«باغ قرمز»؛ حکایت آن باغ بی‌برگی ... !

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ چیزی که دقیقا بنا بوده نقطه مثبت و پوئن برندگی و بلیط برد فیلم باغ قرمز باشد تبدیل شده است به منزله افت خیز و مسیر سقوط فیلم به ته دره بی مزگی و غیر قابل دفاع بودن.

بازی بازیگران نسبتا نام آوری که قرار بوده گلیم فیلم را از آب بیرون بکشند و البته نتوانسته اند و تنها نقشی بر آب را به یادگار گذاشته اند و نگذاشته اند.

امین تارخ و فرامرز قریبیان که قطعا یکی از بدترین نقش آفرینی های خود را در این فیلم تجربه کرده اند و البته چیزی بر تجارب خود نیفزوده اند!

ایراد فیلم البته به همین جا و همین چیزها ختم نمی شود و خلاصه کردن ضعفهایش حتی مثنوی هفتاد من کاغذی می شود که این روزها درباره بسیاری از فیلم های روی پرده قابل گفتن و سفتن است، گرچه هیچ دری در کار نیست!

عجیب و غریب آنکه، مهم نیست درباره فیلمهای لوده و دلقک بازانه ای مثل پیتزا مخلوط و دلقک ها بخواهی حرف بزنی یا فیلم به اصطلاح دراماتیک و پر آب چشمی مثل باغ قرمز؛ در هر صورت با حجم معتنابهی از فرتوتی و بیهودگی و کارنابلدی مواجهی که دیگر دارد دچار آرژی و روانپریشی ات می کند.

گیریم که در این باغ قرمز، که نه به باغ می ماند و نه از قرمزی عشق و پر خونی تلاش و شهد شیرین و شرنگ وار آن نشانی و طعمی و رنگی دارد، مقادیری حرف و نشانه و المان شبه فلسفی هم بلغور شود و برای خالی نبودن این عرضه تو خالی مشتی ادا و اطوار و قر و قمیش شبه روشنفکری هم تزریق شود و... فایده ای ندارد اما.

سینما جای این کارها نیست. جای سینماورزی و تصویرگری و میزانسن و فیلمنامه و کات و قاب و حرکت و بازیگری و کارگردانی و دیالوگ و... و خلاصه جای هنر تصویر است و مابقی هرچه که باشد و توسط هر که و با هر ادا و اصولی و هر توجیه و استدلالی، بیشتر به یک شوخی بی مزه و بی خنده شبیه است تا چیز دیگری.

باغ قرمز نه بازی دارد و نه حتی پرورش درست و درمانی در ایده های اولیه اش داده و نه اساسا فیلمنامه جامع و مانعی تدارک دیده و فقط همه چیزش را در گرو همان بازیگران معروفش گذاشته و البته بدجوری هم رو دست خورده!

جنوب و شمال، جبر و اختیار... و چیزهایی از این دست نمی تواند بدون تمسک به کاربلدی سازنده فیلم، اتفاقی را در عرصه بیرحم هنر دوست داشتنی و سخت سینما رقم بزند و فقط موجبات خنده و احیانا حس توهین به شعور و وقت مخاطب را فراهم می آورد و دیگر هیچ!

باغ قرمز فیلم بدی است، پریشان و نازل و ضعیف.به ویژه با آن بازیهای بد و فیلمنامه بی چفت و بست اش.
کاش در جامعه مان آیین پاسخگویی و برقراری دیالوگ رسم بود و می شد دلخوش کرد و امیدوار بود به اینکه سازندگان فیلم از اثرشان با صداقت و صراحت دفاع کنند تا راهی باز شود برای ایجاد فضای نقد فعال و جدی تا حداقل یگ گام به جلو نهیم و از این جهل مرکب بیرون درآییم. کاش!