چو با حبیب نشینی و باده پیمایی به یاد دار محبان بادپیما را...

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ کنار قبور شهدا نشسته بودیم که گفت: «تدفین شهدا اثر کار همه آنهایی است که شاید خیلی سال قبل، توی همین دانشگاه ما خالصانه کار کردن، مثل همین شهدای دانشجوی دانشگاه خودمون یا خیلی های دیگه که شاید حتی خودشون هم بی خبر باشن.»

 

کمی مکث کرد و دوباره گفت: «چقدر دلشون می خواست حالا اینجا باشن.»

 

چند دقیقه ای می شد که از معراج رفته بود. به جمله آخرش فکر می کردم که دوباره برگشت.

 

نگاهی به من و دستمال خیسی که در دستم بود، کرد و گفت: «چو با حبیب نشینی و باده پیمایی به یاد دار محبان بادپیما را».

 

خاطره از دانشجوي دانشگاه شهركرد/انتهاي پيام/