فرات تشنه مشك‌های اهل حرم است

به گزارش خبرنگار فرهنگي« خبرگزاري دانشجو»، از موذن برای نماز عصر اذان گفت و اقامه و حسین علیه السلام را پیش داشتند و با همه نماز بگزارد. آن­گاه روی بدان ها نمود و خدای را سپاس گفت و ستایش کرد.

 

پس از آنها گفت «اما بعد، ای مردم، اگر از خدا بترسید و حق را برای اهلش بشناسید، خدای تعالی بیشتر از شما راضی گردد. اگر از حق ابا دارید و ما را نمی پسندید و حق ما را نمی شناسید و رأی شما اکنون غیر از آن است که در نامه ها فرستاده بودید و فرستادگان شما گفتند، از نزد شما برگردم.» حرّ گفت «به خدا که من از این نامه ها و فرستادگان که می گویی، چیزی نمی دانم.»

 

حسین به یک نفر از همراهان گفت «ای عقبه ابن سمعان، آن خورجین که نامه های ایشان در آن است حاضر کن!» او خورجین را انباشته از نامه ها، بیاورد و نزد او ریخت.

 

 

حرّ گفت «ما از اینها که نامه نوشته اند نیستیم. ما را فرموده اند چون تو را دیدیم، از تو جدا نشویم تا تو را نزد عبیدالله زیاد به کوفه بریم.» حسین گفت «مرگ به تو نزدیک­تر است از این!» آن گاه اصحاب خود را فرمود «سوار شوید!» چون خواستند بازگردند، آن مردم بر او راه را بگرفتند.

 

حسین گفت «ای حرّ، مادرت به عزایت بنشیند! چه می خواهی؟» حرّ گفت «اگر دیگری از عرب این کلمه را با من گفته بود، در مثل این نام مادر او را می بردم –هرکه باشد! ولیکن نامِ مادر تو نتوان برد، مگر به بهترین وجه.» حسین گفت «چه میخواهی؟» حرّ گفت «می خواهم تو را به نزد عبید الله برم.» امام گفت «به خدا قسم با تو نیایم.» حرّ گفت «به خدا قسم تو را رها نکنم.» چون گفتگو دراز شد،

 

 

حرّ گفت «مرا به قتال امر نکردند. همین اندازه مأمورم از تو جدا نشوم تا به کوفه ات برم. اکنون که از به کوفه آمدن ابا داری، راهی بگزین که نه به کوفه روی و نه به مدینه بازگردی.

 

 

و این طریق عدالت است میان من و تو، تا به امیر نامه نویسم -شاید خداوند امری پیش آورَد که من بی گزند برَهم و مبتلا به کار تو نشوم.» حسین علیه السلام از راهِ عذیب و قادسیه به جانب چپ عنان تافت و حرّ با همراهان با وی رفتند.