دميدن در شيپور از سر گشادش!

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ مدتي است كه برنامه تلويزيوني به عنوان «شك» و تحت عبارت سوداي شهرت از تلويزيون پخش مي شود كه ظاهرا به موضوع شهرت كاذب در حرفه بازيگري مي‌پردازد و نگاهي به پديده مسري و اپيدمي علاقه غير حقيقي و شهرت طلبانه عاشقانه به بازيگري دارد و كساني‌را زير ذره بين خود مي‌برد كه قصد دارند بدون داشتن استعداد و ساير مولفه‌هاي لازم وارد حرفه بازيگري شوند.

در اين كه چنين مقوله اي وجود خارجي دارد و افراد كثيري ميل و اشتياق افراطي و كاذب به حيطه بازيگري سينما دارند و گمان مي ‌كنند به هر شكلي بايستي وارد اين عرصه شوند ترديدي وجود ندارد اين افراد شايد در هر شهر و دياري يافت شوند و البته در مناطقي با ويژه گي‌هاي خاصي كه منجر به سرايت آلودگي‌هاي رسانه‌اي كاذب شده بيشتر باشند اما وجود آنها قابل انكار و قابل اجتناب نيست.

عرصه سينما به عنوان يك حيطه توجه برانگيز و جذاب و بسيار پرزرق و برق در طول تاريخ اين هنر مدرن هميشه شاهد چنين شرايط و موقعيت هايي بوده است و اين عشاق سينه چاك كه گاه دچار ماليخوليا و توهم و گاه نيز مبتلا به خواسته هاي ناشي از احساسات هيجاني و كاذب در خود بوده اند را ديده است.

 

اما آنچه در اين مجال مد نظر و مورد توجه است نوع مواجه رسانه‌اي همچون تلويزيون با چنين مقوله‌اي است به نظر مي‌رسد نگاه رسانه و به ويژه برنامه‌هايي همچون شك و برخي از بخش هاي برنامه‌ هفت به جاي اينكه از منظري آسيب شناسانه براي رفع مشكلاتي از اين دست و هدايت افكار عمومي باشد نگاهي غير آسيب شناسانه و بيشتر نوعي معركه گيري مبتذل و سطحي نگر است كه از چنين موقعيتي براي خود فضايي فراهم مي‌آورد كه بتواند صرفا يك برنامه جذاب و مفرح به روي آنتن ببرد بدون آنكه دستاوردهاي متناسب و مد نظر اهل نظر و خبرگان اين حيطه را به همراه داشته باشد.

متاسفانه برخورد رسانه ملي با چنين موضوعاتي يك برخورد ابتذال آلود و غير كارشناسي است و در بسياري از موارد تلويزيون ما با اين مسئله همچون يك نشريه زرد و عوام فريب برخورد مي كند تلويزيون ما حداقل در اين مورد رفتاري متناسب با شأن مسئله و منطبق با حقايق و واقعيت هاي عرفي و اجتماعي موضوع مدنظر ندارد. نه تصوير درستي از حقيقت هنر سينما و شأنيت اجتماعي و تاريخي آن در جامعه ايران به مخاطب عرضه مي‌كند و نه افراد موضوع نظر خود را در مبحث مورد اشاره در جايگاهي استاندارد قرار مي‌دهد كه فضاي فراهم آيد تا منجر به يك ديالوگ منطقي و واقعي ميان برنامه سازان و افراد مورد نظر شود.

وظيفه رسانه ملي اين است كه سينما و هر مقوله ديگري را نه به صورت افراط و تفريطي بلكه متناسب و منطبق بر شأن واقعي اش جلوه دهد و نيز اينكه برخوردي خيرخواهانه و دلسوزانه و از سر حمايت و هدايت فكري با افرادي كه مبتلا به چنين موقعيت هاي كاذبي شده اند داشته باشد.

توجه به نوع ميزانسن و شكل و شمايل برنامه تلويزيوني شك و امثالش انسان را ياد برنامه‌هاي دوربين مخفي مي‌اندازد كه تلاش مي كند با يك موقعيت فريبنده و درگير كردن آدم هاي مورد نظر جذابيتي هرچند مقطعي براي مخاطب بيافريند و او را براي لحظاتي بخنداند!!

وظيفه برنامه اي مانند شك اين نيست كه در آتش سوداي شهرت بدمد و معلول ها را به شكل مبتذل و سطحي نگرانه اي دنبال كند و آدم‌هايش را در دامي ديگر و دوباره مبتلا سازد تا بتواند يك برنامه به اصطلاح جذاب بسازد بلكه وظيفه چنين برنامه اي اين است كه پيش و بيش از هر چيز با صداقت و صراحت و دلسوزي و خيرخواهي به مخاطبش بگويد كه اساسا و اولا سينما چيست و چگونه است و براي چيست و چه شرايط، ظوابط، تاريخ و چند و چوني دارد تا از اين رهيافت مخاطب خود را در اتمسفري آگاهانه به تفكري منزه و خالي از احساسات كاذب سوق دهد تا او بتواند در فضاي سالم به يك انتخاب و تصميم متناسب با فهم استعدادها و احساسات منطقي و البته عاشقانه خود برسد در حالي كه با چنين شكلي از برنامه سازي نه از عقل و منطق نشاني باقي مي‌ماند و نه از عشق و احساسات ردي.

در مجال هاي بعدي به فراخور حال و تناسب موضوع و بنابر روند پخش ادامه اين برنامه‌ها باز هم به اين موضوع خواهيم پرداخت.