براي فرشته‌هايي كه كسي منتظر آمدنشان نبود

گروه اجتماعي «خبرگزاري دانشجو»؛ فضاي اتاق كه پر مي شود با ناله هاي زجر آور زني چروكيده و تنها، دست هاي قابله كهنسال محله كه خوني مي شود، من مي آيم هيچ كس منتظر آمدنم نيست، من مي آيم.. مادر بايد به فكر سير كردن شكم بچه هايش باشد و من هم بايد بزرگ شوم...
 

هر روز مي بيني اش توي پارك محله ات، پشت چراغ قرمز و گاهي كنار فروشگاه هاي بزرگ شهرت و هر روز هم چه آرام و بي خيال از كنارش مي گذري، همان طوري كه از كنار نيمكت و درخت و سنگ مي گذري. دست هاي كوچك و استخواني اش هروز برايت گل مي آورد و گاهي آدامس و كيك.
 

گل هايش را بغل مي زند و پاهاي خسته از لخ لخ هاي مدام دمپايي پلاستيكي را محكم تر به زمين مي كوبد تا شاخه گلش را به ناني گرم تبديل كند. سهم كودكي اش سال هاست كه زير چرخ هاي ناجوانمرد زندگي شهري له شده. امروز روز جهاني كودك است روزي كه براي او نيست. 

 

دمپاي هاي پاره قهوه اي اش لخ لخ كنان كشيده مي شود روي آسفالت هاي خياباني پر از چراغ و چشمك  ماشين ها و مغازه ها و او تنها سايه دراز لاغري است كه بين اتومبيل هاي مانده در پشت چراغ قرمز مي خزد و فرياد مي زند گل مي فروشم. 

 

كودكان خياباني، كودكان كار و هزاران اصطلاح بي نام و نشان ديگر چيزي است كه جامعه شناسان بر رويش گذاشته اند. اما او فقط لقمه ناني مي خواهد براي زنده ماندن و مدرسه اي تا همراه همكلاسي هايش شعر و داستان بخواند. دوست دارد بخندد آسوده و بي خيال و ديگر نگران سرفه هاي خون آلودي نباشد كه از اول پاييز جا خوش كرده توي سينه اش . 

 

كودكان شهرمان تنها بچه هايي نيستند كه هر روز با لباس هاي يكدست صورتي و آبي به مدرسه مي روند و عصرها كه مي شود دست در دست مادران خود پارك ها و فروشگاه هاي محله را گز مي كنند تا مبادا با جا انداختن كوچكترين خواسته شان عقده اي شوند. 

 

او تنها  موجودي است با لباس چرك مرد قهو ه اي رنگ كه كسي برايش شعرهاي كودكانه نمي خواند و هيچ كس نگران سرفه هاي خشك و خون آلودش نيست. او  فقط مي خواهد گل هايش را بفروشد تا زنده بماند.

شانزدهم مهر ماه روز جهاني كودك است روزي كه روانشناسان و پزشكان  از لزوم تربيت صحيح كودكان مي گويند. آينده سازان جامعه، روزي كه روز فرشته كوچك فصه ما نيست.