«هنر ولایی» مسیری نورانی برای رسیدن به کمال

به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو، با حضور مسئولین سازمان بسیج هنرمندان کشور و جمعی از بانوان برگزیده رویداد باهنران، از دو اثر فاخر معلم پرواز و روضه طوبی که با ظرافتی هنرمندانه درخصوص امام شهید و شهدای مظلوم میناب ترسیم گردیده است در منزل شهید آرمان علی‌وردی رونمایی و از همراهی مادر گرانقدر شهید در برگزاری رویداد باهنران تقدیر شد.

از این‌رو با خانم مهناز خرمی؛ خالق دو اثر معلم پرواز و روضه طوبی گفت‌و‌گو شده است.

در مورد خودتان معرفی کوتاه و مختصری بفرمایید (تحصیلات، سوابق و رتبه‌ها و علایق)

مهناز خرّمی خادم فرهنگی اهل البیت (ع)، کارشناس هنر ایرانی- اسلامی، کارشناس ارشد پژوهش هنر و إن شاءالله دانشجوی دکتری پژوهش هنر هستم. همچنین دارای رتبه استعداد درخشان و نخبگی فرهنگی کرج، خوشنویس خط کوفی، طراح ضریح، رتبه اول و برگزیده دو دوره دوسالانه نگارگری کشور و مبدع چندین شیوه جدید در نقاشی ایرانی و طراحی سنتی. به طور کلی شناخت‌نامه بنده شامل سال‌ها فعالیت فرهنگی، هنری و اجتماعی است.

در حال حاضر گرایش تخصصی و حرفه‌ای شما در گستره هنر‌های تجسمی چیست؟ و علت این انتخاب را بفرمایید.

در طول سال‌های گذشته عمده توجه و تمرکز من متوجه «هنر شیعی» و ارزش‌های والای آن بوده و هست. عمق این علاقه به صورت عملی و نظری در زندگی هنری بنده هر روز بیشتر شده است.

شاید علت این انتخاب ذات تعالی بخش هنر شیعی باشد. با توجه به اینکه انسان به طور فطری موجودی کمال‌گرا و مشتاق معنویت است، در نگاه من «هنر ولایی» مسیری نورانی برای رسیدن به کمال است.

شما سوابقی هم در تولیدات کارتون و کاریکاتور دارید و بصورت تخصصی کار کردید، الان هم در این رشته فعالیت دارید؟

بنده از سال ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۸ سابقه کار مطبوعاتی و کاریکاتوریستی دارم (شروع فعالیت مطبوعاتی من همزمان با گرایش به هنر ایرانی بود). حوالی ۱۳۷۹ با راهنمایی استاد «شجاعی طباطبایی» اساسنامه کانون کاریکاتور کرج را تنظیم و به ثبت رساندم. سال ۱۳۸۳ کانون را تأسیس و اولین دوره‌های آموزشی، نمایشگاه و مسابقه کاریکاتور کرج را برگذار کردم.

فضای مطبوعاتی آن سال‌ها بسیار پر شور و حرارت بود و البته نارضایتی و عصبانیت مسئولین هم از انتقادها، کارتون‌ها و کاریکاتور‌های سیاسی- اجتماعی بسیار جدی بود. سیاسیون به راحتی مجوز کانون کاریکاتور و امتیاز ده‌ها نشریه را لغو کردند. رسانه‌های اجتماعی برای ارایه آزاد آثار موجود نبود.

به عنوان یک خانمِ تنها، توان مقابله با تهدید‌ها و ادامه فعالیت را نداشتم، لذا تمرکز اصلی من معطوف به هنر ایرانی- اسلامی شد.

علت گرایش موضوعات آثار شما به مضامین معنوی و انقلاب اسلامی چیست؟ از احساس و تجربه‌ی خود بفرمایید.

همانطور که عرض کردم هنر اسلامی در اصل مسیر سلوک و تعالی انسان است و طی این مسیر همواره با انقلاب درونی و بیرونی همگام بوده و هست. اسلامی بودن هنر هم بدون انقلابی بودن آن یعنی؛ توقف در مسیر و حتی پس رفت (مثل اینکه اگر از اسلام روحیه مقاومت و انقلابی‌گری در مقابل باطل گرفته شود چیزی جز مناسک ظاهری باقی نمی‌ماند).

اغلبِ گونه‌های هنری مانند؛ راه‌های فرعی یک بزرگراه هستند. مسیر‌های کوتاه رنگارنگی که حواس هنرمند را از رسیدن به مقصد پرت می‌کنند. هنر شیعی و ولایی در اعلاء درجه هنر اسلامی و انقلابی قرار دارد. هنری که سرپرست و راهنما دارد. راهبری که به همه چیز رنگ الهی و «صبغة الله» می‌زند. چنین محتوایی در مسیر زندگی یک هنرمند، باعث احساس رشد، شکوفایی و انقلاب درونی می‌شود.

در مورد دو اثر معلم پرواز و روضه طوبی که اخیرا در منزل شهید علی‌وردی رونمایی شد، مختصری بفرمایید. با چه تکنیکی کار شده و شامل چه موضوعاتی است؟

دو اثر «معلم پرواز» و «روضه طوبی» در همان روز‌های ابتدای جنگ و شهادت رهبر عزیزمان، خانواده محترمشان و کودکان میناب تصویرسازی شد. الحمدلله رونمایی از این آثار توسط پدر و مادرِ مقتدر و صبور شهید والامقام «آرمان علی وردی» صورت گرفت. این مراسم به همت سازمان بسیج هنرمندان کشور و با تلاش سرکار خانم «زینب احمدی» برگذار شد. شکرگزار خداوند مهربان و قدردان همه این عزیزان هستم. قطعاً این رویداد نقطه درخشان و مدال افتخار هنری بنده خواهد بود.

در مورد حال و هوای این دو اثر باید ساعت‌ها گفت‌و‌گو کنیم، اما در چند جمله؛ این آثار روضه‌های تصویری همراه با حماسه و رجز؛ خط گرفته از مکتب سرخ امام حسین (ع)، معراج انسان کامل و آموزش این مسیر بودند. آثاری که عمق ارادت و مرام‌نامه یکی از اهالی هنر شیعی را بیان می‌کند.

ابزار ارایه؛ رنگ و روغن و اکرولیک روی بوم کتان و شیوه اجرا تلفیقی از نقاشی ایرانی و تصویر سازی معاصر بود.

در پایان اگر سخنی با هنرمندان و بویژه بانوان هنرمند دارید بفرمایید.

میل به جاودانگی در انسان‌ها و به طور ویژه در هنرمندان میلی قوی و تعیین کننده مسیر است، اما غالباً این میل به جای حرکت به سمت به کمال به بیراهه کشیده می‌شود.

به دوستان هنرمندم با تواضع و احترام عرض می‌کنم مسیر هنری صحیح و پاک را انتخاب کنیم. داشتن استعداد هنری به معنای داشتن مسئولیت فردی و اجتماعی مضاعف است؛ مراقب شناخت حق از باطل و حفظ ارزش‌های انسانی در آثار هنری باشیم. مراقب ارزش‌های متعالی هنر‌های ایرانی- اسلامی باشیم و مراقب باشیم گرفتار فضا‌های بیهوده و باطل «مدرنیته» با روکش هنر نو و مترقی نشویم.

خانم‌ها ذاتاً مربی، جریان‌ساز و پیش‌ران هستند. چنانچه با توکل به خداوند و فهم صحیح از رسالت هنر در زندگی انسان وارد عرصه‌های فرهنگی و اجتماعی شوند، بدون تردید می‌توانند پرچمداران اصلاح جوامع خودشان باشند.

إن شاءالله.