اعتکاف فرو رفتن در زلال معنی است

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»، زهرا منصورنیا؛ آنگاه که آیینه دلم را گرد و خاک گناه می پوشاند و گوش های جان، از تاول های معصیت سنگین، زمانی که چشم دل، در دود و دم نافرمانی خدا کم سو می شود و عشق خدایی، عشق پاک و بی ریا، تنگی نفس می گیرد و روح در میان خواسته های نفس گم می شود، هنگامی که دل در تنهایی و بی کسی حقایق، راهی جز پناه بردن به تنهایی را ندارد و می گرید شاید سفر کردن به سرزمین اعتکاف دوایی باشد برای درمان تمام زخم های بی دوا روح و جسم.

 

 

چرا که اعتکاف، سفر چند روزه به سرزمین صفا و صداقت و فرو رفتن در زلال معنی است، دستان من سیاه شده اند از بدی و تیرگی های روح پاکم گردان به لطف حقت، ای حق واقعی.

 

اعتکاف، بازدید از معراج قرب الهی با بُراق تیز پرواز خلوص است، گرچه اعتکاف در کتب اعمال، در قفسه مستحبات جای دارد، اما در «فرهنگ انتظار»، تصفیه ناخالص های روحی، با آب توبه و آه فراق در پالایشگاه مسجد شرط وصال است.

 

معتکف با ورود به لاله زار مسجد جامع، پاپوش تمنّیات و تعلق را از پای آرزوهایش در می آورد و جلوه های ربّانی را در کوه طور تفکر به تماشا می نشیند؛ (فاخْلَعْ نَعْلَیک فانک بالواد المقدس طوی)

 

او در بزم خلوت نشینان، از جام های دعا و نماز، سرشار از شور و شعور می شود.

 

 

اعتکاف در آینه لغت، توقف چند روزه در ایستگاه مسجد جامع است؛ با زبان روزه و در قاموس اهل دل، حبس کرکس آمال و هوس و سبک بار و بال نمودن مرغ دل است برای سیر به آفاق و انفس.

 

تا زمانی که کبوتر نفس، گیر دام تعلق های مادی باشد، پرواز در آسمان کمال برایش مقدور نیست و علی علیه السلام التهاب درون و شوق وصال معبودش را در کمیل شریف چنین می سراید: ای مهربان خدای! مرغ دل در پنجه های تیز و قوی هوس حبس گشته، وگرنه بال های ما تشنه پرواز در آسمان قُرب تواند واصلان حق، این طبیبان روح، نسخه های خود را در شفا خانه اعتکاف، تقدیم انسانیت نموده اند.

 

چرا که با اکسیر اعتکاف، مس دل به طلای حرم الهی تبدیل می شود و بهشت آرامش به دل های آسمانی ارزانی می شود./انتهای پیام/