«اوخشاما»؛ وقتی زنان، غم را کنار هم سبک می‌کنند

به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، سوگواری، گاهی فقط گریستن برای یک مصیبت نیست؛ فرصتی است برای اینکه آدم‌ها غم خود را در کنار یکدیگر روایت کنند و از سنگینی آن بکاهند. «اوخشاما» یکی از همین روایت‌های آیینی و زنانه است؛ نوحه‌ای که با زبان و فرهنگ مردم آذری، مصیبت را به زمزمه و مویه تبدیل می‌کند. روایت زیر، گوشه‌ای از همین تجربه در «رواق دارالذکر» است.

اوخشاما مجموعه روایت رواق دارالذکر

قدش مثل کمان خم بود. وارد دارالذکر که شد صدایش را بلند کرد رو به خادم جوان و گفت: «حاج آقا هاردادی؟» یعنی حاج‌آقا کجاست. بعد ایستاد توی صف و به سبک زنان آذری اوخشاما خواند و مویه کرد.

فرازی که می‌خواند برای زمانی بود که حضرت زینب بعد از چهل روز به مزار امام حسین (ع) رسیده بود: «گلدی زینبده حسین قبرینه آغلار گوزیله، قارداشین کوینگی الده، ئورک اودلی سوزیله». یعنی زینب (س) آمد کنار قبر حسین با چشمانی گریان، پیراهن برادرش را در آغوش گرفت و با سخنانی آتشین از عمق دل مصیبت خواند.

هاردادی و مصیبت‌خوانی و هق‌هق‌اش را که می‌شنیدم تازه می‌فهمیدم ما زن‌ها چقدر به سوگواری کنار هم نیاز داریم. به اینکه کنار هم بنشینیم و غم توی سینه‌مان را با هم، سبک کنیم. مخصوصا اگر صاحب غم‌مان، حاج‌آقایی باشد که برای اولین بار زیارتش می‌کنیم.

خرده‌روایت‌های رسانه KHAMENEI.IR از ماجرا‌های حضور مردم در کنار مزار نورانی رهبر شهید انقلاب در #رواق_دارالذکر حرم مطهر علی‌بن‌موسی‌الرضا (ع)، شهریور ١٤٠۵