کاش سرهنگ زنده می‌ماند...!

گروه بين الملل «خبرگزاری دانشجو»، سلیمان زاده؛ قذافی آنگاه که متوجه ورود انقلابیون به شهر سرت می شود، طی تماس تلفنی از معاون امنیتی-اطلاعاتی خود درخواست راهنمایی می کند که نیروهای ناتو تماس او را ردیابی می کنند و مخفیگاهش را کاملا بمباران می کنند؛ سرهنگ مجروح، توسط تعدادی محافظان از مخفیگاه بیرون آورده می شود که پس از مقاومت هایی، سرانجام انقلابیون آنها را به اسارت در می آورند.

 

شاید خبرکشته شدن قذافی خوشحال کننده باشد، اما در واقع دردی را دوا نمی کند؛ چراکه... سرهنگ یک مهره اطلاعاتی بود و اگر زنده می ماند به عنوان بازیگر اصلی قدرت می توانست از روابط سیاسی و اقتصادی لیبی با کشورهای غربی پرده بردارد و سایر زد و بندهای سیاسی در طول 42سال حکومت خود از جمله ربوده شدن امام موسی صدر را آشکار سازد؛ اما با کشته شدنش، شاید این وقایع پشت پرده در هاله ای از ابهام باقی ماند.

 

البته اینطور نیست که با عدم وجود او دسترسی به اطلاعات مختلف با مشکل روبه رو شود؛ اما قذافی به عنوان یک افسر تازه وارد که از کالج های نظامی در یونان و انگلیس فارغ التحصیل شده، پس از یک کودتای نظامی، ادریس اول پادشاه لیبی را از قدرت خلع و خود به حکومت می رسد.

 

سپس وي در تقسیم بندی بلوک شرق قرار می گیرد و موضع علیه غرب را اتخاذ می کند، اما به مرور به کلی تغییر رویه داده، و به یک عنصر دست نشانده غربی تبدیل می شود و از اهمیت به مراتب بیشتری برخوردار است.

 

از آنجایی که در نظام های خود کامه، شخص اول مملکت و خاندان او و سایر افراد وفادار و نزدیک به آنها، اجازه نفوذ و تسلط بر تمامی بخش های مختلف اداره کشور را دارند و این طیف از بازیگردانان اصلی صفحه  سیاست هستند، مسلما از آنها می توان به عنوان منابع اصلی جهت شفاف سازی حقایق برای توده های مردم که از پشت پرده بی خبرند، استفاده کرد.

 

ای کاش سرهنگ زنده می ماند و پس از تخلیه اطلاعاتی محکوم به اعدام می شد! در چنین شرایطی است که ملت لیبی می تواند بفهمد هم پیمانان رژیم چه کسانی بوده اند! چه ظلم هایی در حق ملت مرتکب و چگونه ذخایر خدادادی آنها را به تاراج برده اند و به طور شاخص هویت گرگ های به ظاهر حامی حقوق بشر «کشورهای غربی» نه تنها برای ملت لیبی، بلکه برای سایر ملت ها آشکارتر می شد.

 

ناتو به سرکردگی آمریکا از همان ابتدای ورود به لیبی سه هدف اصلی را دنبال می کرد: 1) خود را پیام آور صلح و آزادی معرفی کند و به مردم جهان چنین وانمود کند که در جهت اراده ملت ها گام برمی دارد تا هویت از دست رفته خود را در جریان بیداری اسلامی که در کشورهای منطقه اتفاق افتاده را بازسازی کند.

 

2) پس از موجه نشان دادن ورود خود به لیبی در سایه این اقدام به ظاهر خیرخواهانه (نجات مردم لیبی)، منافع سیاسی و اقتصادی خود را تامین کند؛ چرا که منافع نفتی لیبی شریان های حیاتی برخی کشورهای عضو اتحادیه ی اروپا محصوب می شود.

 

3) می توان یکی از مهمترین اهداف ناتو از ورود نظامی به لیبی را حذف سرهنگ قذافی و سایر بازیگران اصلی قدرت دانست؛ چرا که در تلاش است تا خود را با ملت لیبی و انقلابیون هم جبهه نشان دهد تا بازهم شانس بر سر میز مذاکره نشستن با قدرت تازه شکل گرفته را داشته باشد.

 

البته لازم به ذکر است که در جریان کشتن قذافی، جریان های فعال در این امر تلاش دارند تا آن را به نفع خود مصادره کنند؛ اما طی اخبار بدست آمده و مطابق با آنچه انتظار می رفت کار اصلی را ناتو انجام داده؛ چرا که بدون شک توان نظامی و اطلاعاتی ناتو با جوانان لیبیایی که تازه سلاح و مهمات را از نزدیک می بینند، قابل مقایسه نیست.

 

سرهنگ که تا دیروز از هم پیمانان کلیدی غرب بود و منافع سیاسی و اقتصادی آنها را تامین می کرد، از آنجایی که پایه های حکومتش سست و لرزان شد دیگر نه تنها یک مهره ارزشمند به شمار نمی آمد، بلکه به یک مهره سوخته تبدیل شده بود که تنها با کشته شدنش می توانست سرپوشی بر سناریوی شوم غرب باشد، هم پیاله های دیروزش، علاوه بر او امروز به دنبال حذف فیزیکی سایر وابستگان او نیز هستند.

 

ارزشمندترین مهره بعد از قذافی و بدون شک قربانی بعدی سیف الاسلام، پسر اوست که عامل اجرایی حکومت بود و بسیاری از فعالیت های خارجی لیبی، تحت نظر او و یا با حضور او انجام می شد.

 

موضع گیری غرب پس از حذف قذافی از معادلات سیاسی منطقه در حال حاضر « فرانسه» مهمترین کشوری است که خود را وارث انقلاب می داند و به دنبال سهم خواهی است، فرانسه ادعا می کند 300میلیون یورو برای جنگ لیبی خرج کرده، و لیبی امروز بدهکار است.

 

«انگلیس» نیز به دنبال انعقاد قراردادهای اقتصادی و تجاری با لیبی جدید است. «باراک اوباما» ضمن تبریک به ملت لیبی گفت كه دولت انتقالی باید هرچه سریعتر اداره امور را به دست گرفته، و به قراردادهای بین المللی رژیم سابق احترام بگذارد!