند تا دو دقیقه طول داشته باشد. بعد از ضبط، ویدئو در بخش Spatial Capture اپلیکیشن Insta۳۶۰ انتخاب می‌شود و فرایند تولید صحنه آغاز می‌شود. پردازش اصلی در فضای ابری انجام می‌شود و نتیجه نهایی به صورت یک محیط سه‌بعدی در اختیار کاربر قرار می‌گیرد. پس از آماده شدن مدل، کاربر می‌تواند با کنترل‌های لمسی، جوی‌استیک مجازی یا حتی ژیروسکوپ گوشی در محیط حرکت کند.

حتی امکان ساخت حرکت‌های دوربین و خروجی گرفتن به شکل ویدئوی معمولی نیز وجود دارد. از طرف دیگر، محیط ساخته‌شده را می‌توان به صورت یک لینک تعاملی با دیگران به اشتراک گذاشت تا آنها نیز بدون نیاز به دانلود فایل یا برنامه جداگانه، در آن محیط حرکت کنند.

چه چیزی را می‌توان سه‌بعدی کرد؟

جذابیت اصلی این فناوری فقط در ساخت یک ویدئوی عجیب نیست. کاربرد آن زمانی جدی‌تر می‌شود که بدانیم تقریباً هر فضای قابل ثبت می‌تواند به یک تجربه قابل کاوش تبدیل شود. برای مثال، یک خانواده می‌تواند پیش از ترک خانه قدیمی خود، فضای آن را ثبت کند. یک مسافر می‌تواند محیط یک مقصد گردشگری را به شکلی متفاوت از یک ویدئوی معمولی ثبت کند. نمایشگاه‌ها، فروشگاه‌ها، استودیو‌های هنری و فضا‌های موقت نیز می‌توانند نسخه‌ای قابل گشت‌وگذار از محیط خود بسازند. خود Insta۳۶۰ نیز از کاربرد‌هایی مانند حفظ خاطرات، ثبت مکان‌های سفر و ایجاد نسخه‌های قابل کاوش از فضا‌ها صحبت کرده است.

این موضوع می‌تواند برای تولیدکنندگان محتوا نیز جذاب باشد؛ چراکه مخاطب دیگر فقط بیننده یک ویدئو نیست و می‌تواند در فضای ثبت‌شده تصمیم بگیرد به کدام بخش نگاه کند. کدام دوربین‌ها از این قابلیت پشتیبانی می‌کنند؟ Spatial Capture فقط به مدل جدید محدود نشده است. این قابلیت برای Insta۳۶۰ X۶، X۵ و X۴ Air ارائه شده و مستندات رسمی Insta۳۶۰ نیز پشتیبانی این مدل‌ها از قابلیت سه‌بعدی را تأیید می‌کند. Insta۳۶۰ در معرفی X۶ نیز از ۳D Gaussian Splatting به عنوان یکی از فناوری‌های اصلی این دوربین نام برده است. این دوربین از فیلم‌برداری ۸ K و عکس‌های ۳۶۰ درجه با وضوح بالا نیز پشتیبانی می‌کند.

آیا این یعنی خاطرات ما سه‌بعدی می‌شوند؟

تا حدی، اما نه به این معنا که یک ویدئوی قدیمی ناگهان به یک جهان کاملاً واقعی و بدون نقص تبدیل شود. کیفیت مدل سه‌بعدی به عواملی مانند کیفیت تصویربرداری، حرکت دوربین، جزئیات محیط و نحوه پردازش وابسته است. به همین دلیل، این فناوری را بهتر است به عنوان روشی برای بازسازی و کاوش یک فضای ثبت‌شده در نظر گرفت، نه یک نسخه کاملاً واقعی از جهان  با این حال، تفاوت مهمی ایجاد شده است: در ویدئوی معمولی، سازنده تعیین می‌کند مخاطب چه چیزی را ببیند؛ اما در یک محیط سه‌بعدی قابل کاوش، مخاطب آزادی بیشتری برای انتخاب زاویه دید خود دارد.شاید به همین دلیل است که مسیر دوربین‌های ۳۶۰ درجه در حال تغییر است؛ دوربین دیگر فقط وسیله‌ای برای ثبت تصویر نیست، بلکه می‌تواند به ابزاری برای ثبت خودِ فضا تبدیل شود؛ و این یعنی ممکن است در آینده، وقتی به جای تماشای یک خاطره قدیمی سراغ آن می‌رویم، دیگر فقط «ویدئوی سفر» را نبینیم؛ بلکه دوباره در همان مکان قدم بزنیم.