نرخ فرسایش خاک در زنجان بالاتر از میانگین کشوری است

به گزارش گروه استان‌های خبرگزاری دانشجو، زهرا عبدالهی، عضو هیئت‌علمی مرکز تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی استان زنجان، با بیان اینکه بیش از نیمی از مساحت حوزه‌های آبخیز استان در گروه‌های فرسایشی ضعیف تا فوق‌العاده ضعیف قرار دارد، اظهار داشت: حدود ۲۰ درصد از سطح استان را رسوبات مارن با حساسیت بالا به فرسایش تشکیل می‌دهد که نزدیک به ۸۵ درصد رسوبات سد سفیدرود را تأمین می‌کند.

عضو هیئت‌علمی مرکز تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی استان زنجان ادامه داد: برای مقابله با این وضعیت، طرح‌های متعددی اجرا شده است، بیان داشت: از جمله ایستگاه آبخوان‌داری قره‌چریان که سالانه حدود ۵.۵ میلیون مترمکعب تغذیه مصنوعی انجام می‌دهد و بیش از ۱۰۰ چاه را احیا کرده است، همچنین در حوزه سجاسرود، بند‌های آبگیر، سازه‌های آبخیزداری، اسکله‌سازی و بیش از ۳۵ سد خاکی ساخته شده است.

• در ادامه حتما بخوانید

  استعلام ۶۱۳ مجوز زیست‌محیطی در زنجان؛ ۱۱۹ مورد رد شد

وی اضافه کرد: علاوه بر این، مکان‌یابی برای حدود ۱۰۹ هزار هکتار اراضی مستعد پخش سیلاب و ۲۴ تنگه سد زیرزمینی انجام شده که تأثیر قابل‌توجهی در کاهش فرسایش و افزایش پوشش گیاهی داشته است.

عبدالهی با بیان اینکه نرخ فرسایش خاک در استان زنجان به‌طورقطع بالاتر از میانگین کشوری است و این استان در زمره مناطق بحرانی از نظر فرسایش خاک قرار دارد، افزود: کنترل فرسایش خاک در زنجان نیازمند ترکیب هم‌زمان روش‌های بیولوژیک، مکانیکی و مدیریتی است و بدون مشارکت مردم و کشاورزان، برنامه‌ریزی بلندمدت و منابع مالی کافی، اثربخشی آن محدود خواهد بود.

عضو هیئت‌علمی مرکز تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی استان زنجان با اشاره به اینکه شواهد متعددی از فرسایش خاک را در مناطق مختلف از جمله ماه‌نشان، طارم و سلطانیه مشاهده کرده‌ام، بیان داشت: به طور خاص، چمن سلطانیه به دلیل ازبین‌رفتن پوشش گیاهی به یکی از کانون‌های تولید گردوغبار تبدیل شده است.

عضو هیئت‌علمی مرکز تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی استان زنجان با اشاره به اینکه تغییر الگوی کشت می‌تواند به طور قابل‌توجهی به بهبود وضعیت خاک و جلوگیری از فرسایش در استان کمک کند، افزود: فرسایش خاک در زنجان نه یک مشکل آینده، بلکه بحرانی امروز است که معیشت کشاورزان، امنیت غذایی منطقه و پایداری اکوسیستم‌ها را تهدید می‌کند. اگر اقدامات فوری صورت نگیرد، طی ۲۰ تا ۳۰ سال آینده ممکن است بخش‌های وسیعی از اراضی استان غیرقابل‌استفاده برای کشاورزی شوند.