سينماي ما به جاي پيوند دين و سينما، بيشتر به شهوت و غرائز مي پردازد

به گزارش خبرنگار فرهنگي «خبر گزاري دانشجو»، حجت الاسلام پناهيان عصر امروز در نشست «نحوه به كار گيري سينما در تبليغ اسلامي» كه در تالار انديشه حوزه هنري برگزار شد، گفت: بعضي اوقات وقتي ما از آسيب هاي سينما صحبت مي كنيم نتيجه آن اين است كه سينما بر مي گردد به همانجايي كه بوده و دين را از سينما جدا مي‌كند.

وي افزود: دين و سينما دو مقوله اي هستند كه به  هم گره خورده و نمي‌توان آنها را از يكديگر جدا دانست.

اين استاد حوزه و دانشگاه ادامه داد: ‌براي اينكه بتوان آسيب‌هاي سينما را بررسي كرد بايد نگاه ها به ماهيت سينما باشد و ببينيم كه تناسب ماهيت سينما با دين و تبليغ آن چقدر است تا بتوان به غير از زبان خودتان و با زبان هنرِ مردم را به دين دعوت كنيم.

پناهيان اضافه كرد:‌ هنر اصلي در سينما اين است كه در صحنه عمل ايمان را نشان دهيم و با داستان و قصه زندگي آن را براي مخاطب تبليغ كنيم.

وي در ادامه گفت: ايمان ديدني نيست بلكه ايمان و معنويت در عمل مي‌تواند مشخص شود بنابراين مي توان در قصه معنويت را نشان داده و مردم را به دين دعوت كرد.

اين استاد حوزه و دانشگاه با اشاره به اينكه در سينما بايد دين را تبليغ كرد، گفت:‌ سينما محل كنش ها و واكنش ها و تبليغ دين است؛ دين و سينما به هم چسبيده اند و نمي توان آن را از هم جدا كرد چرا كه سينما ماهيتي است كه به درد دين مي‌خورد.

پناهيان با اشاره به اينكه برخي سينما را فقط سرگرمي عنوان مي‌كنند، گفت:  كساني كه اين لفظ را به سينما مي‌دهند و آن را با اين معني بيان مي‌كنند درك درستي از عناصر كليدي سينما ندارند و آنها فقط سرگرم كردن مخاطب را مسئله اصلي در سينما مي‌دانند.
 

وي اضافه كرد: اين افراد همانگونه كه سينما را براي سرگرمي مي دانند وجه مشترك تصوير آن را به نقاشي همانند كرده و نگاه بهتري نسبت به اين مسئله ندارند.

اين استاد حوزه و دانشگاه يادآور شد: فراواني استفاده از سينما در جهت باطل در كشور ما عين فراواني استفاده از كلمات در جهت باطل است همانگونه كه حرف باطل بيشتر از حرف حق در جامعه زده مي شود استفاده از سينما نيز بيشتر در جامعه ما در جهت باطل است.

پناهيان در ادامه با اشاره به اينكه ماهيت سينما به كار دين مي‌آيد، گفت: اگر از ماهيت سينما براي دين استفاده شود مي‌توان در لحظه عمل دين را لمس كرد و آن را به مخاطب منتقل كرد.

وي ياد‌آور شد: كساني مي توانند دين را در سينما تبليغ كنند كه آن را در برهه هاي مختلف تجربه كرده و اين لحظه ها را بتوانند در قصه ها جا دهند.

اين استاد حوزه و دانشگاه يكي ديگر از خصوصيات سينماگران را رسيدن به خودشناسي عنوان كرد و گفت: كسي كه مي خواهد شخصيت هاي مختلف را خلق كند بايد شخصيت هاي مختلف را بشناسد و در حقيقت به خودشناسي برسد.

پناهيان يادآور شد: ‌سخن گفتن با مردم با زبان خودشان راحت ترين راه براي انتقال تجربيات به مردم است.

وي در پايان گفت: متأسفانه سينماي ما به جاي اينكه به برقراري ارتباط بين دين و سينما بپردازد بيشتر به مسئله شهوت و غرائز اهميت داده و كمتر به مسائل ديني مي‌پردازد.