چهره‌ای میان بهارستان و رینگ؛ مروری بر زیست سیاسی و ورزشی احمد ناطق‌ نوری

به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو؛ احمد ناطق‌ نوری در سال ۱۳۱۶ در روستای اوزکلا، از توابع شهرستان نور در خطه مازندران دیده به جهان گشود. پدرش، شیخ ابوالقاسم، خطیبی نام‌آشنا در منطقه بود که فن بیان و سخنوری او سبب شهرتش به عنوان «ناطق‌نوری» و در نهایت تبدیل این لقب به نام خانوادگی فرزندانش شد. این خانواده شامل چهار برادر (علی‌اکبر، عباسعلی، احمد و محمد) و سه خواهر بود؛ خانواده‌ای که نقشی پررنگ در تحولات سیاسی دهه‌های بعد ایفا کرد.

احمد در کنار برادرش عباسعلی، از همان سال‌های پیش از انقلاب با تشکل‌هایی نظیر هیئت‌های مؤتلفه اسلامی در ارتباط بود. با این حال، مقطع دگرگون‌کننده سرنوشت سیاسی او در تابستان ۱۳۶۰ رقم خورد؛ زمانی که برادرش، عباسعلی ناطق‌نوری، نماینده وقت نور و محمودآباد در دوره نخست مجلس، طی واقعه انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی در هفتم تیرماه به شهادت رسید. پس از آن، احمد با پیروزی در انتخابات میان‌دوره‌ای، بر کرسی خالی برادر تکیه زد و این حوزه انتخابیه برای دهه‌ها به پایگاه اصلی قدرت پارلمانی او بدل شد.

رکورد هفت دوره نمایندگی و کارنامه انرژی

ناطق‌نوری به یکی از با سابقه‌ترین چهره‌های قوه مقننه تبدیل شد؛ او در مجموع در هفت دوره از مجلس شورای اسلامی حضور داشت و در تمام مجالس دوره‌های اول، سوم، چهارم، پنجم، ششم، هفتم و هشتم فعالیت کرد (تنها دوره دوم را تجربه نکرد).

برخلاف نگاه عامه که او را بیشتر چهره‌ای ورزشی یا بومی می‌دانستند، بخش قابل‌توجهی از کارنامه پارلمانی وی در حوزه انرژی متمرکز بود:

* سخنگوی (مخبر) کمیسیون انرژی در مجلس سوم

* ریاست کمیسیون انرژی در مجلس چهارم

* نایب‌رئیسی همین کمیسیون در مجلس پنجم

* عضویت در کمیسیون انرژی در دوره هفتم

فعالیت‌های مدیریتی او در حوزه‌های صنعتی و اجرایی نیز تداوم یافت؛ به‌طوری‌که در سال ۱۳۸۴ به ریاست هیئت‌مدیره امدادخودرو سایپا رسید و در دوران وزارت بیژن نامدار زنگنه در دولت یازدهم، عنوان مشاور وزیر نفت را دریافت کرد.

قفل‌گشایی فقهی و احیای رینگ بوکس

سابقه دلبستگی ناطق‌نوری به بوکس به اواخر دهه ۱۳۳۰ و مشت‌زنی زیر نظر مربیانی، چون پطرس نظربیگیان در پارک‌شهر تهران برمی‌گشت. پس از استقرار نظام جمهوری اسلامی، این رشته به‌دلیل خشن بودن و تردید‌های فقهی درباره آسیب رساندن به جسم، به‌طور کامل تعطیل شد.

پیگیری‌های او برای از سرگیری این ورزش صرفاً یک مسیر اداری نبود، بلکه بر پایه رفع ابهامات شرعی پیش رفت. ناطق‌نوری در جلسات متعددی به مراجع تقلید و چهره‌های برجسته فقهی مراجعه کرد؛ او از مذاکره با آیت‌الله سیدمحمدرضا گلپایگانی و گرفتن فتوای جواز مشروط از آیت‌الله محمدعلی اراکی سخن گفت که نقطه اتکای شرعی برای بازگشت این ورزش شد. در روایتی جالب، او حتی یک جفت دستکش بوکس را به دفتر آیت‌الله احمد جنتی، دبیر شورای نگهبان، برد تا ماهیت این ورزش را ملموس کند؛ حرکتی که با شوخی و کنجکاوی دبیر شورا روبه‌رو شد.

تلاش‌های پیگیرانه سران جام در سال ۱۳۶۸ به بار نشست و فدراسیون بوکس بازگشایی شد. او از همان سال تا سال ۱۳۹۶، به مدت ۲۸ سال متوالی سکاندار بوکس ایران بود؛ دوره‌ای طولانی که یکی از بادوام‌ترین مدیریت‌ها در تاریخ ورزش کشور به شمار می‌رود.

میزبانی از «محمدعلی کلی» در تهران

یکی از رویداد‌های فراموش‌نشدنی مدیریت ناطق‌ نوری در فدراسیون، سفر تاریخی محمدعلی (کلی)، اسطوره جهانی بوکس، به ایران در سال ۱۳۷۲ بود. این سفر صرفاً ورزشی نبود و جنبه‌های فرهنگی و مذهبی پررنگی داشت؛ حضور در نماز جمعه تهران، زیارت مرقد امام خمینی، سفر به مشهد مقدس، ملاقات با شماری از مسئولان ارشد و برگزاری دیداری نمایشی در رینگ، تصاویری منحصر‌به‌فرد را در حافظه ورزشی کشور ثبت کرد.

احمد ناطق‌ نوری، چهره‌ای که سال‌ها مرز میان سیاست‌ورزی در بهارستان و مدیریت خشن‌ترین رشته ورزشی کشور را مدیریت کرد، در سن ۸۹ سالگی درگذشت و پرونده یکی از متفاوت‌ترین کارنامه‌های سیاسی-ورزشی معاصر ایران بسته شد.