كاروان به كجا مي رود...

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ حسین علیه السلام طواف خانه خدا بگذارد و سعی بین صفا و مروه به جای آورد و موی بچید و از احرام عمره بیرون آمد و روی به سوی کوفه نهاد و مردم به سمت منا می رفتند.

 

هنگام عزیمت، حسین علیه السلام برخاست و خطبه ای فرمود: «سپاس خداوند راست. آنچه او خواهد همان شود و هیچ کس را قوت بر انجام کاری نیست مگر به اراده او. و درود خداوند بر رسول او و خانواده اش. مرگ بر فرزند آدم همچون گردنبند بر گردن دختر جوان [زیبا] است. و چه آرزومند و مشتاقم به دیدار اجدادم –چنان که یعقوب مشتاق دیدار یوسف بود.

 

و برای من گزیده شده است زمینی که پیکر من در آن افکنده شود و باید بدان زمین برسم و گویی می بینم که بند بند بدنم را گرگان بیابان از یکدیگر جدا می کنند؛ در سرزمینی میان نواویس و کربلا و شکم های تهی و انبان های گرسنه خود را بدان انباشته و پر می سازند. گریزی نیست از آن چه که به قلم قضا نوشته شده است.

 

هر چه خدای پسندد، پسند ما خاندان رسالت همان است. شکیبایی نماییم بر بلای او؛ و او مزد صابران را عطا کند. نزدیکان رسول –که به منزلت پود جامه با آن حضرت به هم پیوسته اند- از وی جدا نمانند، بلکه در هشت نزدش گرد آیند و پشم پیغمبر بدان ها روشن شود و خدای وعده خود را راست گرداند.

 

هر کس خواهد جان خویش را در راه ما بازد و خود را برای لقای پروردگار خود آماده بیند، با ما بیرون آید –که من بامداد روانه شوم. و او با هشتاد و دو تن بود از شیعیان و دوستان و بستگان و اهل بیت.

 

 و او با هشتاد و دوتن بود از دوستان و شيعيان و اهل بيت...