نگاهی به آفت‌های سینمای دفاع مقدس

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، علیرضا ضرغامی؛ پتانسل ها و توانمندی های ناشناخته موجود در دفاع مقدس تا قبل از ورود سینما به این عرصه، کشف نشده بود و اولین بار سینمای دفاع مقدس بود که در مقطعی، جوانان را به سوی جبهه ها می کشاند و در مقطعی، وظیفه واقعی حفظ ارزش ها و گنجینه دفاع مقدس را بر عهده داشت.

تعهد سینماگران و مسئولان به آرمان سالاری و فرهنگ ایثار و شهادت، وجود تشکیلات منسجم، منظم و به تعبیری قرارگاه سینمای دفاع مقدس، بهره گیری از توانمندی های نخبگان دفاع مقدس کشور، پرهیز از برخوردهای سلیقه ای و خارج از چهارچوب در رابطه با واقعیات دفاع مقدس، دستیابی به مکانیزم واقع گرایی و به تصویر کشیدن امدادهای غیبی از عوامل موفقیت سینمای دفاع مقدس بود که رفته رفته رنگ باخته و حتی به  خاموشی گرایید.

اما مسئله مهمی که بزرگترین آفت سینمای دفاع مقدس شده و آن را به حال فعلی کشاند، تحریک گیرنده های حسی مخاطبان است؛ توجه به روحیات، تمنیات و نیازهای عاطفی افراد از مهم ترین مباحث سینما است که باید با ترسیم نیمرخ روانی جامعه، توجه ویژه ای به آن داشت تا به تهدیدی برای سلامت روانی جامعه تبدیل نشود.

یکی از ابزارهای تاثیر گذار بر روی گیرنده های حسی بیننده، بازیگر است؛ اینکه شخصیت های ایده آلیست و آرمان گرا، در فیلم های دیگر تبدیل به شخصیت روان رنجور و جامعه ستیز در فيلم هاي دفاع مقدسي می شوند، از عوامل تحریک کننده گیرنده حسی مخاطب است.
 

این که در فیلم های دفاع مقدس از بازیگری استفاده شود که شخصیت های نابهنجار دینی و ناسازگار با فرهنگ ایرانی اسلامی را برعهده داشته است، باعث سرکوب حس باورپذیری مخاطب در زمینه حساس دفاع مقدس خواهد شد که این نوسانات اخلاقی و رفتاری بازیگران در فیلم های متفاوت، بیشترین ضربه را به مخاطبان سینمای دفاع مقدس و به دنبال آن به خود سینمای دفاع مقدس وارد خواهد کرد.

این فاکتور بسیار مهم در فیلم های سال های دور و نزدیک به راحتی قابل کنکاش است، بازیگران فیلم های دیده بان، مهاجر، افق، آژانس شیشه ای و ... چه کسانی بودند؟ و امروز بازیگر فیلم های دفاع مقدس چه کسانی هستند؟ بازیگرانی که در خانه سینما، حتی مبانی ابتدایی دین خود را هم رعایت نمی کنند.

از بازیگر مبتذلی که در جشن خانه فساد (جشن خانه سینما) نه تنها اصول ابتدایی یک مسلمان را رعایت نمی کند بلکه به پایه های دین رسول الله نیز حمله می برد، چه انتظاری می رود که آن همه اوج عرفان دفاع مقدس را بفهمد و بفهماند، آن همه ایثار را بفهمد و بفهماند، آن همه دستان یاری غایب را بفهمد و بفهماند.
 

افسوس که دیگر نه از روایت فتح خبری هست و نه از رسول ملا قلی پور، دیگر نه آوینی به دیده بان جایزه می دهد و نه بازیگران پاک دفاع مقدس در صحنه فیلم دفاع مقدس شهید می شوند.

از سینمای کشوری که بازیگرانش، هر روز با فرار به خارج از کشور و حضور نیمه عریان در شبکه های صهیونیستی شان و جایگاه سینما را در کشور پایین می آورند، با حضور در بستر غربی ها، بستر فروپاشی ساختارهای این سینما را مهیا کرده و آن را به ابتذال و نابودی می کشانند، با عقده گشایی در جشن خانه فساد به سرکوب تمایلات انسانی می پردازند هیچ انتظاری نمی رود که دیگر «دیده بان» بسازد یا «افق» باشد.