خودروی تاکتیکی نور، آفرودرو نظامی ایران که در مزایده فروخته شد!

به گزارش خبرنگار حوزه امنیت دفاعی خبرگزاری دانشجو ؛ در میان ادوات نظامی که در نیروهای مسلح ایران طراحی و ساخته شده‌اند، داستان خودروی تاکتیکی نور یکی از منحصربه‌فردترین و جالب‌ترین سرگذشت‌ها را دارد.

این خودرو که به عنوان یک پروژه بلندپروازانه برای رفع نیازهای تاکتیکی ارتش کلید خورده بود، پس از عبور از فراز و نشیب‌های بسیار، سرنوشتی غیرمنتظره پیدا کرد و به جای خدمت در میدان‌های نبرد، اکنون به عنوان یک خودروی خاص در تملک یک شهروند عادی قرار دارد.

تولد یک پروژه بر شاسی معتبر جهانی

پروژه نور در دهه ۱۳۸۰ با هدف ساخت یک خودروی تاکتیکی چندمنظوره و زرهی سبک آغاز شد. مهندسان ایرانی برای اطمینان از عملکرد فنی و قابلیت‌های آفرود، از یک پلتفرم معتبر و امتحان پس‌داده جهانی، یعنی شاسی مرسدس-بنز یونیماگ بهره بردند. یونیماگ به دلیل استحکام فوق‌العاده، سیستم تعلیق پیشرفته و توانایی عبور از صعب‌العبورترین مسیرها، گزینه‌ای ایده‌آل برای یک خودروی نظامی به شمار می‌رفت.

بر روی این شاسی، یک اتاق و بدنه کاملاً جدید با طراحی زرهی و ظاهری خشن و کاربردی نصب شد که چهره‌ای متمایز به نور بخشید. طراحی بدنه با زوایای شکسته، علاوه بر ایجاد ظاهری تهاجمی، با هدف انحراف امواج انفجار و افزایش حفاظت از سرنشینان در برابر تهدیدات سبک انجام شده بود.

نمایش قدرت و آغازی امیدوارکننده

خودروی تاکتیکی نور برای اولین بار در یکی از رژه‌های نیروهای مسلح در تهران به نمایش عمومی درآمد. در این رونمایی، یک توپ ضدهوایی ۲۳ میلی‌متری بر روی آن نصب شده بود که نشان از پتانسیل بالای این خودرو برای ایفای نقش‌های مختلف، از جمله پشتیبانی آتش، حمل نفرات، و پدافند هوایی ارتفاع پست داشت. این حضور، امیدواری‌های زیادی را برای تولید انبوه و ورود آن به ناوگان عملیاتی نیروهای مسلح ایجاد کرد. طراحی آن با در نظر گرفتن جزئیاتی مانند اسنورکل (لوله تنفس موتور) برای عبور از آب‌های عمیق، وینچ قدرتمند در جلو و تایرهای عظیم آفرودی، همگی گواهی بر این مدعا بود که نور برای سخت‌ترین شرایط میدانی آماده می‌شود.

ناکامی در آزمون‌های نهایی و توقف پروژه

با وجود شروع امیدوارکننده، نور در مرحله آزمایش‌های فنی و ارزیابی‌های میدانی با چالش‌هایی جدی روبرو شد. گزارش‌ها حاکی از آن است که این خودرو به دلایل فنی، از جمله عدم تعادل مناسب وزن، مشکلات مربوط به مرکز ثقل و احتمالاً ناهماهنگی‌هایی میان بدنه جدید و شاسی یونیماگ، نتوانست استانداردهای سختگیرانه نیروهای مسلح را کسب کند. این مشکلات فنی می‌توانست ایمنی سرنشینان و پایداری خودرو را در سرعت‌های بالا یا در حین مانورهای سنگین به خطر اندازد. در نهایت، با وجود تمام تلاش‌ها، پروژه نور نتوانست از این آزمون‌ها سربلند بیرون آید و برنامه تولید انبوه آن برای همیشه متوقف شد.

سرنوشتی غیرمنتظره، از پادگان نظامی تا مزایده عمومی

با لغو پروژه، تنها نمونه ساخته شده از خودروی تاکتیکی نور به یک دارایی مازاد برای نیروهای مسلح تبدیل شد. این خودروی منحصربه‌فرد تاریخی ، از طریق یک مزایده عمومی در شهر رشت به فروش گذاشته شد. در نهایت، این آفرودر نظامی توسط یک شخص حقیقی خریداری شد و به این ترتیب، سرنوشتی کاملاً متفاوت برای آن رقم خورد. تصاویری که از این خودرو در سال‌های اخیر منتشر شده، آن را با پلاک ملی و در حال تردد در خیابان‌ها و جاده‌های کشور نشان می‌دهد که قابی جذاب برای علاقه مندان حوزه خودرو  است.

امروزه، خودروی نور یادگاری از یک پروژه نظامی است که هرچند به اهداف نهایی خود نرسید، اما نمادی از تلاش برای خودکفایی صنعتی و طراحی ادوات دفاعی در داخل کشور محسوب می‌شود. سرگذشت آن از یک نمونه اولیه نظامی تا یک خودروی کلکسیونی شخصی، داستانی شنیدنی از فرایند پرچالش طراحی و تولید تجهیزات پیچیده نظامی است.