جشنواره فجر؛ ادامه مسیر سینما در برابر تحریم‌های فرهنگی

به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، اسما نظری، جشنواره فیلم فجر امسال در شرایطی برگزار شد که بخشی از فضای رسانه‌ای کشور تلاش داشت با القای تحریم، این رویداد ملی را کم‌اثر جلوه دهد؛ با این حال، حضور فیلم‌ها، عوامل سینمایی و مخاطبان نشان داد این جریان نتوانسته مانع برگزاری قدرتمند جشنواره شود.

در میان دیدگاه‌های مطرح‌شده از سوی اهالی سینما، یک نگاه مشترک وجود دارد: کناره‌گیری از فضا‌های رسمی فرهنگی، راه مؤثری برای اعتراض نیست. سینماگران معتقدند اعتراض مدنی زمانی معنا پیدا می‌کند که در میدان اصلی اثرگذاری شکل بگیرد و برای هنرمند، این میدان همان سینما، جشنواره و ارتباط مستقیم با مردم است.

برخی فعالان سینمایی همچنین به فشار‌های رسانه‌ای و فضای احساسی حاکم بر شبکه‌های اجتماعی اشاره می‌کنند؛ فضایی که گاه با ایجاد ترس و دوقطبی، هنرمندان را از حضور در پروژه‌ها و رویداد‌های رسمی بازمی‌دارد. به اعتقاد این گروه، چنین رویکردی نه از آزادی بیان، بلکه از نوعی تحمیل دیدگاه و حذف صدا‌های متفاوت حکایت دارد.

در این میان، جشنواره فجر به‌عنوان یکی از معدود بستر‌های باقی‌مانده ارتباط میان هنرمند، مردم و ساختار فرهنگی کشور، نقش پررنگ‌تری پیدا کرده است. پس از کاهش اعتماد به برخی رسانه‌ها، سینما همچنان می‌تواند حامل پیام، نقد و روایت واقعیت‌های اجتماعی باشد؛ ظرفیتی که با تحریم و انفعال از بین خواهد رفت.

برگزاری منظم جشنواره فجر را می‌توان بخشی از مقاومت فرهنگی در برابر جنگ رسانه‌ای و تغییر ذائقه تحمیلی دانست؛ مقاومتی که تلاش می‌کند میدان فرهنگ را فعال نگه دارد و مانع از تبدیل‌شدن هنرمندان به تماشاگران حاشیه‌ای شود.

در نهایت، جشنواره فیلم فجر امسال نشان داد که مسیر سینمای ایران از دل حضور، گفت‌و‌گو و روایت می‌گذرد؛ مسیری که با وجود فشار‌ها ادامه یافته و ثابت کرده تحریم‌های فرهنگی نه‌تنها کارآمد نیستند، بلکه جشنواره همچنان با قدرت به کار خود ادامه می‌دهد.