حكايت غم‌انگيز آن معصوميت از دست رفته

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ برگزاري جشنواره فيلم كودك آن هم در حالي كه چيزي به اسم سينماي كودك وجود خارجي ندارد، تنها مي تواند براي يك فايده باشد و آن هم اينكه مجالي فراهم آيد و مناسبتي تا ما علاقه مندان سينماي مهم و ارزشمند كودك بتوانيم در غم و حسرت فقدان اين سينما اشك حسرت بريزيم و نوحه سردهيم.

 

حقيقت آن است كه يكي از ژانرهاي مهم سينمايي در تمام دنيا ژانر كودك است كه تاريخ سينما و مرور آن گواه پديد آمدن تعدادي از برترين آثار سينمايي در اين گونه تصويري است.

سينماي كودك هميشه مخاطبان بالقوه فراواني داشته است و به عبارتي ديگر مي توان گفت اين سينما يكي از معدود ژانرهاي سينمايي است كه در سراسر جهان مخاطب فوق العاده اي چه به لحاظ كميت و چه به لحاظ كيفيت دارد؛ يعني هميشه و در هر جغرافياي مكاني و در هر برهه از زمان، مخاطبان زيادي منتظر و نيازمند فيلم كودك هستند و جالب اينجاست كه پرفروغ ترين، عظيم ترين و خاطره انگيزترين فيلم سينمايي تاريخ سينما نيز در بسياري از اوقات و در نمونه هاي متعددي متعلق به همين گونه سينمايي مي باشند؛ حتي در سال هاي اخير نيز اين اتفاق افتاده است و سينماي كودك و نوجوان نشان داده كه هنوز هم يكي از جدي ترين و پرطرفداران ترين ژانرهاي سينمايي است كه مجموعه فيلم هاي «هري پاتر» را شايد بتوان يكي از بهترين و برجسته ترين مصاديق اين موضوع دانست.

اما در سينماي ايران وضعيت ژانر كودك به چه ترتيب است؛ همان طور كه گفتيم سال هاست كه چيزي به اسم سينماي كودك در كشور ما ديگر وجود خارجي ندارد و ما از دوران طلايي فيلم هاي كودك و نوجوان در سال هاي دهه 60 و 70 فاصله زيادي گرفته ايم.

 

حالا ديگر شايد تنها كاري كه از دست مخاطبان و علاقه مندان فيلم كودك در سينماي ايران بر مي آيد، مرور خاطرات گذشته و يادكرد نوستالوژي سال هاي دور است؛ فيلم هايي همچون «خواهران غريب»، اثر پرماجرا و شاخص «گاو»، مجموعه فيلم هاي «قصه هاي مجيد» و بويژه فيلم «شرم» از اين مجموعه و حتي فيلم هايي همچون «دزد عروسك ها» و نمونه هاي ديگري كه حالا ديگر همگي به تاريخ پوسته اند و هيچ ردي از آنها حتي خيلي كمرنگ در سينماي امروز ايران برجاي نمانده.

 

فكرش را بكنيد فيلمي مثل «خواهران غريب» كه اگر بهترين فيلم تاريخ سينماي ايران نباشد، قطعا و بدون ترديد يكي از بهترين هاي سينماي ما و البته سينماي كودك و نوجوان ماست؛ فيلمي به كارگرداني كيومرث پوراحمد با فيلمنامه اي فوق العاده خوب و كارگرداني فوق العاده جذاب و درست و صد البته با بازي درخشان بازيگراني همچون خسرو شكيبايي، افسانه بايگان و بخصوص آن دو طفل خردسال دوقلو كه يكي از بهترين، خاطره انگيزترين و به ياد ماندني ترين و در عين حال سينمايي ترين فيلم هاي تاريخ سينماي پس از انقلاب را براي مخاطبانشان آفريدند.

فيلمي مثل «خواهران غريب» مي تواند خوني تازه در رگ يك ژانر سينمايي همچون ژانر كودك و يا حتي يك سينماي درمانده و فلاكت زده همچون سينماي ايران تزريق كند؛ شايد دليل اين امر آن باشد كه «خواهران غريب» بيش و پيش از هر چيز دغدغه كودكان دارد و متعلق به دنياي كودكان است و از دل رنج ها و دردها و مسائل كودكانه و سرشار از معصويت آنها و از دل دنياي زيباي آنها بيرون آمده و علاوه بر اين، ساير عناصر و مولفه هاي سينمايي را نيز تا آنجا كه توانسته به درستي رعايت كرده و در نتيجه فيلمي فراهم آورده كه سرشار از ظرافت ها و زيبايي هاست و به همين دليل در خاطره مخاطبانش ماندگار شده است.

 

وقتي در فهرست اين گونه سينمايي و فيلم هايش در سال هاي دور سينماي ايران مي گرديم، به نام هاي ديگري هم بر مي خوريم؛ به فيلم هايي همچون «بادكنك سفيد»، «كيسه برنج»، «چكمه»، «خانه دوست كجاست»، «مشق شب» و ...

همان طور كه اشاره كرديم برگزاري جشنواره فيلم كودك بدون داشتن سينماي كودك شايد تنها فايده اش همين ذكر مصيبت ها باشد و تجديد خاطره هايي كه يادآور فيلم هاي خوب ژانر كودك و نوجوان و سينماي از دست رفته است كه به هر چه نياز داشته باشد، قطعا به جشنواره هاي جعلي و تقلبي، دم دستي، پرسر و صدا و درون تهي نياز ندارد.

 

اين سينما براي بازيابي و احياي اصول و ارزش ها و خاطره هاي قشنگش به فيلمسازان كاربلد و دغدغه مند و دردمندي نياز دارد كه دلشان به حال بچه هاي اين دوره و زمانه و اين مرز و بوم بسوزد و برايشان فيلم خوب بسازند همين و به همين سادگي!