پهپادآرش؛ کابوس پدافند آمریکا در عمق ۲ هزار کیلومتری

به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو ؛ در تحولات و معادلات نبرد‌های اخیر، نام یک سلاح بیش از سایر تجهیزات در کانون تحلیل‌های نظامی قرار گرفته است: پهپاد انتحاری آرش. این پرنده بدون سرنشین دوربرد که توسط نیروی زمینی ارتش توسعه یافته، در جریان درگیری‌های گسترده منطقه‌ای به عنوان پرکارترین سامانه پروازی در خطوط عملیاتی شناخته می‌شود.

 قرار گرفتن تاسیسات و پایگاه‌های نظامی در جغرافیایی وسیع شامل کویت، اردن، بحرین، عراق و عمق مواضع رژیم اسرائیل زیر فشار مداوم این پرنده، نشان‌دهنده تثبیت یک دکترین تهاجمی نوین در ارتش است.

برد کم نظیر دوهزار کیلومتری:

از منظر مهندسی هوافضا، آرش بر پایه یک ساختار بال دلتا یا مثلثی طراحی شده است. طول تقریبی بدنه آن چهار و نیم متر و فاصله دو سر بال آن حدود چهار متر برآورد می‌شود.

 انتخاب پیکربندی بال دلتا مزایای آیرودینامیکی چشمگیری به همراه دارد؛ این فرم بال فضای داخلی وسیعی را برای مخازن سوخت یکپارچه فراهم می‌کند و پایداری پرواز در سرعت‌های سیر هوایی بالا را به حداکثر می‌رساند.

این طراحی پایه و ذخیره سوخت مناسب، دستیابی به برد کم‌نظیر دو هزار کیلومتری را مقدور ساخته است. در ساخت پوسته بدنه نیز از ترکیبات کامپوزیتی سبک با قابلیت جذب امواج استفاده شده که سطح مقطع راداری پرنده را به شدت کاهش داده و شناسایی آن را توسط رادار‌های پیش‌اخطار بسیار دشوار می‌سازد.

مشخصات فنی موتور آرش:

پیشرانه پرنده شامل یک موتور پیستونی تنفس طبیعی مجهز به ملخ در انتهای بدنه و یک بوستر شتاب‌دهنده راکتی با سوخت جامد است. این آرایش محرک، وابستگی عملیاتی به باند‌های پروازی متعارف را به کلی منتفی می‌کند.

 پهپاد از روی لانچر‌های کانتینری و سکو‌های متحرک نصب‌شده بر کامیون‌ها پرتاب می‌شود وراکت کمکی در ثانیه‌های نخست، انرژی جنبشی و ارتفاع اولیه مورد نیاز را تامین کرده و سپس جدا می‌شود.

پس از آن، موتور اصلی پیستونی با مصرف بهینه سوخت، حرکت مدوام در ارتفاع پست و متوسط را حفظ می‌کند. ویژگی لانچر‌های متحرک این امکان را فراهم می‌سازد که سامانه‌های پرتاب بلافاصله پس از آتش موقعیت خود را ترک کنند و از گزند اقدامات متقابل مصون بمانند.

در حوزه هدایت، ناوبری و هدف‌گیری، آرش از سامانه‌های تلفیقی ناوبری اینرسیایی و موقعیت‌یاب‌های ماهواره‌ای با مقاومت بالا در برابر اخلال الکترونیک و سیگنال‌های جعلی بهره می‌گیرد. 

 استفاده از سنسور‌های حرارتی و اپتیکی در برخی مدل‌ها، اصابت نقطه‌ای به اهداف حساسی مانند مخازن سوخت، اتاق‌های فرماندهی و رمپ‌های پروازی را میسر می‌کند. کلاهک انفجاری قدرتمند این پهپاد قادر است با ایجاد ترکش‌های پرسرعت و موج انفجار سهمگین، تاسیسات پایگاهی مستحکم را فلج کند.

آرش بلای جان سامانه های پدافندی 

کاربرد گسترده این پرنده در مقیاس وسیع منطقه‌ای، بازتاب‌دهنده راهبرد اشباع دفاع هوایی است. آرش معمولا در قالب پرواز‌های فوج‌گونه و هم‌زمان شلیک می‌شود.

جالب است به علت قیمت تولید بسیار کمتر این پهپاد نسبت به موشک‌های رهگیر گران‌قیمت غربی، معادله اقتصادی نبرد کاملا دگرگون می‌شود.

سامانه‌های رهگیر با مواجهه با حجم انبوهی از این پرنده‌های انتحاری کم‌ارتفاع دچار اضافه بار پردازشی و اتمام ذخایر مهمات می‌شوند.

 بنابراین، پهپاد آرش فراتر از یک پرنده انتحاری معمولی، به عنوان سلاحی کارآمد توانسته زنجیره دفاعی یکپارچه پایگاه‌های منطقه‌ای را با چالش اساسی مواجه سازد.