جنبش وال استريت، سکان‌دار انقلاب آمريكائي

گروه بین الملل «خبرگزاری دانشجو»، احسان قائدی: وقتى كه به بازارهاى پر سودِ اقتصادى فكر مى‏كنيد، كافى است به نيويورك و محله معروفِ منهتن برويد تا به وال استريت وارد شويد. در هر دقيقه‏اش، ميليونها دلار، كسب مى‏شود و از دست مى‏رود. وال استريت، مركزِ تجارىِ ايالاتِ متحده آمريكاست. محله منهتن، جدا از آنكه رستورانهاى بسيار شيك و خوبى دارد، به خيابان وال استريت هم مى‏رسيد، يعنى همان جايى كه فقط درباره پول و دلار سخن مى‏گويند. در اهميتِ اين خيابان كافى است كه بدانيد بازار بورس نيويورك، بازار بورس تجارى نيويورك، مركز بازرگانى نيويورك و... در اين خيابان قرار گرفته‏اند. بد نيست بدانيد كه جورج واشنگتن، در اين خيابان به نامِ اولين رئيس جمهورِ آمريكا، سوگند وفادارى به پرچم و خاك را خورد.

 

اما با اين حال، وال استريت يك چهره محبوب ميانِ ساكنانِ آمريكا نيست؛ زيرا بسيارى از كمبودهاى اقتصادى شهروندانِ آمريكايى و حتى در سايرِ نقاطِ دنيا، به خاطرِ اختلاسها و فسادهاى مالىِ وال استريتى‏هاست. وال استريت به عنوان نماد سرمايه‌داري آمريكا محل تمركز غالب شركتها، بانكها و بورس‌هاي بزرگ بوده و معترضين مي‌گويند كه همه مشكلاتمان از همين شركتها، بانكها و بورس‌ها نشات گرفته كه صاحبانش فقط و فقط يك درصد جمعيت آمريكا را شامل شده و سياستمداران اين كشور هم در بست در اختيار آنها هستند.

 

جنبش اعتراضي در آمريكا كه اين روزها اخبار بسياري از آن مي‌بينيم و مي‌شنويم، حدود سه هفته قبل توسط يك گروه 20 نفره از جوانان نيويوركي در پاركي در منطقه منهتن نيويورك آغاز شد؛ واقعيت آن است كه اگر زماني تظاهراتي در آمريكا شكل مي‌گرفت، تظاهر كنندگان يك بار مثلاً به خاطر لشگركشي به عراق، يك بار به خاطر شرايط بد اقتصادي و... به خيابان مي‌ريختند، حالا به تبعيت از انقلابيون مصر، ونيكانيسن را ميدان التحرير فرض كرده و به چيزي جز تغييرات بنيادين راضي نيستند.

 

جنبش اشغال وال استريت، جنبشي فاقد رهبر و در برگيرنده افرادي از تمام نژادهاست، كه بيش از اين اجازه فساد به اقليت حاكم را نمي‌دهند. آنها با استفاده از تاكتيك انقلابهاي عربي در صددند تا ضمن رسيدن به اهداف خود شركت كنندگان را به عدم استفاده از خشونت دعوت مي‌كنند. مردم می خواهند نشان دهند کانون اصلی قدرت نه در واشنگتن؛ بلکه در وال استريت است، مردم آمريکا به اين نتيجه رسيده اند که دشمن اصلی آنها، سلطه وال استريت و نظام مالی اين کشور بر سياست است و همين نتيجه گيری سر آغاز جنبش اعتراضی گسترده و بی سابقه در آمريکاست.

 

با وجود سرکوبگری پليس آمريکا، موج جنبش تسخير وال استريت به شهرهای ديگر کشيده شده است و خشونت بيش از حد پليس هم مانع اعتراضات مردم به تبعيض، بی عدالتی و سياستهای غلط دولت اوباما نشده است. شعار تغیير اوباما به بن بست رسيده است و مردم آمريكا پشت پرده حركت اوباما كه در واقع تداوم سياست‌هاي اقتصادي بوش رئيس جمهور پيشين است را خوانده‌اند و مي‌گويند ما 90 درصدي هستيم كه ديگر نمي‌خواهيم حرص و فساد 10 درصد صاحبان قدرت و ثروت در كشور خود را تحمل كنيم. دامنه جنبش تسخير وال استريت به بيش از 70 شهر آمريكا رسيده، با جنبش والاستريت، سكان ‌انقلاب و جنبش ‌فراگير عليه فساد در ايالات متحده آمريكا كليد خورده است و پلان آخر آن بي‌ترديد فروپاشي نظام سرمايه‌داري غربي است.

 

به هر حال به نظر مي‌رسد كه براي اين جنبش مي‌توان دو نتيجه را متصور شد: نخست تحقق پيش بيني برخي تحليل گران مبني بر فروپاشي آمريكا و تقسيم آن به چند كشور و ثانياً عبور اين جنبش از مرزهاي آمريكا كه همين الان به تدريج تبعات آن درحال نمايان شدن است. اين وسط مدعيان جريان آزاد اطلاعات نفس كم آوردند؛ شبكه‌هاي خبري از همان ابتدا بنا را بر سانسور گذاشتند و سايتها سكوت اختيار كردند؛ شبكه اجتماعي تويتيركه در فتنه 88 چشم روي هم نگذاشت، حالامثل بچه‌ها خود را به خواب زده و ياهو هم هر ايميلي را كه جمله «وال استريت را اشغال كنيد» داشته باشد، ارسال نمي‌كند تا معلوم شود كه اين رسانه‌ها هم روزي‌شان در والاستريت و در جيب همين شركتها، بانكها و بورس‌ها بوده و هست.